Interview: Liem

Interview: Liem

Niets zo fijn als een nachtelijke rit richting onze hoofdstad, zeker wanneer God ervoor zorgde dat de rijstroken verlaten achterbleven en er net geen tumbleweed voorbij holderdeboldert. Wanneer de radio uitstaat en de stilte het stuur overneemt, ontstaat er een parallel universum waarin alles kan gebeuren. Tot zover onze filosofische inzichten onderweg naar onze afspraak met Liem, die op de laatste (alweer uitstekende) affiche van We Bring You mocht prijken. 

De Duitser Liem - geen nood, ook wij weten nog steeds niet hoe dit uit te spreken - is de schepper van If Only, de kleine undergroundhit met die geniale Fusion Groove Orchestra-sample die momenteel menig dansvloer tot hogere sferen tilt - Kerri Chandler is alvast fan. Hij is ook deel van het collectief getalenteerde producers achter label Lehult, dat nog steeds maar aan zijn vijfde release toe is maar nu al een behoorlijk trouwe aanhang kent - zoals sloebers van Session Victim, bijvoorbeeld. Wij vonden het dus meer dan tijd voor een interview!

FUZZ -  Liem, ik vermoed dat een groot deel van onze lezers geen enkele notie zullen hebben van wie jij bent of wat een Lehult is, kun je jezelf even voorstellen?

Oké, laten we beginnen met Lehult dan. Ik heb zo’n vijf, zes boezemvrienden die ik al ken sinds we klein waren. We waren altijd bezig met dezelfde dingen, en op een zeker punt begonnen we allemaal in de ban te geraken van house en techno. We begonnen met producen, dj’en en zo van die dingen. We zijn begonnen met de demoversie van Ableton, tracks opnemen in de kelder van Lucky Charmz. Dat moet rond 2007 à 2008 geweest zijn.

We hadden altijd een soort van visie om ooit samen een label te starten. En in 2014, omdat we zo ongelooflijk veel muziek hadden opgehoopt over al die jaren, besloten we dan tot actie over te gaan!

FUZZ - De Lehult-familie is bijna een mysterie voor de buitenwereld, omdat er zo weinig te vinden is over jullie - zelfs geen profiel op Resident Advisor. Jullie willen niet gevonden worden?

Nee, we zijn gewoon niet goed met die dingen. We zijn echter best oké met Facebook. En onze Instagram-game is perféct (lacht). Het is gewoon… Wij komen uit Hamburg, dus als je je evenement op Resident Advisor zet, zal je er misschien een opkomst hebben van vijf man een paardenkop. Het is het gewoon niet waard, in onze ogen.

FUZZ – Ik snap het. In mijn ogen zijn de Lehult-boys deel van een verse onderstroom in housemuziek waarbij producers hardware opnieuw omarmen. Ga je ermee akkoord dat er een hernieuwde liefde voor gear lijkt te heersen onder jonge producers?

Zeker. Ik gebruikte nooit hardware voor ik de Roland Groovebox MC-505 kocht. De drie maanden die volgden op de aankoop deed ik niets anders dan met dat ding spelen. Dat is het moment waarop ik verliefd werd op hardware. Eddie Ness en ik delen nu een studio die steeds meer en meer op een bergingsruimte voor gear begint te lijken. Omdat het zò leuk is (lacht). Ik denk niet dat we ooit zullen stoppen met meer te kopen.

Iedereen zegt me steeds: “Voor je geld verdient met je muziek, zou je er best geen geld aan spenderen,” maar zo zit ik niet in elkaar. Maar dat is oké, omdat ik hou van muziek. Het is mijn passie, en het zal nooit meer zijn dan dat. Op een dag had ik bijvoorbeeld het gevoel dat muziek maken misschien meer als werk hoorde aan te voelen. Dus huurden we een studio, verhuisden onze spullen en zeiden; “Okay, let’s do this!” Het duurde slechts twee weken voor ik besefte dat een werk-ethiek introduceren in mijn workflow gewoon niet mijn ding was. Muziek maken is voor mij: volledig ontspannen.

De Roland MC-505 Groovebox

FUZZ - Al de muziek die tot nog toe uitkwam op jullie label klinkt zeer organisch, met op samples gefundeerde grooves. Het roept heel sterk de sfeer van de Chicago-house op. Hoe belangrijk is deze erfenis voor jou?

Het wèrd heel belangrijk. Mijn reis in house begon eigenlijk met, euh, David Guetta. Zoals bij veel mensen. Het eerste housefeest waar ik naartoe ging was er één waar Love Don’t Let Me Go werd gedraaid (zingt het refrein verdienstelijk), en ik herinner me dat ik in mezelf dacht; “Wat voor kutmuziek is dit, man?” (lacht). Ik luisterde voordien enkel naar hiphop, moet je weten. Maar ja, ik ging naar meer houseparties, en ik geraakte er langzaamaan meer en meer van in de ban. Mijn smaak ontwikkelde zich dus van commercieel naar underground, waarbij ik ondertussen de roots van het genre probeerde te doorgronden. Hoe dieper ik graafde, hoe groter de liefde. Dus, op die manier; Chicago-house en Detroit-techno wèrden belangrijk. Maar van zodra ik die vond, wist ik: dit is de muziek waar ik van hou. Nu speel ik vooral oudere muziek, omdat het zelden beter wordt dan dat.

FUZZ – Omdat je zei dat je vooral naar hiphop luisterde; kun je misschien een licht werpen op de invloed daarvan op Lehult?

Wel, bijvoorbeeld Johan Kaseta: die is nog altijd very much a hip hop kid. Hij doet nog altijd vooral hiphop-beats. Toen ik hem in 2010 ontmoette, deed hij hier en daar al wat house, maar hij heeft de hiphop nooit afgezworen. Op Lehult releasen we enkel zijn house-georiënteerd werk, maar ook daar hoor je zeker de invloed.

FUZZ – Wat zou je het belangrijkste doel van Lehult noemen? Wat onderscheidt jullie van de rest?

Voor het grootste deel is Lehult een product van onze vriendschap. Ik denk dat ik het zo wel kan zeggen, want al waar wij met elkaar over praten is muziek. Dit zijn mijn beste vrienden, we praten over elkaars muziek en waar we naartoe luisteren en geven zo koers aan het label. Als elk lid van de crew een track van eender wie onder ons goed vindt, dan brengen we het uit. We hebben geen welomlijnde missie of zo. Het zit meer zo; als de buitenwereld onze platen goed vindt: heel tof! Maar uiteindelijk is het ons label, onze speelplaats. Het is er gekomen om onze zin te kunnen doen.

FUZZ - Dus wat is de volgende zet?

De volgende release is er eentje van Eddie Ness (de Afro EP, red.)! Het was eigenlijk gepland op 15 januari, maar de eerste druk had zo veel groefruis dat we een herdruk moesten doen. Daarna is DJ Assam aan de beurt, en daarna nog een hele resem EP’s van onze crew. Voor de tiende release gaan we speciaal doen, dan vragen we wat bevriende artiesten om een track te doen voor ons.

FUZZ Jullie doen ook evenementen, heb ik begrepen?

Klopt! Wij organiseren een tweemaandelijkse labelnight in PAL in Hamburg. Het is een relatief nieuwe club, en het vult het voorheen leeg gapende segment van een goeie club met wekelijkse topaffiches. We doen ook hier en daar wat losse feestjes op andere locaties in Hamburg en Berlijn. We zien wel wat er op ons afkomt. De volgende is in Berlijn, in een club genaamd Grießmühle, waar we onze vrienden van Times Are Ruff opnieuw verwelkomen.

FUZZ – Jouw track If Only heeft meer dan een half miljoen views op de teller op YouTube. Dat is redelijk gestoord voor een underground vinylrelease. Wat vind je daar zelf van?

Ja, het is gek inderdaad. Ik ben er best blij om, want het opent deuren. Het is waarschijnlijk ook de reden waarom ik hier zit. Ik ben zeer dankbaar.

FUZZ – De plaat gaat voor een redelijke duit op Discogs.

Ik weet het, man. Ik zag dat er een kerel ze gekocht had voor 100 euro. Dat is te gek voor woorden, ik voel met hem mee. We willen natuurlijk wel onze muziek beschikbaar maken voor iederen, maar de zaak If Only ligt gevoelig omdat het een edit is. We konden het niet digitaal uitbrengen door de heel prominente sample. De eerste stap was om het in kleine oplage uit te brengen, en zoveel mogelijk onder de radar blijven. We besloten zelfs om de originele artiesten niet te vermelden omdat we bang waren voor juridische repercussies. Uiteindelijk is het allemaal wat groter uitgevallen dan we dachten, dus moesten we onze strategie herbepalen.

FUZZ – Heb je nog niets gehoord van de rechtenhouders?

Toch wel (glimlacht).

FUZZ – Volgende vraag dan maar: naar wie kijk je het meest op als dj?

Zeker en vast Kerri Chandler. Of hij nu deejayt met vinyl of met tape decks: het is altijd een belevenis. Maar zonder zever, de mensen die me het meest beïnvloeden zijn de andere gasten van Lehult. Ik zou echter niet zeggen dat ik naar ze opkijk (lacht). Omdat we vrienden zijn, weet je wel. Maar zelfs op het gebied van deejayen is hun mening voor mij van het grootste belang. Als DJ Assam bijvoorbeeld zegt dat een track goed is, dan vind ik ook dat die track goed is. Ach, misschien kijk ik toch naar ze op. Ja, schrijf dat maar op (lacht).

FUZZ – Ben jij een voorbereid man als je gaat deejayen?

Ik ben fucking lui, dus ik bereid zelden mijn sets voor (lacht). Ik probeer veel onuitgebrachte Lehult-nummers in mijn sets te integreren dus ik moet wel een USB-stick meenemen, maar al de rest is vinyl. Dus eens per maand steek ik wat nieuwe platen in mijn zak, maar meestal heb ik er echt geen idee van wat daar zoal inzit (lacht). Dat is het op vlak van voorbereiding. Zoals ik zei: ik ben heel lui.

FUZZ – Laatste vraag: als je je morgen door je kater werkt, welke plaat zal je daarbij helpen?

Even kijken. Er is dit ene nummer van Yakuro Yakamoto, genaamd Lonely Satellite. Het is Japanse pop, en de gitaarlijn erin maakt me heel erg blij.

FUZZ – Dank je zeer voor het interview, en kom veilig thuis!

Met dank aan de mensen van We Bring You, voor het faciliteren van dit interview.

Artiesten in dit artikel