Klassiek Elektriek #12: Dustin O'Halloran

Klassiek Elektriek #12: Dustin O'Halloran

Vorige week hebben we na enkele maanden rustpauze onze serie omtrent modern klassiek muzikaal geweld weer leven in geblazen met landgenoot Oaktree. Deze week in Klassiek Elektriek gooien we het weer over een andere boeg met de Amerikaan Dustin O'Halloran.

Deze Amerikaanse componist en pianist kwam te wereld op 8 september 1971 te Phoenix, Arizona. Zijn jeugd spendeerde hij echter voor het merendeel in Hawaii en L.A., waar hij piano leerde spelen, geïntrigeerd door de balletmuziek waar zijn moeder op danste.

Studeren deed hij aan de Santa Monica College waar hij zangeres Sara Lov voor het eerst ontmoette. Samen richtten ze de band Dévics op. De groep verliet al snel hun geboorteland en zocht hun heil in het Italiaanse Romagna waar O'Halloran de daaropvolgende zeven jaar woonde.

De indie rock-groep bleef voor vele muziekfans onopgemerkt maar kreeg indertijd al veel lof door critici. Officieel zijn ze nooit uit elkaar gegaan maar toen hun laatste LP verscheen, was Dustin reeds volop met zijn solowerk bezig. Zijn eerste album ​Piano Solos verscheen in 2004, en bleek meteen boenk erop. In 2006 volgde Piano Solos Vol.2.

Ondertussen verschenen ook tal van andere gelijkgezinde componisten op de radar van de muziekwereld en samenwerkingen tussen deze artiesten bleven dan ook niet uit. Vorleben, zijn derde LP (2010), werd gereleasete op Sonic Pieces. Een label dat niet zonder reden een van de favoriete uitvalbasissen voor eenieder wie zich aan het experimentele klassieke waagt. Ook persoonlijke favorieten zoals Johann Jóhannson ​(die het album Lumiere uit 2011 mixte) en Nils Frahm hielpen O'Halloran vaak bij de ontwikkeling van zijn albums. 

Hiernaast begon de componist zich ook aan soundtracks te wagen. Onder andere Sofia Coppola's ​film Marie Antoinette ​waar zijn piano rust bood op de hoofdzakelijk rond new wave, punk en electronische muziek gebaseerde soundtrack, de alom bejubelde serie Transparent en recenter nog de film Lion (2016), waarvoor hij zelfs een Oscar-nominatie voor beste soundtrack in de wacht sleepte in samenwerking met Hauschka

Veel van de eerder genoemde werken bevatten hoofdzakelijk piano- en strijkercomposities en iets minder elektronisch geweld. Het echte post-klassieke/modern klassieke werk kwam onder de naam ​A Winged Victory For The Sullen​. De samenwerking met Adam Wiltzie liet de twee heren de kans om zich in het experimentele en elektronische te verdiepen, en dat met resultaat.

Twee albums, één EP en een soundtrack voor de Franse thriller ​Iris ​(2017) later is het verhaal van A Winged Victory For The Sullen bijlange niet uitgeteld. En ook van Dustin O'Halloran als solo-artiest gaan we ongetwijfeld nog veel horen. Stay tuned!