Klassiek Elektriek #1: Ryuichi Sakamoto

Klassiek Elektriek #1: Ryuichi Sakamoto

In de reeks Klassiek Elektriek stellen we jullie wekelijks een post-klassieke componist voor die doorgaans niet vies is van een scheut elektronica.

Ryuichi Sakamoto

Beginnen doen we met de meest onuitspreekbare naam van de hoop. Ryuichi Sakamoto, geboren in Japan (wie had dat gedacht?) op 17 januari 1952, is een Japanse componist, muzikant, producer én acteur. Hoewel deze reeks gaat over post-klassiek, valt Sakamoto daar maar gedeeltelijk binnen te plaatsen. Hij heeft in zijn (ook al vrij lange) leven een hele hoop genres gemaakt, gaande van klassiek over acid house naar dingen die aan disco doen denken. Maar hij blijft toch het meest gekend voor zijn klassieke composities.

Op de Tokiose Academie voor Schone Kunsten en Muziek begon hij in 1970 te studeren. Daar kwam hij voor het eerst in aanraking met de eerste synthesizers van MoogBuchla en ARP. Op deze academie leerde hij eveneens drummer/zanger Yukihiro Takahashi kennen. Die vroeg aan Sakamoto of hij zijn eerste soloplaat wou producen, die hij maakte na de splitsing van zijn band Sadistic Mika Band. De samenwerking was een succes en na het leren kennen van bassist Haruomi Hosono stichtten ze in 1978 de instrumentale discoband Yellow Magic Orchestra. Deze band, die officieel nog steeds actief is en zijn laatste album YMO 6 jaar geleden uitbracht, betekende Sakamoto's doorbraak in de muziekwereld. Zowel Hosono als Sakamoto en "vierde bandlid"/geluidsprogrammeur Hideki Matsutake waren geïntrigeerd door de nieuwe elektronische mogelijkheden om muziek te maken. Hierdoor leverden ze heel wat revolutionair productiewerk waardoor Yellow Magic Orchestra in een naam wordt genoemd met Kraftwerk wanneer het gaat over elektronicapioniers.

1983 was een belangrijk jaar voor Ryuichi Sakamoto. In dit jaar speelde hij zijn filmrol én maakte hij zijn eerste soundtrack. Zijn eerste soundtrack maakte hij voor It's Alright, My Friend, een maand later gevolgd door zijn tweede soundtrack en eerste acteerprestatie zij-aan-zij met David Bowie en Tom Conti in Merry Christmas Mr. Lawrence. Op deze soundtrack stond onder andere Forbidden Colours, waarop de Brit David Sylvian zingt. Deze samenwerking werd een kleine hit en betekende een geschiedenis van samenwerkingen tussen Sakamoto en Sylvian.

Sakamoto ging verder met soundtracks componeren. Dat levert een mooi oeuvre op met onder andere Snake EyesThe Revenant (samen met Alva Noto) en The Last Emperor, waarvoor hij de Oscar voor beste soundtrack ontving. Daarnaast maakte hij de opstartmuziek voor de populaire Sega Dreamcast.

Naast disco en post-klassiek, is Ryuichi Sakamoto ook niet vies van ambient. In dit genre bracht hij enkele collaboratieve albums uit met de eerder genoemde Duitse Alva Noto (VrioonRevep, ...) en de Oostenrijker Fennesz (Sala Santa CeciliaCendre).

In 1982 trouwde Ryuichi Sakamoto met de Japanse pianiste en zangeres Akiko Yano. Ze kregen samen een dochter Miu Sakamoto, maar in 1992 scheidden hun wegen. Ze bleven echter officieel getrouwd tot 2006.
In juni 2014 werd Sakamoto gediagnosticeerd met keelkanker. Hij trok zich terug van al zijn projecten om zich te kunnnen focussen op zijn gezondheid en herstel. Een jaar later deelde hij gelukkig mee dat hij zich beter voelde en terug aan het werk ging. Dit werk leverde in 2017 zijn vruchten af in de vorm van Async, zijn laatste (bijzonder goed onthaalde) studioalbum. Van dat album komt er ook een remix-versie, met remixes van onder andere Arca en Oneohrtix Point Never.

 

Volgende week stellen we Max Richter voor in de tweede episode van Klassiek Elektriek.