Bozar Night kleurt neonblauw en buiten de lijntjes (10/11)

Maandag 10 november hield het Paleis voor Schone Kunsten in Brussel haar deuren dubbel zo lang open voor de negende editie van Bozar Night. Hagelwitte muren kleurden neonblauw en vormden het landschap voor een elektronisch muzikale nachtwacht. Klankkunstenaars van dienst waren Fennesz (met live visuals door Lillevan), Helena Hauff, Shxcxchcxsh, Black Rain, Ninos Du Brasil, Acid Kirk en Arco (een compositie van Giovanni Di Domenico & Jim O' Rourke). Wij namen een potlood en schetsten de avond.

De imposante Victor Horta Hal verwelkomde ons hartelijk met de video-installatie Rubens-Metamorphoses van Ingrid von Wantoch Rekowski. Theatrale taferelen uit het werk van Rubens werden subtiel tot leven gewekt door verschillende acteurs, zowel op als naast het scherm. U hoort het goed, naast het scherm. Aan weerszijden pronkten telkens twee acteurs, goud gekaderd als bewegende portretten. Harry Potter, maar dan echt. 

© Caroline Lessire
© Caroline Lessire

Comfortabel zetelend genoten we vervolgens van Arco, gecomponeerd door Giovanni Di Domenico en Jim O' Rourke. Een halfuur durende trance, uitgevoerd door zes strijkers met Di Domenico als dirigent achter de knoppen. Het is eens iets anders dan zo'n stokje. 

Van lawaai iets moois maken, het kan, en headliner Fennesz bewees het. Samen met Lillevan improviseerden de twee heren de meest meeslepende geluid- en beeldstructuren aaneen. Ironisch en jammer genoeg klonk er door een technisch defect nòg meer ruis uit de luidsprekers waardoor vooral de rustige gitaarstukken wat overstemd werden. Geen probleem Fen, het was jouw schuld niet. 

Black Rain klinkt zoals het klinkt en liet de Bozar met zijn boosaardige beats voor het eerst die avond flink daveren. Deze gemutste en gebrilde techneut combineerde industriële ritmes met pikzwarte ambient, mende het volk met ietwat vreemde handgebaren en voegde in de tussentijd live percussie toe. Enfin, hij sloeg af en toe wat willekeurig op een trommel. 

Twee kerels met twee drumstellen en twee glitterhelmen brachten Brazilië naar Brussel en lieten het zaalklimaat stijgen met een graad of zes. Ninos Du Brasil voerde het tempo op met hun prettig gestoorde sambapunktechno en veranderde de zaal in een bende dronken carnavaltoeristen. Soms klonk het nogal rommelig en wat ons betreft waren die zangpogingen niet bepaald een meerwaarde, maar dat kon en mocht deze pret absoluut niet bederven. 

Tenslotte was het de beurt aan het Zweeds duo Shxcxchcxsh - lees: Shxcxchcxsh -, die met hun naam en gesluierde gewaden een vernieuwend gestalte geven aan het begrip 'faceless techno'. De laatste trein huiswaarts zorgde ervoor dat we slechts een paar minuten konden meepikken, maar die paar minuten klonken zo dreunend mysterieus dat we serieus overwogen die trein te missen.

We kregen een paar uitstekende vertoningen voorgeschoteld en kunnen best spreken van een geslaagde editie, maar zo nu en dan werd 'experimenteel' gewoonweg 'nonchalant'. Ach, het is en blijft een museum, er mag al eens buiten de lijntjes gekleurd worden. 

Foto's: © Caroline Lessire

Ontdek meer...Event