Interview: Scuba

Interview: Scuba

Scuba, het dj'ende en producende alter ego van de brit Paul Rose, heeft een nieuw album uit de krochten van zijn psyche gesnorkeld. Claustrophobia heet die, en doet exact wat er op het etiket staat: je achterlaten met het beklemmende gevoel dat de muren op je afkomen. Een plaat die zowel geschikt is voor de gietbetonnen dansvloeren van menig technoclub diep in de vroege uurtjes, als voor thuis onder de hoofdtelefoon, waar je je kan laten onderdompelen in de prachtige surround sound klanktapijten volgens de leer van Scuba. 

Wij mochten de labelbaas van één van de belangrijkste labels van de naughties, Hotflush Recordings, enkele vragen stellen over zijn gezondheid, Claustrophobia en de verdere koers van het label!

FUZZ - Claustrophobia is geschreven toen je moest stoppen met touren wegens gezondheidsredenen. Is dat een zegen of een vloek gebleken? Is dat ook de reden waarom de plaat zo donker en soms bijna weemoedig klinkt?

Scuba: Hmm. De titels van de nummers, overduidelijk ook de titel van het album en de algehele stemming ervan weerspiegelen dat inderdaad wel een beetje. Maar ik kan er nog zo filosofisch over doen, als ik nu terugkijk leek het allemaal niet zo fantastisch (lacht ongemakkelijk). Het gaf mij wel de kans om een pauze te nemen, iets wat ik al een jaar of vier niet meer had gedaan door het constante touren. Dat gaat je niet in de koude kleren zitten.

Maar een ziekte is natuurlijk niet de ideale manier om het te doen. Ik had klierkoorts, dus de eerste maand was ik veroordeeld tot mijn bed, maar de weken daarna kon ik weer dingen doen. Ik werd gewoon heel snel moe. Dus ik had tijd zat om over bepaalde dingen na te denken en te beslissen wat ik nu verder met mijn leven wilde doen.

Als ik dan terug in de studio kwam, was dat een manier om de voorbije gebeurtenissen te verwerken. Ook de mentale toestand waarin ik verzeild was geraakt nog voor de klierkoorts: het hele jaar was toch wel een kleine nachtmerrie. Zo moest ik bijvoorbeeld in maart een hele reeks optredens missen in Miami. Ik veronderstel dus wel dat de ganse toestand doorgesijpeld is naar het album, ja.

Scuba - Why You Feel So Low

FUZZ - Dus eigenlijk zouden we voorzichtig kunnen spreken van een zegen?

S: Ik denk dat het zowel een zegen als een vloek was. Ik heb er wel wat positiefs uit meegenomen, maar je moet er ook eerst doorheen, snap je?

FUZZ - Ben je goed van de klierkoorts hersteld? Sommige mensen hebben daar nog hun hele leven last van.

S: Ik heb eigenlijk veel geluk gehad. In het begin was het erg intens, op een bepaald moment stopte mijn lever zelfs met werken. De weinige keren dat ik uit bed mocht was voor bloedtesten. Maar de herstelperiode viel zeer goed mee, dus ik ben er met de schrik vanaf gekomen. Financieel was het ook een ferme slag in het gezicht: zes weken out in de zomerperiode heeft zijn gevolgen.

FUZZ - Dit album, meer dan je vorige werken, voelt voor ons aan alsof het zeer diep geworteld is in de elektronische muziekgeschiedenis. Maar toch klinkt alles nog steeds gewoon als Scuba. Is het voor jou moeilijk om niet te vervallen in het echoën van een genre? Of gaat dat voor jou gewoon vanzelf?

S: Ik heb er zelf niet zo heel hard bij stilgestaan tijdens het schrijfproces. Ook al omdat het zo snel gegaan is. Het ganse proces was in minder dan tien weken afgelopen, wat in verhouding tot mijn vorige albums behoorlijk snel is. Die namen elk bijna een jaar in beslag.

Het eerste album (A Mutual Antipathy, red.) is eigenlijk redelijk vergelijkbaar. Ik wou het uitbrengen voor ik naar Berlijn verhuisde, maar dat is me toen niet gelukt. Dus het eerste wat ik deed als ik verhuisd was, was het album eruit stampen. Het is vergelijkbaar in die zin dat ik toen ook minder bezig was met invloeden, zeker in verband met techno.

Een van de rituelen die ik had was dat ik na een dag in de studio veel naar Tangerine Dream luisterde, liggend op bed. Dat was zo’n beetje mijn proces (lacht). Je hoort het ook in sommige tracks, vind ik. Er zit natuurlijk veel techno en electro – echte electro – in het album, maar ik denk dat je gelijk hebt, het klinkt vast en zeker nog zoals mij.

FUZZ - Wat waren de grootste non-muzikale invloeden voor Claustrophobia?

S: Het ziek zijn, dat dekt de lading wel. Het is moeilijk om exacte dingen te benoemen, maar bijvoorbeeld enkele van de titels mag je redelijk letterlijk nemen. All I Think About Is Death (lacht). Er is misschien nog iets, tijdens het maken van dit album ben ik naar Labyrinth Festival in Japan geweest. Dat was evenzeer een niet-muzikale ervaring als een muzikale. Oké, de muziek was cool - ik heb er waarschijnlijk meer gedanst dan in de voorbije vijf jaar samen - maar er is ook nog de Japanse context.

FUZZ - Een Aziatische cultuurschok?

S: Ik was er al een paar keer geweest. Zelfs Labyrinth had ik al eens bezocht. Ik denk dat het meer aan het feit lag dat ik er volledig nuchter rondliep. Ik mocht zelfs geen alcohol aanraken, omdat mijn lever nog fucked was. Ik weet niet, ik denk dat ik dat festival heel anders beleefd heb dan mijn omgeving (lacht). Het voelde bijna onwezenlijk, alsof ik een passieve toeschouwer was.

Als ik het me goed herinner was dat zelfs mijn eerste reis naar Japan waarbij ik mezelf volledig op mijn gemak voelde in de cultuur daar, ook al ben ik er vijf of zes keer geweest.

"Als je voor de eerste keer naar Japan reist, is het makkelijk om je te laten intimideren door de etiquette die er bij elke sociale interactie komt kijken." - Scuba

Maar nu was het de eerste keer was dat ik dat kon aanvaarden en ermee kon omgaan. En daar op dat festival… (aarzelt). Ik kan niet echt zeggen dat er een directe invloed bestaat tussen die ervaring en het album, maar het was zeker een soort van lichtpunt terwijl ik aan het album werkte.

FUZZ - Doorheen het album zijn er verschillende momenten waarop de muziek extatisch opbouwt, abrupt stopt en dan gewoon de draad weer oppikt van bij het begin. Kun je even uitleggen hoe en waarom je op dat idee kwam?

S: Ik weet niet meer van buiten bij welke track ik het het voor de eerste keer deed, maar het komt erop neer dat alle nummers rond dezelfde tijd als schetsen tot stand kwamen. Ik ontwikkelde ze gestaag, maar allemaal tegelijkertijd. Het ging dus niet op de klassieke manier: track per track.

Daarbij was ik heel bewust bezig met enkele rode draden te leggen doorheen het album, om het geheel wat samen te trekken, maar ik wou geen terugkerende melodieën of motiefjes. Dus besloot ik voor een paar abstractere thema’s te gaan. Die crescendo’s gevolgd door abrupte pauzes is er zeker een van. Het klopte ook gewoon met de emoties die ik wou vertalen in muziek: beheerst blijven en mezelf niet te veel laten meeslepen tijdens mijn zieke periode.

Scuba - PCP

FUZZ - Je hebt onlangs je top tien warehouse tracks aller tijden gekozen. Daarbij zitten toch wel wat underground klassiekers. Voel je de nood om je publiek, zowel virtueel als tijdens het draaien, educatief muziek bij te brengen?

S: Ik denk dat het met dj’en een beetje een mix is. Aan de ene kant sta je er om de mensen te laten dansen, en ze iets te geven wat ze willen. Aan de andere kant is het belangrijk om geen gezichtsverlies te lijden.

Bijvoorbeeld: ik heb onlangs op DGTL Festival in Nederland gespeeld en het was al een tijdje geleden dat ik nog op zo’n groot festival stond. Als je de hele tijd in clubs speelt, geraak je wat gewend aan die esthetiek. Maar als je voor vierduizend mensen staat, moet je iets helemaal anders doen. Mensen willen er op en neer kunnen springen en hun handen in de lucht gooien, en soms moet je daar aan toegeven.

Maar evenzeer is het kenmerk van een goeie dj om mensen te laten dansen op platen waar ze normaal niet zouden naar luisteren, of waar ze zich niet aan verwachten. En dat is net wat er leuk en motiverend is aan dj’en. Dat doen op een groot festival is zelfs nog moeilijker dan in een club. Het is constant balanceren tussen het interessant houden voor jezelf en mensen meekrijgen in het verhaal dat je wil vertellen.

FUZZ - En geniet je daarvan, van mensen die oude platen leren kennen?

S: Ja, wel die top tien was zeer leuk om te doen. Dat nummer van Spira bijvoorbeeld: ik denk dat niemand daar ooit al van gehoord had (lacht). Het is leuk om door platen te grasduinen die je jaren geleden hebt gekocht, en dan te zien welke er nu nog steeds werken.

Want er is veel oud materiaal dat je nu niet meer kan spelen omdat het producetechnisch niet meer op het niveau is dat mensen verwachten, maar er zijn genoeg klassiekers over die genoeg sub-bass bevatten om goed te klinken.

FUZZ - We hebben je filmpje voor FACT Singles Club gezien op YouTube en we volgen jou op Twitter. We weten dus dat je jezelf weinig censureert. Ben je even hard voor jezelf als voor anderen?

S: Wat ik nodig heb om muziek te maken is dat mensen me met rust laten. Dusja, ik denk wel dat ik enorm kritisch ben voor mezelf. Maar eigenlijk heb ik evenzeer moeite met kritiek op mijn muziek van andere mensen (lacht). Ik zweer bij de regel dat als ik iemand anders zijn of haar opinie moet horen over een nummer, dat het waarschijnlijk niet zo goed is. En omgekeerd, als ik er blij mee ben betekent dat meestal dat het wel snor zit.

Maar er zijn altijd wel situaties waar ik een track voor de eerste keer speel voor iemand, en dat ik mezelf erop betrap dat ik hun reacties nauwgezet volg. Of als ik een nummer voor de eerste keer speel tijdens het draaien. Bijvoorbeeld met Why You Feel So Low.

Het nummer was bijna af. Ik zat met een soort van deadline om ermee uit de studio te komen, en ik wist dat het een van de hoofdtracks van het album ging worden. Dus dit moest gewoon werken. Anders zat ik met een probleem (lacht). Daar stond ik dan met mijn vingers gekruist (lacht nog harder). Gelukkig was de reactie goed. Ik dacht ‘thank god we’re not fucked’.

FUZZ - Oké, laten we het even over Hotflush hebben. We hebben het label al zien verschuiven van een pioniersrol in de bass music scene, naar house en nu dus techno. Wat staat er ons nog te wachten?

S: Wel, mijn album is de eerste langspeler die we uitgebracht hebben in lange tijd – ik denk van midden 2013 –, terwijl ve vroeger een echt LP-label waren. En dat is iets waar ik nu terug naartoe wil. Ik denk dat we dit jaar mogelijks nog een album gaan uitbrengen.  En ik wil er volgend jaar zeker twee doen.

"Het wordt duidelijk moeilijker en moeilijker om albums aan de man te brengen, de cd is bijna verleden tijd. En voor labels was dat een winstgevend format, zeker gezien de promocampagnes en wat heb je nog allemaal. Maar ik ben ervan overtuigd dat een goed album nog steeds kan verkopen. En dat is redelijk belangrijk, vanuit het perspectief van een label." - Scuba

Dus dat is zo’n beetje wat we de komende jaren gaan uitvreten. Techno zal onze grootste focus blijven. Als je kijkt naar de geschiedenis van Hotflush dan zie je dat we altijd een hoofdkoers hebben gevaren en dan steeds wat kleinere zijweggetjes zijn ingeslaan. Die zijweggetjes zijn zich dan gaan ontpoppen tot de nieuwe hoofdkoers. Maar voor de komende jaren blijft het techno. Er is nog ruimte om er andere dingen naast te doen.

FUZZ - Je hebt je altijd wat omringd met jonge, getalenteerde producers die het nog niet helemaal gemaakt hebben om het label naar nieuwe hoogtepunten te stuwen. Is dat een uitgelijnd plan?

S: Wel, ik probeer steeds te investeren in artiesten die in mijn ogen potentieel op lange termijn hebben. Als iemand een goed nummer doorstuurt, zo veel te beter, maar het moet ondersteund worden door een resem andere, goeie nummers. Zodat we die artiest kunnen helpen zijn carrière uit te bouwen. En dat is zo’n beetje, zoals je het zelf zegt, het patroon in onze roster.

We hebben verschillende golven van producers die we onder onze vleugels nemen en die dan soms doorgroeien naar grotere labels, maar soms ook niet. Nu, ik ben altijd blij als dat gebeurt, het betekent dat we ons werk goed gedaan hebben. Bijvoorbeeld toen Mount Kimbie bij Warp tekende of recent toen George FitzGerald overstapte naar Domino.

Dus ik ben altijd waakzaam voor zo’n acts. Het blijft toch moeilijk om een goed oordeel te vellen daarin. Momenteel proberen we het te houden op één twelve inch per maand, wat zelfs eigenlijk nog veel is. Maar er is zo veel meer dat ik zou willen uitbrengen. It’s always kind of a juggling act. Want je moet een plaats in het schema rechtvaardigen, dus het moeten sterke releases zijn. Tja, dat is een onderdeel van een label runnen.

FUZZ - Je speelt eind deze week in Gent, samen met Bicep op PeeP. Op een schaal van één tot gênant: hoe hard kijk je ernaar uit om in België te spelen?

S: Ik heb al veel goeie dingen gehoord over de locatie (PeeP gaat door in de Vooruit, red.)! België is sowieso één van de landen waar ik tot nog toe het minst gespeeld heb. Vorig jaar heb ik in Fuse gedraaid geloof ik, maar ik heb nog geen van jullie festivals gedaan. Dus ja, ik kijk er best wel naar uit!

FUZZ - Welk soort set mogen we van je verwachten?

S: Hm, het zal vooral techno worden (lacht). Redelijk diep, niet te hard of te snel, maar gewoon goeie ouwe atmosferische techno.

FUZZ - Misschien enkele stevige Belgische platen in je platenzak?

S: Waarschijnlijk wat Locked Groove, die is weer goed bezig op dit moment. Veel nieuwe nummers van hem, for sure.

FUZZ - Paul, bedankt voor het gesprek!