Roman Flügel - All The Right Noises

  • Release
Door Leendert Nijns 28 oktober 2016
7

Releasedatum: 

28/10/2016

Je zou bijna kunnen zeggen dat de daling in temperatuur universeel oproept om alle zware kickdrums en hi-hats op te bergen voor een winterslaap. Na een chill-out album van The Orb komt nu ook Duitse topproducer Roman Flügel met een sterk staaltje elektronische luistermuziek op Dial. Op All The Right Noises weeft hij rustgevende ambient nummers en meer drijvende, maar toch minimalistische tracks door elkaar.

Opener Fantasy en opvolger The Mighty Suns kunnen beiden als een hommage worden gezien naar landgenoten en pioniers Kraftwerk. De bijna knullige percussie op het tweede nummer, alsook de hele sfeer errond, ademt gewoon Autobahn. Hierna volgt Dead Idols, een meer uptempo nummer dat ondanks zijn minimalistische charme toch wat doet vervelen met zijn langdradige karakter. Ook wanneer Roman Flügel op de laatste minuut het roer probeert om te gooien met een dreigende synth en meer harmonie, blijven we sceptisch.

Dan is het de beurt aan Nameless Lake om ons naar een onbekende plaats te teleporteren. Lompe beats vervoeren ons onder een gestage tikker van een arpeggio, die soms wel volledig willekeurig lijkt te spelen. Die willekeurigheid in zijn percussie wordt doorgetrokken op de intro van Warm and Dewy: Eerst zagen we lome strandtoeristen in een zwart-witfilm voor ons geestesoog opdoemen, nu doorkruisen we koortsig een dichtbegroeide jungle, tot we in de melodische break aan een open plek komen. Verrassend mooi hoe Roman Flügel hier zo abrupt en toch zo vloeiend van sfeer kan wisselen. Naar het einde van Warm and Dewy vermengen dreigende en melodische elementen zich, om uiteindelijk toch eenduidig geruststellend af te sluiten. 

Verscheidenheid aan instrumentatie te over op Dust, dat hiermee meer in de buurt van de house die we de Duitser op Phantasy al zagen brengen, al blijft het veel meer theatraal en minder dansbaar. Moest het eerder niet helemaal duidelijk zijn, dan weten we het nu wel zeker: We zijn hier naar een verhaal aan het luisteren. Toch is het over het algemeen niet gemakkelijk om er iets consistent mee te doen. Hierna volgt weer een hele ineenzakking met Believers, een enorm trage en lege track die met moeite een gevoel weet te communiceren. Halverwege menen we ervan af te zijn, maar zonder enige aankondiging komen toch wat volle akkoorden in een semi-interessant sound-design tevoorschijn. Jammer genoeg doet Roman Flügel er bitter weinig mee, waardoor Believers iets krijgt van een minder geslaagd soundscape à la Jon Hopkins, if you will.

Met misschien wel te hoge verwachtingen komen we aan het titelnummer All The Right Noises. Zacht broeierige bastonen leiden verre synhtlijnen met veel distortion in, en het geheel krijgt wat tempo dankzij alweer dezelfde knullige percussie zonder al te veel gewicht. Met dit recept kunnen we inderdaad uitmaken dat het wel degelijk 'the right noises' zijn die we horen, maar we kunnnen moeilijk zeggen dat het ons op één of andere manier raakt. Planet Zorg tracht meer te zijn dan enkel achtergrondmuziek, met een progressief opdringerige instrumentatie en extra glitchy effecten. In tegenstelling tot All The Right Noises spreekt dit nummer veel meer tot het gevoel, maar door zijn repetitieve en voorspelbare karakter mist de boodschap nuance.

Als laatste krijgen we nog Life Tends To Come And Go. Alweer sterke Jon Hopkins vibes in het algemeen, maar nu lijkt het net iets meer geslaagd. Brommende bastonen vergezeld met jazzy toetsenspel roepen een enorm vervreemdende combinatie van sentiment en mechanisatie op. Een onverwachte frontale aanval die, in tegenstelling tot de vorige twee nummers, wel succesvol is. Als afsluiter weet de Duitser ons toch mooi te beroeren.

Op een aantal hoogvliegers na kent All The Right Noises weinig noemenswaardige momenten. Net niet genoeg zoekt het album grenzen op, noch op creatief vlak als in het sounddesign. Geen enkel nummer komt over als slecht of opdringerig, maar dat valt vooral te wijten aan de voorzichtige songwriting en de veilige productie. Daarmee is dit album absoluut niet slecht, laat dat duidelijk wezen. Om het emotionele aspect volledig te appreciëren is herbeluisteren aangeraden, maar wie verborgen lagen hoopte te vinden, is eraan voor de moeite. Roman Flügel houdt het hier vooral sober en minimalistisch, en dat komt het album bij momenten even veel ten goede als dat het het schaadt.

 

Lees ook...