Klassiek Elektriek #9: Murcof

Klassiek Elektriek #9: Murcof

In Klassiek Elektriek stellen we je iedere week een hedendaagse klassieke componist voor, die niet vies is van een scheut elektronica. Zo hadden we het al over klinkende namen als Nils Frahm, Ólafur Arnalds en Ryuichi Sakamoto. Deze week trekken we voor de eerste keer naar het Zuid-Amerikaanse continent met de Mexicaan Murcof, die zich verdiept in minimalistische elektronica.

Murcof

Murcof oftewel Fernando Corona werd in 1970 geboren in Tijuana (Mexico). Hij groeide op in het nabij gelegen Ensenada, maar keerde op zijn dertigste terug naar zijn geboortestad.

Fernando's interesse in muziek werd opgewekt door zijn vader, een erg muzikaal man. Hij speelde basgitaar, accordeon en zong ook geregeld. Jonge Fernando wou heel graag in vaders schoenen treden en hij probeerde dan ook verschillende instrumenten uit, maar niets liet een blijvende indruk achter. Tot zijn vader hem en zijn zus een goedkoop orgel cadeau deed. Hij raakte in de ban van dit orgel en was voornamelijk geïnteresseerd in hoe het geluid gemaakt werd. Hierdoor ontstond zijn interesse voor sound design, een rode draad doorheen zijn muziek.

Op zijn elfde kwam Fernando voor het eerst in contact met elektronische muziek. Van een vriend van zijn vader kreeg hij een cassettebandje met daarop het album Oxygène van Jean Michel JarreFernando was onder de indruk van deze nieuwe sound.

Dit werd enkel maar versterkt toen zijn vader hem het legendarische Jon Santo Plays Bach cadeau gaf. Op het behoorlijke foute album speelt Jon Santo verschillende werken van J.S. Bach op een Moog-synthesizer. Dit album bracht wel de bal aan het rollen bij Fernando en al snel werd hij fan van artiesten als Tangerine Dream en Isao Tomita.

Op zijn vijftiende ging Fernando, onlangs eerdere mislukte pogingen, toch naar de muziekschool. Hij leerde er piano spelen en een hoop muziektheorie. Om thuis te oefenen kocht hij ook een keyboard. Met deze Casio Sample Keyboard kon hij alledaagse geluiden opnemen om deze dan in composities te verwerken. Een functie waarvan hij intensief gebruik maakte. 

Tijdens diezelfde jaren ging hij ook voor het eerst op stap, wat leidde tot het ontdekken van bands als Depeche Mode en onze eigen PIAS en Front 242. Naast deze bands luisterde hij zijn hele tiener- en studentenjaren naar klassieke muziek.

Op zijn achttiende kocht Fernando zijn eerste echte synthesizer: een Kawai K1. Hij was helemaal onder de indruk van het feit dat hij gewoon zelf geluiden kon maken, in plaats van zich te moeten houden aan piano's of gitaren. Hij schafte zich ook de Commodore 64 aan om muziek te kunnen programmeren. Dit leidde tot zijn eerste composities, die toen nog erg beïnvloed waren door onder andere Kraftwerk. Om deze composities live te brengen, richtte hij samen met twee vrienden de band Vortex op.

Fernando begon op zijn achttiende aan een studie om programmeur te worden, maar besefte al snel dat dit niks voor hem was. Hij begon wat plaatjes te draaien en werd resident in de grootste club van Ensenada. De universiteit had hij ondertussen al enkele jaren uitgezwaaid, maar stilaan besefte hij toch dat hij eens een job moest zoeken. Die vond hij ook, in een rusthuis in San Diego, net over de grens met Amerika.

Het was eveneens rond deze periode dat hij bij de band Sonios ging, waar hij voornamelijk keys speelde. Bij deze band ontdekte hij een hele hoop genres, gaande van jazz fusion tot prog-rock en ambient. Hun debuutalbum 200 Fonios won verschillende prijzen in Mexico en heeft ondertussen een cultstatus bereikt in Zuid-Amerika.

Fernando limiteerde zich echter niet tot een project, want naast Sonios zat hij bij het multimediaproject Elohim en de akoestische ambientband Arvoles. Fernando werd met zijn soloprojecten steeds radicaler en begon meer en meer te werken met feedbacks om een wall of noise te maken.

Bovendien begon hij klassieke muziek te samplen om dit vervolgens te mengen met heavy of doom metal. Daarnaast waagde hij zich aan een reeks studies: cello, audio engineering en muziekarrangement.

In 1999 verliet hij alle bands om zich toe te leggen op zijn toenmalig soloproject Terrestre. Hierbij wou hij ethnische muziek en ambient versmelten. Via zijn research voor muziek kwam hij terecht bij Nortec Collective. Dit collectief had als doel om elektronica te mixen met de Mexicaanse en Tex-Mex-cultuur, zowel muzikaal als visueel.

Tijdens zijn werk als Terrestre, kreeg Fernando de nood om ook de klassieke muziek verder te ontdekken en zo werd in 2001 Murcof geboren. In 2002 bracht hij zijn eerste track als Murcof uit: MF Relay. Dit nummer ontstond door het prullen met samples van zijn voorbeelden Arvo Pärt en Morton Feldman.

In 2002 verliet Fernando Nortec Collective om zich op andere dingen te focussen, met name Murcof zelf. Ondertussen heeft Fernando het grootste deel van zijn andere projecten stopgezet of verlaten omdat Murcof een fulltime job geworden is. Zo bracht hij 9 albums uit, waaronder een met Erik Truffaz en een met Vanessa Wagner, en 6 EP's.

We vatten hieronder de meest essentiële songs van de Klassiek Elektriek-artiesten samen in een afspeellijst, die wekelijks geüpdated wordt: