Interview: Vitalic

Interview: Vitalic

Een niet te miskennen topper uit de Franse electro van de laatste decennia is Vitalic. Haast moeiteloos past hij in hetzelfde rijtje waarin onder meer ook Etienne de Crécy en Cassius opgelijnd staan. Eind januari komt z'n vierde studioalbum Voyager uit, gekoppeld aan een passage in de Ancienne Belgique. Hoog tijd om de Fransoos even op te bellen over de nieuwe plaat, z'n werkwijze en z'n Belgische buschauffeur. Bonjour!

FUZZ – In 2016 kwam je terug aan de oppervlakte met eerst de Film Noir EP en nu het album. Die twee releases pasten niet bij elkaar, maar je wou ze allebei uithebben?

Vitalic: Bwah, ze zouden wel bij elkaar passen want op zich ze hebben dezelfde geluidskleur. De reden waarom ik die EP al eerder uitbracht was omdat ik echt iets voor Correspondant wou doen, het label van Jennifer Cardini. Die EP voelt misschien wel meer als techno aan dan het album, maar tezamen klinken ze als de nieuwe richting die ik wil inslaan. Een beetje techno, een beetje kinky.

FUZZ – In het verleden zagen we je nog niet al te vaak EP's uitbrengen, meestal waren er full albums. Wou je iedereen wakker schudden?

Vitalic: Ik hou simpelweg van de oefening die een album vergt. Je kan een verhaal vertellen aan je luisteraars. Er komen heel wat zaken kijken bij zo’n grote release. Een nieuw concept, nieuw artwork, een nieuwe liveshow, … Dat vind ik er zo leuk aan. Een EP is veel kleinschaliger.

Maar ik denk wel nu meer EP’s te gaan uitbrengen. Tot dit album was ik exclusief getekend bij PIAS, dus dan was het moeilijker om EP’s uit te brengen of te doen wat ik wou doen. Nu kan ik dus veel meer releasen, in plaats van elke keer drie à vier jaar te wachten op een nieuw album. Nu ben ik vrij daarin.

FUZZ – Je vierde album Voyager komt er inderdaad aan. Waarom heb je steeds enkele jaren nodig wat betreft albums uitbrengen? Door het vele touren?

Vitalic: Ik denk niet van mezelf dat ik een heuse live-artiest ben. Het liefst van al zit ik in de studio om muziek te maken. De reden waarom ik zo langzaam werk is omdat echt alles in een album zit nadat ik eentje af heb. Ik heb letterlijk geen enkel idee meer over nadien, mijn hoofd is een compleet leeg blad. Gaandeweg vind je nieuwe verhalen, een nieuwe richting, een nieuw geluid waar je naartoe wil werken.

Het ergert me vaak aan producers dat ze aan de lopende band muziek uitbrengen. Dat klopt toch niet? Je kan dat toch niet op je eentje? Soms zit ik compleet vast. Dan vraag ik hulp aan Joachim Garraud. Maar aan het eind van de rit is het wel mijn verhaal, met mijn muziek. Daarom vergt het wat tijd. Ik overdrijf; uiteraard zou ik ook elk jaar een album kunnen uitbrengen, alleen zou het dan niet allemaal goed klinken. Zowel voor mij niet, als voor de fans niet.

FUZZ – Je overleefde verschillende generaties van producers. Is dat je geheim? Niet alles willen rushen?

Vitalic: Toch voor een deel alleszins. Mijn muziek hangt niet vast aan een bepaalde trend. Ik heb nooit het geluid van het moment gevolgd.

FUZZ – Is die werkwijze geen risico? Wat als ze jouw ‘andere’ muziek niet weten te smaken? Velen volgen simpelweg wat er populair is in de charts.

Vitalic: Ik vang wel zaken op, als een satelliet, maar ga ze daarom niet kopiëren. Ik woon niet in een grot, uiteraard sijpelen er invloeden door in mijn muziek. Maar mijn robuust idee staat er wel. Je kan een Vitalic-plaat erbij nemen en ze goed of slecht vinden – maar het is wel immer Vitalic. Je kan me niet van stijlbreuken verwijten. Het idee is net om niet de trend te zijn, maar om de niche op te zoeken.

FUZZ – Het album klinkt soms duister en dreigend, is dat hoe je het thema van je album ziet? Zijn de toekomst en ruimtereizen iets obscuur?

Vitalic: Niet zo specifiek, maar het is wel aanwezig. Je hebt euforische momenten zoals de single Waiting For The Stars en donkere, neerslachtige momenten op het album. De term ‘Voyage’ betekent letterlijk reis. Je weet niet wat er zal komen, maar je hebt hoop en wenst op iets goed. Maar je weet niet wat te verwachten. Dat gevoel wou ik in het album leggen.

FUZZ – Er is ook heel wat cosmic disco uit de ‘80s aanwezig. Is er een reden waarom je dat tijdperk als inspiratiebron uitpikte?

Vitalic: Ik hou van disco, het is altijd aanwezig geweest in m’n leven. Maar het album klinkt niet als die oude disco, hé? Ik wou hedendaagse disco maken. Wanneer je een plaat oplegt van twintig à dertig jaar geleden en ze klinkt nog steeds fris, ben je geslaagd als muziekmaker. Vaak leg ik muziek op bij m’n vrienden die zo oud is, en dat ze niet doorhebben wanneer ze gemaakt werd. Zalig, toch?

Ik kan alleen maar hopen dat dit album dus ook de tand des tijds doorstaat. Het gevoel zit wel goed, iets wat ik niet had bij m’n vorige album Rave Age. Achteraf bekeken is die muziek blijven kleven in 2012, je kan dat als muziekliefhebber zo situeren. Het is dan ook het album waar ik het minst fier op ben.

FUZZ – Wijzigde je dan iets aan je aanpak in de studio?

Vitalic: Ik denk dat het foutliep omdat ik veel op tour was en veel indrukken kreeg van het circus op de baan. Grote festivals, EDM, … Dat had blijkbaar een grotere impact op me dan verwacht. Voor dit album heb ik me niet opgesloten, maar ik probeerde de muziek die ik hoorde geen impact te laten maken. Bij elk nummer, elke snippet die ik in elkaar flanste, stopte ik even en stelde ik luidop de vraag; "Is dit Vitalic? Is het te pop? Niet techno genoeg? Te traag?"

Uiteindelijk had ik dertig nummers klaar, dus het album kon perfect langer zijn, maar ik koos ervoor om enkel de tien meest essentiële te nemen. In deze tien nummers kan ik het best de essentie van hetgeen ik wilde vertellen kwijt. Met pakweg vijftien nummers zou het al te lang zijn geweest. Dat was m’n werkwijze.

FUZZ – Is het je bedoeling om met deze muziek iets voor de toekomst te maken?

Vitalic: Dat probeer ik inderdaad! Een goede melodie, de juiste sound, … Het kan simpel zijn hoor. Op eender welk moment lijken er twee constantes in muziek te zijn: techno en urban muziek. Dan is het moeilijk om daarin tijdloos te worden. Ik doe geen van beiden. Evengoed kan folk, rock of disco tijdloos zijn. Ik koos voor disco.

FUZZ – Je haalt Moroder, The Carpenters en Cerrone als inspiratiebronnen aan. Zijn er anno 2017 geen pottenbrekers die over dertig jaar genoemd zullen worden als voorbeeld?

Vitalic: Goh… Ik mis dezer dagen iets echt nieuws. De voorbije decennia kon je steeds een golf kenmerken. In de ‘90s kwam techno op, nadien poppy r&b, … Zo’n revolutie mis ik nu.

FUZZ – Heb je dan door dat zo’n revolutie aan de gang is wanneer je er middenin zit? Achteraf bekeken zijn die makkelijker aan te duiden.

Vitalic: Dat denk ik wel. Bij techno alleszins wel. Ik besefte dat heel goed en merkte dat bij anderen ook.

FUZZ – Je album heeft ook een Belgische toets met een nummer over je buschauffeur Hans.

Vitalic: Ik heb ‘m heel graag. Hij is zowel buschauffeur als filosoof. We mogen alles doen op de bus, dat is al een groot pluspunt (lacht). We mogen eindeloos feestjes houden met de volumeknop vol opengedraaid. Soms ga ik tijdens lange ritten ook een eindje naast ‘m zitten om over het leven te praten. Hij kan soms zo diep maar ook grappig antwoorden. Hij zegt dan dat hij tijdens het busrijden zo veel tijd heeft om over het leven na te denken. Hij is haast een volwaardig bandlid. Dat hij heel het team telkens van de ene stad naar de andere voert, is zo geweldig. Best een intens gevoel van samenhorigheid voor zo’n kleine bus.

FUZZ – Vuistje voor Hans, in dat geval. Bedankt voor het gesprek!

Artiesten in dit artikel