Dour 2012

Door Ben Moens |
Geplaatst op 20/07/2012

Door / Op 20 jul 2012 / Reageer

Releasedatum:
12/07/2012
3

Dour 2012 zit er alweer op, hoor je ons zuchten. Enerzijds opgelucht dat we terug begane grond onder ons hebben, anderzijds treurig omdat we nu weer 360 en nog wat dagen moeten aftellen. Voor we beginnen jammeren, diepen we gauw nog enkele zalige herinneringen op. Van wat we zoal muzikaal gezien hebben bijvoorbeeld, alhier ons parcours met onder meer Busy P, Brodinski en Gesaffelstein!

Donderdag 12 juli

Wij zetten maar al te graag onze eer opzij om meteen toe te geven dat het eerste bandje niet in onze voorbeschouwing stond. Juveniles, strak als wat, met new wave die gesmaakt werd. Ontdekking zonder meer!

Merdan Taplak zou normaal gezien voor het eerste, voorzichtige fancy footwork moeten gezorgd hebben maar daar kwam bij onszelf niets van in huis. Met een korte set van 40 minuten waar er niet minder dan 4 nummers gesampled waren en de heer Taplak enkel een laptop ter zijner beschikking had, konden wij niet echt leven. Props voor de liveblazers edoch!

Iets minder dan hun producties maar toch catchy in hitsingle-aan-het-eind Horses: Montevideo! We raden de heren toch aan er live wat meer synths bij te smijten, om niet het dertiende rockbandje in een dozijn te wezen.

Ook Caribou moest worstelen met dat laatste tikkeltje overtuigingskracht. Erg stevige meewiegbasis maar de afwerking om een hele tent te doen swingen was er niet. Odessa maakte wel immens veel goed. En eerlijk; deze straffe muzikanten kunnen nooit echt teleurstellen.

Eerder had S.P.Y. getoond hoe de bom toch te doen ontploffen. Met een hoogtepunt in de vorm van z'n eigen track By Your Side reikten er honderden handen richting plafond van de Balzaal. Memorabel!

Ook Scuba zullen we nog een tijdje herinneren; als in de hardste bassen van het weekend. De man achter Hot Flush tekende onlangs onze Belg Locked Groove en zette zijn set ook in dat straatje uit. Voor stevige techno en house, één adres.

En drie op een rij dan maar? Strakste visuals: Squarepusher! Nog nooit zo'n passende beelden op muziek gezien! Helaas was z'n set zelf niet van hetzelfde niveau, allemaal iets te donker voor ons. Of zijn wij te sober?

Dat was bij Busy P dan wel even anders het geval. Toegegeven; we hadden al wel enkele sets van hem gehoord en daar zat het technisch nooit echt goed, dus trokken we met een dubbel gevoel richting de Ed Banger label night. Maar, vooroordelen zijn er om weggevaagd te worden en dat deed de Fransman met verve. Openen met een Genesis remix van Justice en later nog Gabriel in de Soulwax edit of een Gesaffelstein er tussen zwieren kan bij ons namelijk nooit kwaad. Mooi zo!

Nero kwam, zag en overwon als echte keizers. Een bombastische set up en idem dito liveshow. Vingers te kort om de pieken en hitjes op te noemen. Headliner for sure, dus.

Voordien had Breakbot nog even de flower power op Dour losgelaten. Happy hits en een dansende meute alom. Fantasy forever!

Iets minder luchtig en zwierig was het bij SebastiAn, al hadden we dat ook niet meteen verwacht. Hard bonkende en vooral scheurende cirkelzagen van tracks werkten wel, maar niet voor een heel anderhalf uur lang. Dubbeltje op z'n kant.

Adam Beyer deed het ook rechtrechtdoor, maar in het pure technogenre gaat dat al iets subtieler. Ideaal dessert van een uiterst vermakelijke avond.

Vrijdag 13 juli

Ikonika opende dag twee superstrak. Het is en blijft fascinerend, zo'n vrouwelijke dj. Maar wij juigen dat enkel toe. Net als Pinch, die ook de de moeite meer dan waard was om eens te gaan checken.

Van Shlohmo wisten we niet echt wat te verwachten. Zijn laatste plaat is niet bepaald dansvloermateriaal, maar dat weerhield hem niet om een erg frisse set te brengen. De technische mankementen van enkele seconden stilte deerde dan ook geen enkele ziel aanwezig.

Iet of wat headliner van dag twee: Sébastien Tellier! En hoe. Als een echt showbeest kliefde hij het podium rond in ware Eurosongstijl. Het was enkel halverwege zijn set dat de strakke rol wat moest gelost worden. Een betere songvolgorde is aan te raden, al was het nooit echt een tegenvaller hoor. Cool dat deze man op Dour stond!

Mount Kimbie opende met Carbonated en voor we ook maar tijd hadden om op de horloge te kijken, zat het er alweer op! Spijtig genoeg klonk het soms iets te los, je kon dit concert bijvoorbeeld perfect zittend doorbrengen. Pas bij de finale porde het de dansende meute eens stevig.

Battles stond voor een uitdaging: iedereen terug overtuigen van hun instrumentale kunnen. Veel meer woorden dan; 'het lukte hen vrij vlot' gaan we daar niet aan vasthangen. Niet te onderschatten aanradertje!

Dat is ook wat we van James Blake kunnen zeggen. Hij koos zeker niet de gemakkelijkste weg om iedereen op zijn hand te krijgen en daar houden wij wel van. Een UK bass remix van Destiny's Child kon tellen als kers op de taart. Met volle teugen genieten, meneer!

Dan had Jack Beats meer moeite om ons te plezieren. Pas op, niet slechts maar toch alweer die greep naar dubstep terwijl we van deze heren liever pure electro hoorden. Een Beatportchart was er niets tegen en we hebben amper stilgestaan, maar zich bovenaan onze top 5 nestelen zoals vorig jaar, lukte niet.

Ook bij Caspa kende je geen enkel lied nog niet. Een beetje afgezaagd maar het werkt nog steeds, al die anthems. Een La Roux of de nieuwe Redlight deden de mensen bijna vechten voor een plaatsje in de tent.

Congorock deed de gemoederen niet bedaren. Met z'n bigroom festivaltrance clubte hij de nacht door. Wel een beetje van het goede te veel om de duur, want het leek allemaal iets te plastic. Edoch; feest!

Dat Datsik er zin in had bleek al uit het interview dat we met hem deden, maar een losgeslagen publiek als deze overtrof ongetwijfeld zijn verwachtingen. Alle hits en nog meer geweld van deze jonge Canadees.

Mumbai Science kreeg de eer om iedereen naar hun tent te spelen. Pure techno en openen met hun eigen Andrea Doria edit; we worden per keer nog grotere fan! Heerlijk koele, bigroom beats echoënden de nacht in.

Zaterdag 14 juli

Pomrad is de beste. Deze jonge Antwerpenaar overtreft moeiteloos zowat alle live elektronica optredens die we dit weekend mochten aanschouwen. Straffe taal, maar dat deert ons niet.

Wie zaterdag in de balzaal kwam weet wat hij kon verwachten. De crème de la crème van de populaire dubstep. Bar9 is een van hen, en bewijst waarom - een heus dansslagveld van bij het begin. Ook Dâm-Funk trok aardig z'n plan. Meewiegsynths en vooral veel funk, niet wauw maar leuk voor op de namiddag op dag 3. 

Met Little Dragon was daar alweer een hoogtepunt van jewelste. Hoewel we het zelf niet verwachtten hebben we hier het hardst gedanst. Zweedse dancebubbel hoe we ze graag hebben. Met stip op 1 om zo snel mogelijk nog een keer te zien. Poppy, catchy, sexy, en nog zoveel meer.

T. Williams hield het tempo strak en liet zich niet vangen aan te slome house. Ook al neigen zijn producties die richting uit, hij stond z'n mannetje meer dan wie ook. Na hem leken Julio Bashmore en Mosca zelfs maar vage schimmen.

Iemand die zelf het meest naar z'n optreden uitkeek, moest Lunice zijn. Meer voor z'n decks om het publiek op te zwepen, maar ach. Bezwerende, bulderende hiphopbeats met de bass diep in het rood en Drake die tweemaal langskwam. Top.

Meest aangename verrassing misschien wel: Club Cheval! Zeer krachtige set die je van links naar rechts in de tent sleurden. Letterlijk elk genre passeerde de revue en het klikte wonderwel. Machtig zicht ook, zo met vier! Maar toegegeven; we waren die dag opgestaan voor Brodinski vs Gesaffelstein. Maar al te graag wachten op hun laatste slot dus, waarin ze ontzettend strak en verrassend (of niet?) goed op elkaar inspeelden. Hoog tempo en veel drukkende beats, het recept voor intense gelukkigheid.

Lefto sloot elders nog zijn eigen gehoste avond in stijl en met veel bravoure af. Grote meneer.

Zondag 15 juli

Zondag is traditiegetrouw een dag die de elektronica wat schuwt. Toch kregen de The Bloody Beetroots nog een plaatsje op het hoofdpodium toebedeeld. Niet dat ze dat verdienden, want het was afgrijselijk slecht. Veel gebulder en krakende baskasten deden ons wel heel vroeg afscheid nemen van deze overroepen Italianen.

Conclusie:

We werden uitgeregend, kweekten spieren bij door per stap de voeten uit de modder te sleuren en we schepten 's nachts meermaals water uit de tent, maar dat lieten we ons geen enkele keer aan het hart komen door enkele fantastische acts. Ereplaatsen zijn er voor Little Dragon, Busy P en Brodinski vs. Gesaffelstein.