Interview: Bill Brewster

Interview: Bill Brewster

Resident bij Fabric, samensteller bij Late Night Tales, boekenschrijver en bovenal connoisseur van muziek die al obscuur was nog voor u of ik geboren was. Bill Brewster is het best bewaarde geheim van de underground, een selector al lang voor die term bestond. Het Gentse Eskimo Recordings wist 'm te strikken voor de driedelige compilatie Tribal Rites, wij op onze beurt voor een uitgebreid interview.

FUZZ – Nu hou je het vooral op muziek selecteren, maar vroeger speelde je ook in enkele bands. Helpt dat met muziek uitkiezen?

Bill Brewster: Neen, ik leerde veel meer van het DJ’en op vlak van songstructuur en arrangementen dan toen ik een songwriter probeerde te zijn. Je ziet een publiek reageren op de nummers, het leert je veel over de dynamiek.

FUZZ – Je woont in Engeland, maar zou de tracklist verschillen mocht je je hele leven ergens anders wonen? Of nog maar wanneer je de lijst een jaar geleden zou samenstellen?

BB: Dat is de klassieke vraag hé. Ze vragen me vaak naar m’n tien favoriete platen, maar die verschillen week per week. Vorig jaar zou die er dus zeker anders hebben uitgezien. Niet helemaal, maar toch. Dat ligt in de natuur van muziek, hoe je mood is op elk moment. Nochtans is dit allemaal muziek die ik al m’n hele leven lang graag heb. Ik kocht het merendeel ooit als nieuwe releases toen het uitkwam en ben er sindsdien gek van.

Ik probeer bij muziek ook niet te vaak te denken uit welk land deze of die plaat komt. Als teenager was ik erg anti tegenover muziek die niet Brits of Amerikaans was. Vrij naiëf geloofde ik dat zij de beste muziek hadden. Wanneer je ouder wordt leer je al die ongelofelijke scenes in andere landen kennen en realiseer je dat dat helemaal niet waar is. Elk land herbergt mooie muziek.

FUZZ – Kan je nog steeds genieten van losse albums of concerten, of is je geest continu op zoek naar een link of connectie?

BB: Goh.. Ik probeer nog steeds in het moment te leven en van muziek te genieten hoe ze tot mij komt. Dat lukt dus nog steeds. Ik word steeds analytischer, maar probeer dat toch voor de nabeschouwing te houden. Het is nog steeds één van de belangrijkste aspecten van muziek; om even alles los te laten en te genieten. Niet alles overanalyseren. Het is er nog steeds voor ontspanning en plezier!

FUZZ – Hoe vaak herontdek je pareltjes in je eigen collectie? Wil je daardoor soms een oudere compilatie herschikken?

BB: Ik kan nog steeds genieten van compilaties die al tien of twintig jaar oud zijn. Ik probeer minstens om de paar maand eens door een deel van m’n platencollectie volledig te doorkruisen. Daarbij vallen er wel details op die ik nog nooit eerder zag, of beluister ik een album helemaal opnieuw om te zien of ik niets miste. Dat gebeurt dan nadat ik een goed nummer van een artiest vind, en hen eigenlijk niet zo goed ken. Dan ga ik op zoek naar welke muziek ik al van hen heb en check dat nog eens grondig. Eveneens gaat het met labels zo, of wanneer mensen sterven, …

Een goed voorbeeld is Prince. Ik had elk album van ‘m toen hij stierf, maar er zijn nog zoveel meer bootlegs. Ik maalde er nooit om omdat het geen officiële releases waren, maar daar staat ook zoveel goede muziek op. B-sides, 7”, … waar ik simpelweg overkeek. Het maakte me compleet geobsedeerd.

FUZZ – Heeft oudere muziek een streepje voor op nieuwe muziek om op compilaties te geraken omdat het een tikkeltje romantischer is? De hipste house DJ’s van vandaag zijn degenen die de meest obscure 70’s-plaat in een €2-bak vonden.

BB: Mijn aandacht gaat steeds uit naar ontdekking: ofwel nieuwe muziek ofwel oude muziek die ik nog nooit eerder hoorde. Ik heb een wekelijkse podcast waarin ik pakweg 95% enkel nieuwe muziek stop. Ik ben steeds op de uitkijk. De trends in nieuwere muziek krijgen net een context door oudere muziek, want die zorgt veelal voor invloeden en bepaalde geluiden die terug in zijn. Platen die in ’85 uitkwamen, worden terug hip door, weet ik veel, de produce-technieken die ze hanteren.

FUZZ – Een van ons lands bekendste selectors is Lefto, die je kan kennen van Gilles Peterson z’n World Wide Family. Hij speelt quasi enkel nieuwe muziek die nog niet uitkwam. Is er dan geen gulden middenweg waarin oude en nieuwe muziek te verzoenen valt? Of vervult Late Night Tales die rol?

BB: Als je nu eenmaal elke week op pad gaat om te DJ’en, wil je simpelweg elke keer iets nieuw opleggen. Ik ga nooit naar een volgende DJ-set zonder dat ik iets ‘nieuws’ te spelen heb. Het valt zelden voor dat ik het weekend nadien nog steeds dezelfde selectie bij heb. Je test dan zaken, sommige releases speel je slechts één of twee keer, waarna je ze terug achterwege laat omdat ze niet overtuigen. Het ongelofelijke aan muziek is ook weer dat thuis iets te gek kan klinken, maar achter de DJ-booth helemaal teleurstelt. Of andersom!

FUZZ – Hoe ga je van start met een nieuwe compilatie? Hou je lijsten bij tot ze eens van pas komen, of heb je een bepaalde opdracht nodig waarna je nummers zoek die erin passen?

BB: Zeker en vast dat laatste. Ik hou uiteraard lijstjes bij van bepaalde nummers of genres, maar dat zijn eerder persoonlijke hulpmiddeltjes die ik nooit gebruik in een project. Ik heb echt een briefing nodig over wat voor een compilatie er moet liggen. Voor Tribal Rites ben ik een maand door m’n platencollectie gegaan, waaruit ik een lange lijst van meer dan 300 nummers puurde. Stapsgewijs filterde ik die tot er nog zo’n 120 nummers waren die ik aan Eskimo doorspeelde. Zij kregen die na de licensing tot 41. Zo zie je maar, maar zo werk ik het liefst.

FUZZ – Is die licensing dan echt zo moeilijk? 2manydjs klaagden er ook over ten tijde van As Heard On Radio Soulwax, pt. 2.

BB: Dat is zeker het meest frustrerende deel aan het hele proces. Soms is de artiest of de producer dood, soms bestaat het label niet meer, soms willen ze simpelweg niet, soms vragen ze veel te veel geld, soms zit het bij een major en die zijn nooit happig, … Er zijn een hele resem redenen waardoor die licensing kan dwarsbomen. Vandaar dat die lijst best wat groter is, tot wel het driedubbele van wat het eindresultaat moet gaan zijn. Het is tricky. Maar uiteraard schenkt het ook veel voldoening wanneer je bepaalde nummers te pakken krijgt en de hele puzzel in elkaar valt.

FUZZ – Hoe belangrijk is de techniek en mix-kunde van twee platen aan elkaar te plaken voor je? Of hou je eerder rekening met BPM en de key van een nummer?

BB: Wanneer ik DJ, word ik zeker gegidst door de BPM van een nummer, maar ik ben er niet door geobsedeerd. Voor mij is de volgorde van platen het belangrijkste, de opbouw, het juiste moment vinden. Veel jonge DJ’s focussen zich te vaak op het mixen. Iedereen kan perfect mixen, het is een skill die je op een maand – of nog veel sneller – leert. Met CDJ’s is het ook al heel wat anders dan met platenspelers.

FUZZ – Hoe kwam je bij Eskimo terecht? Ben je kieskeurig met wie je werkt of wie je op een tracklist plaatst?

BB: Niet echt. Ik was in Oslo en liep er Nadiem Shah tegen het lijf. Hij benaderde me. Ik kende Eskimo uiteraard wel door Dirk De Ruyck. Zo kocht ik alle, geweldige, compilaties van The Glimmers en ben ik fan van de vroege Aeroplane-releases. Toen Nadiem Shah me benaderde greep ik de kans dus graag.

FUZZ – De compilatie bestaat uit drie delen die staan voor drie periodes in je leven.

BB: Als tiener was ik inderdaad geobsedeerd door punk, ik zag de Sex Pistols op m’n 17 en verhuisde uit Londen in 1977 door het genre. Toch raakte ik er evensnel verveeld door. Post-punk werd meer m’n ding. Bands als The Gang Of Four en A Certain Ratio, ook alle bands geproducet door Dennis Bovell; The Slits, The Pop Group, … Het eerste schijfje van deze compilatie moest dus daarover gaan.

Later werd ik geobsedeerd door house. Dat was in 1988. Ik kocht wel al house-platen, maar de grote liefde ontstond in ’88 – ’89. Opnieuw was het dat al wat de klok sloeg voor de jaren nadien. Die zijn op de andere schijfjes terechtgekomen.

FUZZ – Je was een van de oorspronkelijke Fabric-residents. Zag je veel verandering doorheen de jaren? De Londense nachtscene bleef niet gevrijwaard van problemen.

BB: Het is zeker gewijzigd, maar fundamenteel is er nog veel hetzelfde: jonge mensen die een goeie tijd willen beleven. Hetgeen me wel irriteert zijn de mobieltjes en Shazam, … Ik wou dat dat nooit gebeurde. Wanneer je ergens draait en je ziet een publiek met gezichten naar beneden gericht op hun schermpjes: verschrikkelijk.

FUZZ – Je hebt ook banden met dat ander instituut; Late Night Tales. Is er nog meer voor je, wat wil je nog gaan doen? Een filmsoundtrack?

BB: Ik ben al enkele keren aangesproken om zoiets te doen. Wie weet… Ik zou het graag een keer doen. Maar ik moet dan echt in het project geloven, een goede band hebben met de producer en regisseur, … Ik zit er ook niet om te smeken.

FUZZ – Enkele jaren terug kwam je met After Dark-reeks op Late Night Tales. Zijn zo’n themareeksen het antigif voor de Ibiza 2017-overload?

BB: Geen idee of er echt nood is aan zo’n themareeksen, After Dark ontstond bijvoorbeeld heel organisch. Na m’n set op Boiler Room kwam Paul Glancy op me af met de vraag of ik geen compilatie wou starten met langzame clubmuziek. Daaruit groeide het voort en het werkte echt. Er zullen altijd vreselijke Ibiza-compilaties zijn, dat is de natuur van commerce. Maar er is ook altijd ruimte voor interessante compilaties waarover werd nagedacht. Eerlijk gezegd denk ik niet dat er ooit al zoveel goede compilaties uitkwamen dan nu. Strut, Soundway, … Echt geweldig.

FUZZ – Iedereen is tegenwoordig selector op Spotify. Blijven jullie bestaan als gatekeeper of moeten jullie ook richting Spotify?

BB: Geen idee. Ik zit bijvoorbeeld niet op Spotify. M’n vrouw wel vaak. Ze is grote fan. Ze gaat m’n compilaties daar eerder ontdekken dan wanneer ik ze geef op CD of vinyl. Het is dus zeker belangrijk omdat het op een andere manier mensen bereikt en in contact brengt met muziek.

FUZZ – Hoe moeilijk is het dan om een muzikaal cadeau voor jou te kopen?

BB: M’n vrouw denkt dat het onmogelijk is. Volgens mij is het net makkelijk! Er is altijd een pak muziek die ik nog moet aanschaffen. Ik heb best wat releases, maar uiteraard nog veel meer die ik nog niet heb. M’n wantlist is groot genoeg. Als je me een beetje kent, is het dus makkelijk om iets te schenken. Al is m’n grote honger naar zoveel gevarieerde muziek net afschrikwekkend voor m’n vrouw.

FUZZ – Wens haar veel moed. Bedankt!

Artiesten in dit artikel