Interview: Worakls

Interview: Worakls

 

Na twee decennia klassieke opleiding maakte hij op zijn negentiende zijn allereerste dansplaat. Vier jaar later richtte hij zijn eigen label op en nog eens vijf jaar later staat hij op het podium met een orkest van twintig koppen. De Parijse Kevin Rodrigues aka Worakls zijn carrière is als een sneltrein vooruit gegaan. In tien jaar tijd evolueerde hij van jongetje met een piano tot symfonisch meesterbrein. Vrijdag passeert hij opnieuw in een uitverkochte Botanique op Les Nuits om zijn nieuwe plaat Orchestra en het bijbehorende orkest voor te stellen. Wij spraken hem vandaag al in ons beste Franglais.

Pianokleuter, garageband en Eric Prydz

“Onder invloed van mijn vader ben ik op mijn drie jaar al begonnen met piano spelen. Hij probeerde me eerst nog de gitaar op te dringen maar het bleek al snel dat de kleine Worakls meer interesse had in toetsen dan in snaren. Mijn ouders vertellen nog steeds dat ik als kleuter steevast te vinden was op mijn knieën voor mijn speelgoedpiano. Bij gevolg ben ik als kind pianolessen gaan volgen aan het conservatorium. In het begin uitsluitend klassiek maar aan het einde van de opleiding ook meer jazzy stuff en andere moderne dingen.”

“Tien jaar na mijn eerste pianoles startte ik, zoals elke zelfrespecterende puber, mijn eigen rockband. Met mijn vrienden van de band begon ik in de weekends het Parijse nachtleven te verkennen. Daar kwam ik voor het eerst in contact met elektronische muziek. Ik hield van de feestjes maar de muziek op zich was niet erg interessant. Elk weekend draaide een andere deejay dezelfde undergroundhits van het moment, toen vooral trance en techno. Ik voelde op dat moment nog niet veel voor clubmuziek. En toen zag ik Eric Prydz live aan het werk.”

“Meteen zag ik het licht. Het was opeens wél mogelijk voor een solo-artiest met elektronische muziek om een eigen wereld te creëren die los staat van de trends in de discotheek. Ik wilde hetzelfde doen als Prydz en ik heb maanden lang voor mijn computer gebivakeerd. Ik hoefde niet al mijn vrienden uit te nodigen in de garage om nog eens te kunnen spelen. Opeens kon ik dag in dag uit aan mijn muziek werken. Het voelde aan als videospelletjes spelen, verslavend. Ik wist meteen dat dat hetgene was waarmee ik mijn geld wilde verdienen. Worakls was geboren.”

Het succes van Hungry Music

“Mijn eerste platen met Worakls hadden eigenlijk onmiddellijk bescheiden succes, daarmee heb ik veel geluk gehad. Ik kreeg veel deejaygigs in clubs en zo leerde ik Joachim Pastor, waarmee ik al enkele gemeenschappelijke vrienden had, en iets later ook N’to kennen. Underground-labels wilden mijn muziek uitbrengen maar vroegen me om mijn volgende platen ‘meer techno’ te maken. Dat wilde ik helemaal niet, Joachim en N’to zaten met exact hetzelfde probleem. Toen ik N’to nog eens tegenkwam op een festival, kwamen we tot het idee om dan maar zelf een label op te richten. Met Hungry Music konden we ons eigen ding doen en bovendien werden we in een mum van tijd goede vrienden. Een onafscheidelijk trio. Later heeft de Belg Stereoclip ons even vervoegd maar die wilde al snel terug zijn eigen weg gaan.”

Hungry Music bestaat intussen ruim vijf jaar en we zijn erg populair geworden in Frankrijk. Ook in Franstalig België en Brussel zit de undergroundwereld echt op onze muziek te wachten. Onze muziek wordt in Frankrijk op nationale zenders gespeeld en de openbare omroep zendt onze interviews uit. Dat doet ons enorm deugd maar is zeker niet ons doel. Ik wil niet de meest populaire gast zijn, dat houdt me niet bezig. Als mensen van mijn of onze muziek houden, des te beter. Zo niet, even goed.”

“Waarom Hungry Music in Wallonië en Brussel veel populairder is dan in Vlaanderen? Dat weet ik niet, is dat zo? De boys en ik hebben nochtans enorm veel concerten in Nederland. Ik merk niet zoveel verschillen tussen de landen of regio's waar ik ga optreden, muziek is internationaal. Overal waar ik kom, is het publiek enthousiast. Niet onlogisch, anders zouden ze daar niet zijn.”

Worakls en een orkest van twintig koppen

“Het klopt dat er altijd al klassieke elementen terug te vinden waren in mijn muziek, vooral violen en piano. Maar samenwerken met een volledig orkest was volledig nieuw voor mij. Vooral de blazers in mijn muziek integreren was een volledig nieuwe wereld voor mij. Ik heb dan ook mijn tijd genomen om het nieuwe album Orchestra in elkaar te steken. Ik heb er drie jaar over gedaan en dan nog eens een half jaar voor het schrijven van de live performance."

"We staan met twintig op het podium, dat is geweldig maar logistiek ook wel anders dan ik gewoon ben. Daarom zijn we gestart met een toer in het nabije Europa zodat we niet te ver moeten reizen. We zijn erg blij dat zo goed als elk orkest uitverkocht is, we zijn dan ook al aan het werken aan nieuwe shows in het najaar. We komen dan ook nog eens terug naar Brussel.”

“Hoe ik mijn orkest gevonden heb? Sommigen van hen speelden al eerder in de liveband rond Worakls. De rest maakt deel uit van het Orchestre de Fourvière uit Lyon. Eerst ben ik naar een concert van hen gaan kijken, ik was meteen verkocht, voor ik met hen in zee wou gaan. Ik wist dat ze open zouden staan voor mijn project aangezien ze al langer de klassieke orkestmuziek lieten varen voor swingende grooves en modern experiment.”

“Zowel voor het orkest als voor mezelf is het heel nieuw op het podium. Ikzelf heb veel minder controle op het podium dan wanneer ik solo speelde of met een beperkte band. De wisselwerking op het podium is een uitdaging, elke show opnieuw passen we wel dingen aan. We leren van elkaar. Het orkest is het echt niet gewoon om voor duizend man te spelen die volledig uit hun dak gaan. Normaal gezien speelt het voor een zittend publiek dat op het eind van het concert eenmaal applaudisseert. Met Worakls amuseert het orkest zich meer dan ooit op het podium.”

“Ook nieuw is mijn publiek. Voordien zag ik zelden iemand voor mijn neus die de veertig haalt. Nu komen er ouders met hun kinderen naar mijn show kijken en zie ik hier en daar zelfs grijze haren opduiken in het publiek. Daarom heb ik ervoor gekozen om zoveel mogelijk shows te geven op locaties waar er zowel gedanst als gezeten kan worden. Voortaan is Worakls voor leeftijden van vier tot vierentachtig.”

Over nieuwe platen en klassiekers

“In het nieuwe album Orchestra heb ik verschillende invloeden proberen stoppen. Het was niet mijn bedoeling om één goeie symfonische plaat te maken en die dan negen keer te kopiëren. Crow bijvoorbeeld is eigenlijk een drum ‘n’ bass plaat. Ik heb altijd al gehouden van de energie in drum ‘n’ bass. Het is niet mijn favoriete genre maar ik wilde altijd al een soortgelijk nummer maken dus heb ik dat ook gewoon gedaan. Ik ben heel tevreden over dat lied. Crazy energy!”

“Hetzelfde geldt voor de eerste plaat Nikki, een iets meer experimenteel nummer met dubstep-invloeden. Normaal gezien echt niks voor mij, maar ik kom graag uit mijn comfortzone om dingen uit te testen. Dat deed ik in het verleden ook al met bijvoorbeeld Porto, een mix van melodische house en traditionele Portugese folk.”

“Afsluiter Red Dressed is een pareltje waarvoor ik de stem van de Faeröerse Eivør nodig had. Ik heb haar leren kennen via internet en ik vond dat ze de meest prachtige stem op deze aardkloot heeft. Ze deed ook al soundtracks voor onder andere The Last Kingdom en God Of War. Ze was meteen fan van mijn project toen ik haar contacteerde en samen hebben we Red Dressed gemaakt. Ze heeft me volledig in de mysterieuze noorderse wereld der vikingen kunnen onderdompelen. Op het podium is ze er jammer genoeg niet bij. Het zou machtig zijn als ze een gastperformance zou kunnen doen wanneer we in de buurt zijn.”

Soundtrack van de toekomst

“Na het maken van Orchestra en de samenwerking met Eivør ben ik meer dan ooit geneigd om mijn pijlen op soundtracks te richten. Ik heb wel al muziek geschreven voor kortfilms maar de muziek maken achter het volgende seizoen van Planet Earth of de nieuwe prent van Christopher Nolan, dat is mijn grote droom. Ik ben nu in onderhandeling met verschillende video games om de soundtrack te schrijven. De film- en gamewereld zijn nieuw voor mij, maar ik voel dat ik er echt thuis hoor.”

“Dat is mijn volgende doel. Mijn eerste doel heb ik al bereikt, ik sta met een orkest op het podium. Dat is iets waar ik over tien jaar en later nog steeds mee bezig wil zijn. Met dezelfde muziek? Dat weet ik niet. Het zou me verbazen als ik ooit met reggae zou beginnen maar twee elektrische gitaren toevoegen voor meer rock ‘n’ roll gehalte is wel iets dat ik mezelf zie doen. Met Pandemonium heb ik dat in het verleden al gedaan. De vele deejaysets in de club is nooit een einddoel voor mij geweest. Ik doe het graag, en het heeft me geholpen Worakls op de kaart te zetten, maar het is niet mijn toekomst. Een orkest hoort niet thuis in een club.”

“Mijn toekomst ligt ook niet in het producen voor andere artiesten. Soms help ik mijn vrienden wel in de studio. Er zitten veel getalenteerde rapartiesten in mijn vriendenkring en die hebben wel eens moeite met het creëren van hun beats. Dan help ik hen, als vriendendienst. Ghostproducing is niks voor mij. Daarvoor moet je heel erg snel en aan de lopende band werken, ik neem liever mijn tijd voor producties. Bovendien heb ik zelf heel veel aan de hand en dus geen tijd om me met een ander zijn muziek bezig te houden.”

Foliekes

“Wat ik als festivalprogrammator met een onbeperkt budget zou aanvangen? Simpel, al mijn grote helden uit de filmwereld boeken. Hans Zimmer heb ik al drie keer live gezien in mijn leven, het is zonder twijfel het beste dat je ooit kan zien op een podium. Hij is een genie en ook buiten de filmwereld beginnen mensen dat te beseffen. Ook de twee andere groten, John Williams en Ennio Morricone, krijgen een plaats op mijn podium. Verder wil ik ook violiste Hilary Hahn op mijn festival zien en Danheim, mysterieuze viking-folk met verschillende ritmes en veel percussie. Meer dansbaar gerief zie ik in Stephan Bodzin en Boris Brejcha. En alles van Hungry Music natuurlijk!”

“Of België beter was op het wereldkampioenschap voetbal in Rusland dan Frankrijk? Haha, goeie vraag. Er zijn twee onderwerpen waar ik uren over kan ratelen: muziek en voetbal. België was heel goed op het wk, de wedstrijd tegen Frankrijk was fifty fifty. Moest België toen gewonnen hebben, had het Kroatië in de finale ook in de pan gehakt. Maar goed, als zelfrespecterend Fransman moet ik af en toe ook chauvinisme laten spreken: Frankrijk was beter en heeft verdiend gewonnen.”