Vhyce - Fade

  • Release
Door Fabian Van Acker 03 juni 2014

Releasedatum: 

29/05/2014

Als muziek een universele taal is, laat de communautaire perikelen in België dan eindigen waar deze nieuwe EP van de enigmatische Waalse producer Vhyce begint. Deze Fade EP blies ons zonet even los van onze sokken en we kunnen een al dan niet misplaatste trots op het vaderland België ternauwernood onderdrukken. Dat hebben zelfs de Rode Duivels nog nooit in ons losgekregen.

Vhyce heeft eerder al een behoorlijke discografie bij elkaar gescoord op labels als No Brainer - zie bijvoorbeeld zijn uitstekende Damn EP van vorig jaar -, Yes Yes Records en Club Sweat. Hij heeft bij ons echter nog nooit zo weten te overtuigen als met dit vijf tracks tellende schot in de roos.

In de perstekst van label No Brainer staat te lezen dat er voluit gegaan wordt voor de nineties sound, maar dat horen wij maar met mondjesmaat. Niet verwonderlijk, tenslotte wordt dat dezer dagen te pas en te onpas bovengehaald. Ons doet deze Fade EP redelijk hedendaags aan, futuristisch zelfs. Wie had kunnen vermoeden dat de toekomst vandaag is begonnen, en wel in het doodverklaarde La Louvière bij god.

Wij bij Fuzz Magazine zien het als onze plicht om Belgische elektronische muziekacts van wereldniveau te pushen. Welaan dan, laat die hardstyle remix van de Brabançonne zijn voor wat ze is en luister híer eens naar.

1. Fade

Deze Fade gaat alle kanten uit. We kussen onze beide handjes dat het gelukkig de júiste kanten zijn. We horen vintage Daft Punk, vocal samplewerk om Burial te doen blozen en een synth die ons van ver aan Khan ten tijde van Like We Used To doet denken. Magistraal.

2. New Year’s Crush

Naar het tweede nummer New Year's Crush luisteren is het equivalent van een bloem die live voor je neus openbloeit. Subtiel, maar met genoeg slagkracht om je goed dooreen te schudden.

3. Even Though

Alhoewel dit nummer iets nadrukkelijker dan de rest op de dansvloer mikt, mag dat de sfeer niet in de weg staan. Wij kunnen ons de omvang van Vhyce zijn samplebibliotheek maar met moeite voorstellen, want ook hier weer wordt gebruik gemaakt van ronduit uitstekende vocals.

4. Gasping Not Breathing

De favorietenrol gaat naar Gasping Not Breathing, die de mosterd haalt bij Leon Vynehall. Over het algemeen zijn wij minder te vinden voor iets te duidelijke invloeden, maar in dit geval zien wij dat met graagte door de vingers. En de Leon zal het ook wel niet erg vinden.

5. Play The Rules

Afsluiten doen we met het etherische Play The Rules. In onze gedachten is het de soundtrack bij de sluitingstijd van onze favoriete club. De patron laat de bezem al zachtjes over de tegels glijden en veegt de laatste feesters het gebouw uit en de frisse ochtendlucht  in. Maar wij willen helemaal nog niet naar huis.