Interview: Thievery Corporation

Interview: Thievery Corporation

De Amerikaanse trip-hop inovateurs van Thievery Corporation stonden niet lang geleden voor een stoempvolle AB. De heren gaan dit jaar twintig jaar mee en kwamen met een heerlijke nieuwe plaat. Reden te meer voor ons om eens samen te zitten met drijvende krachten Eric Hilton en Rob Garza.

FUZZ – We vonden in jullie laatste album veel gelijkenissen met jullie langspeler The Richest Man in Babylon (2002) en minder met de richting die jullie met Saudade insloegen. Voelde het alsof jullie terug in de tijd keerden? 

Wel, de reggae sound heeft altijd deel uitgemaakt van de Thievery Corporation sfeer. True Sons of Zion zou zeker van The Richest Man In Babylon geweest kunnen zijn. Maar er zijn ook liederen die van The Mirror Conspiracy (2000) zouden kunnen komen. We kregen veel dub-invloeden binnen omdat we in Jamaica opnamen, een onuitputtelijke inspiratiebron voor het nieuwe album.

FUZZ – The Temple of I & I was erg divers. We gingen van trip-hop langs reggae tot hiphop. Was die diversiteit deel van wat jullie voelden in Jamaica?

Nee, niet echt. We beschouwen Love Has No Heart bijvoorbeeld niet als een Jamaicaanse nummer. The Temple of I & I is geboren uit onze ervaring in Jamaica, maar het heeft natuurlijk ook andere invloeden. De kerninvloeden waren de sessies die we in Jamaica opnamen, maar we hebben ook veel andere sessies opgenomen. De sessies in Jamaica waren eigenlijk het zaad van de plant, maar de plant groeide veel verder.

FUZZ – De artiesten waarmee jullie samenwerken op jullie nieuwe plaat zijn niet zo'n voor de hand liggende namen in de Jamaicaanse scene. Was het makkelijk om te connecteren met mensen in Jamaica? 

Racquel is de enige guest op het album die we echt in Jamaica hebben ontmoet. Notch is half Jamaicaans en begrijpt de cultuur zeker. Puma is van St. Thomas, Virgin Island, wat erg dicht licht bij Jamaica, maar minder rijk is. Maar natuurlijk wel Island Vibes, Jamaica is zoals het New-York van de Caraïben (lacht).

FUZZ – We vonden de artwork van Neil Ashby op The Temple of I & I erg mooi. Zaten jullie daar mee achter?

Neil verraste ons eigenlijk. Hij toonde wat ideeën en wij dachten meteen "wow" bij het ontwerp dat het uiteindelijk geworden is. We vertrouwen Neal, we geven hem een klein beetje richting en dan laten we hem gaan.
Neal is eigenlijk zowat de vaste ontwerper van Eighteenth Street Lounge Music.

FUZZ – Jullie zijn ondertussen al voor meer dan twintig jaar aan het creëren, touren en managen. Hoe houden jullie het vuur brandend?

Wel, het is gewoon het verlangen en de wil om muziek te maken. Thievery is zo'n sterk merk, voor ons toch. Wij houden van creëren en mensen houden van luisteren, het is een soort van trek- en duwspel. Soms vertragen we even, maar dan willen mensen een album en dan maken we dat. 

FUZZ – Jullie repertoire bestaat uit erg veel verschillende genres van veel verschillende landen. Enig idee waar jullie hierna je inspiratie gaat halen?

Azerbeidzjan (lacht). Nee, dat weten we echt niet. 

FUZZ – België heeft heerlijk bier en knapperige frieten.

Ja (lacht), goede sessies hier! Eric heeft nu je het zegt een Belgisch-geïnspireerd restaurant, Marvin. We houden erg veel van België.

Eric: Voor Marvin was ik erg geinspireerd door de ervaring van Marvin Gaye in België. Hij ging ook naar school dicht bij de locatie van het restaurant in Washington DC dus het klopte gewoon... Dus België, wie weet?

FUZZ – Jullie leven in een stad die het meest gekend is voor zijn politiek. Komt die politiek over in jullie muziek? 

We hebben meer universele boodschappen in onze muziek. Politiek is voor ons meer de show die de mensen zien, maar er is veel achter de show verstopt. En daar zijn we net meer geinteresseerd in. 

FUZZ – Kan je ons een kijk geven over hoe een Thievery lied wordt gemaakt?

We hebben veel tracks, sommige liederen hebben wel 48 tracks samen met de hele band, maar daar variëert ook alles in. De beat kan gewoon een kick en snare zijn, of gesampled worden. Rob kan keys spelen en ik (Eric) kan bas spelen, of we kunnen onze vrienden gewoon laten spelen,.. er is niet echt een formule buiten dat de nummers vrij complex zijn. 

FUZZ – En voor meer elektronische triphop tracks als Let The Chalise Blaze? Zijn die ook erg beïnvloed door de band?

Dat is eigenlijk minder, meer synth-dingen: Rob op keyboards, ik (Eric) aan de draaitafels en er dingen tegen aan gooien. Laag per laag.

FUZZ – De nummers op The Temple of I & I zijn precies erg gebalanceerd. Niet genre per genre. Is dat belangrijk voor jullie?

Altijd. Het is erg belangrijk voor ons, maar wie weet hoe belangrijk het is voor anderen. Mensen hebben andere manieren om muziek te luisteren, sommige gaan gewoon naar iTunes en daar kiezen ze het populairste lied. Het album heeft wel een bepaalde flow. Dat zal je merken als we vanavond onze show spelen, de show lijkt op een manier op een album. 

FUZZ – Bedankt voor jullie tijd! 

Foto door Damien Baumal