Klassiek Elektriek #4: Ólafur Arnalds

Klassiek Elektriek #4: Ólafur Arnalds

In de reeks Klassiek Elektriek stellen we jullie wekelijks een post-klassieke componist voor die doorgaans niet vies is van een scheut elektronica.

Ólafur Arnalds

De multi-instrumentalist en producer die onder de naam Ólafur Arnalds bekendstaat, is een van de opvallend veel getalenteerde muzikanten die uit het iets meer dan 300.000 inwoners tellende Ijsland afkomstig is. 

Geboren in 1986 en afkomstig uit het stadje Mosfellsbær, begon de muzikant zijn carrière als drummer in hardcore metalbands genaamd Fighting Shit en Celestine. Zijn omkeer tot het neoklassieke genre kwam er nadat de Duitse metalband Heaven Shall Burn hem verzocht om enkele piano- en strijkstukken voor hun album Antigone in elkaar te steken. 

Op die manier verscheen Arnalds op de radar van Robert Raths, de oprichter van het op dat moment nieuwe Erased Tapes label. Dit in London gevestigde label focust zich op avant-garde artiesten en tekende ook al andere baanbrekende artiesten zoals Nils Frahm, A Winged Victory for the Sullen en Peter Broderick. Hierop verscheen dan ook Ólafurs debuutalbum, Eulogy for Evolution.

 

In 2008 en 2009 volgden er nog drie EP's en mocht hij reeds in het voorprogramma van landgenoot Sigur Rós spelen. In 2009 verscheen daarbovenop zijn compositie voor het ballet Dyad 1909. In datzelfde jaar nog zette Arnalds zich samen met Janus Rasmussen ook achter een ander project, genaamd Kiasmos. Hiermee waagden heren zich aan experimentele minimal techno. 

Een ander muzikaal experiment van de Ijslander is om zeven dagen lang elke dag een nummer componeren en dit dan onmiddellijk online te releasen. De eerste compilatie Found Songs dateert al van 2009, maar in 2011 kwam er een soortgelijke compilatie onder de naam Living Room Songs uit. Tussen deze twee projecten in verscheen ook zijn tweede album: ...And They Have Escaped The Weight Of The Darkness.

 

In 2012 kondigde de componist een samenwerking met het Mercury Classics label aan en werkte hij voor het eerst aan een filmsoundtrack voor Another Happy Day. Datzelfde jaar verscheen ook de eerste samenwerking met labelgenoot Nils Frahm (die wij vorige week nog aan bod kwam) in de vorm van de EP Stare, dit was ook het begin van hun vriendschap.

Het jaar daarop zag zijn derde album For Now I Am Winter het levenslicht, hierop liet Arnalds voor het eerst vocals in zijn muziek weerklinken. Het jaar daarop verscheen dan het debuutalbum van Kiasmos op Erased Tapes, eerder hadden ze hierop ook al twee EP's gelost. 

 

Recenter werk bevat onder andere The Chopin Project, een ode aan de man zijn grootmoeder, waarop Ólafur samen met pianiste Alice Sara Ott een nieuwe wind door de eeuwenoude muziek liet waaien. Verder is er ook Collaborative Works, een verzameling van al het materiaal van zijn samenwerkingen met Nils Frahm, die in 2015 uitkwam. 

 

Vorig jaar ontstond dan nog Island Works, een project waarop Arnalds gedurende zeven weken elke week naar een andere locatie reist om daar steeds met een andere artiest een nummer te componeren. Ook kreeg hij de eer om zijn eigen Late Night Tales-compilatie samenstellen. De Ijslander is nog steeds maar 31 jaar (sinds afgelopen vrijdag) en kan zich nu al een vaste waarde in het nieuw klassieke genre noemen, een prestatie om 'u' tegen te zeggen naar onze bescheiden mening!

Volgende week bespreken we landgenoot Jóhann Jóhannsson in Klassiek Elektriek. In eerdere episodes bespraken wij ook al Ryuichi Sakamoto, Max Richter en Nils Frahm.