Klassiek Elektriek #2: Max Richter

Klassiek Elektriek #2: Max Richter

In de reeks Klassiek Elektriek stellen we jullie wekelijks een post-klassieke componist voor die doorgaans niet vies is van een scheut elektronica.

Max Richter

Waar we bij onze eerste editie van Klassiek Elektriek nog naar Japan uitweken, is de muzikant van deze week een in West-Duitsland geboren Brit, Max Richter genaamd. Richter, geboren 22 maart 1966, is allesbehalve voor één gat te vangen. Opera, ballet en het grote scherm, elk maken ze deel uit van zijn indrukwekkende palmares. Gezien Richter meermaals bejubeld werd als de invloedrijkste componist van zijn generatie en inspiratie putte uit de meest uiteenlopende stijlen, zoals punk en ambient maar ook Bach's muziek, is het onmogelijk om hem niet aan te halen in een gesprek over moderne klassieke muziek. 

Max Richter groeide op te Bedford in het Verenigd Koninkrijk. Hij studeerde op latere leeftijd piano en compositie aan de Universiteit van Edinburgh, the Royal Academy of Music (in London) en was voor enige tijd leerling van de Italiaanse componist Luciano Berio. Tijdens zijn klassieke opleiding behield Max zijn interesse in de muzikale tendensen in zijn land: electronica en punk. Nog tijdens zijn opleiding bouwde de jonge Brit in zijn vrije tijd analoge synthesizers in de slaapkamer.

Maar zijn muzikale carrière ging pas echt van start toen hij in 1986 samen met enkele andere artiesten Piano Circus oprichtte, een modern klassiek ensemble bestaande uit zes piano's dat werken van onder andere Brian Eno, Philip Glass en Arvo Pärt onder handen nam. Tien jaar en enkele albums later had Richter er echter genoeg van en begon hij een twee jaar durende samenwerking met The Future Sound of London, nog later deed hij ook een collab met drum 'n' bass-groep Reprazent

Op zijn eerste solowerk moest de wereld tot 2002 wachten, toen kwam Memoryhouse, een album dat een mijlpaal betekende voor moderne klassieke muziek, uit. Opeens was het niet langer taboe om elektronische en klassieke muziek door elkaar te halen.

Twee jaar later verscheen The Blue Notebooks, alweer een baanbrekend album waarop zowaar teksten van Kafka worden verkondigd. Eveneens was dit album een begin van de hartelijke samenwerking tussen Max Richter en FatCat Records. Elke twee jaar verschenen er hierna albums zoals Songs from Before (2006), 24 Postcards in Full Colour (2008) en Infra (2010).

Recenter werk moet absoluut niet onderdoen voor zijn klassiekers: zo is zijn herwerkte versie van Vivaldi's Vier Seizoenen een meesterwerk waarop Richter het absolute beste van zichzelf geeft. Hierna volgde nog Sleep, een meer dan acht uur durend album dat volgens de muzikant 's nachts moet worden beluisterd. Toen dit album live werd gespeeld, kreeg het publiek dan ook bedden in plaats van stoelen. Begin dit jaar verscheen ook Three Worlds: Music from Woolf Works, een album geschreven voor het Woolf Works ballet. 

Zoals eerder al vermeld leverde Max Richter ook zijn bijdrage aan de filmwereld: Martin Scorsese's Shutter Island, tv-serie The Leftovers en de film Prometheus zijn maar enkelen van de soundtracks waar de Brit zich over ontfermde. Ook een aflevering van de bejubelde maatschappijkritische serie Black Mirror kon op zijn muzikaal vernuft rekenen. 

Nog geen genoeg van de muziek die artiesten als Max Richter de wereld in sturen? Vorige week behandelden we al de Japanner Ryuichi Sakamoto en binnen een weekje zal ook Nils Frahm zijn opwachting maken in de derde episode van Klassiek Elektriek