Rare Rone op Les Nuits Botanique (13/05)

Elektronica-liefhebbers konden hun hartje stevig ophalen tijdens Les Nuits Botanique 2015. Eerder stond Flying Lotus al op het festival (ons oordeel!), mocht Vuurwerk begeesteren (ons verslag!) en volgt zondag Hot Chip. Wij zakten gisteren af om maestro Rone, Fransoos Fakear en de Belg Haring aan het werk te zien.

Het was de Belgische producer Haring die de avond op gang trok met softe beats en langzame elektronica zonder ooit in het rood te gaan. De knoppendraaier wist op z’n eentje de reeds goed gevulde Chapiteau niet onberoerd te laten en wiste de stempel van ‘support’ moeiteloos uit. En hoewel het volume tijdens de gehele set vrij laag stond, liet ie het glaswerk van de Rotonde toch flink trillen. Het deugddoende applaus achteraf was niet minder dan terecht. Aangename kennismaking!

Haring - All I Can Give

Ook bij Fakear was het meteen duidelijk waarom die de keet mocht opwarmen voor Rone: we hoorden soortgelijke slome, melodische beats. Met iets kwiekere vocals en een pak Oosterse invloeden stond de dansvloer al in vlam tijdens Morning In Japan, pas het tweede nummer in de set. Er vlogen occasionele gitaar- of vioolsamples uit de Native Instruments van de Fransoos, maar de formule leek vrij snel achterhaald.

Tot het gaspedaal werd ingeduwd en de show een pak energieker werd. De beats werden voller, de bpm’s vlogen de hoogte in, we spraken hier bijna van future beats en dreigende hiphop bij Darjeeling. “Klinkt als het debuutalbum van Flume”, merkte onze buur op en ie had niet eens ongelijk. Van logge techno in Asakusa naar exotische dubs in Thousand tot tribal-ritmes in Skyline: de indian summer was wel degelijk aanwezig in de nog steeds even dansende Chapiteau.

Dromerige elektronica, soms eens pompend, dan weer zwevend: de Fransman leek aan een thuismatch bezig en had het publiek op de hand. Het is voor ons een compleet raadsel waarom de man nog niet bekender is bij het grote publiek. Topper in wording!

Wat aanvankelijk twee luchtige supports leken, werden uiteindelijk twee producers die de lat voor Rone erg hoog legden. De nacht viel en met enige retard stak de maestro van wal met de schrille orgels in Freaks. Meteen nadien volgde het verrassende Bye Bye Macadam met loodzware bassen. Gewaagd, aangezien er niet veel nummers die topper nog te boven kunnen. Sing Song sloot nog aan, maar nadien vervreemde de set. Wat volgde, was een half uur stuiterende, weinig subtiele stoomtrein die ergens tussen Regi op valium en een Len Faki-vinyl met duizend krassen erop strandde. Zowat alles tussen techno en opgepompte elektronica passeerde, behalve Rone zelf. Zelfs de theremin van de Ben Van Alboom-lookalike bracht geen soelaas.

Ook bij het publiek was er diversiteit. Sommigen verloren zich volledig, anderen stonden er maar verdwaasd bij. Soms staken alle handjes in de lucht, een andere keer heerste er totaal onbegrip. Rone mikte zijn aanslag duidelijk op de dansbenen, maar richtte daarbij ook heel wat collateral damage aan. En waar het bij Haring nog te stil stond, vloog het volume nu vol in het rood.

Jammer, als je weet welk oeuvre de producer ondertussen bij elkaar geschaafd heeft. Tribal-ritmes, Franse spoken word of stoomboottoeters hadden we niet meteen verwacht. Een half uur ongekend stampmateriaal waarbij zelfs Ten Walls zou verbleken. Toch even wennen, deze snoeiharde Rone.

Parade leek nog een eerredder en ook Ouija in de bis temperde onze teleurstelling, maar tot slot vlogen de bpm’s opnieuw de hoogte in zonder enige meerwaarde te brengen. Stonden we op het rechtdoordreunende I Love Techno of op het verfijnde Les Nuits?

Rone - Ouija

Ontdek meer...Event
Artiesten in dit artikel