Liefde voor het Lente Kabinet (30/05)

Nicolas Jaar, Moodymann, Ben UFO, Joy Orbison, Roman Flügel, Levon Vincent, Gerd Janson, DJ Tennis, Midland en een handjevol anderen in een Noord-Hollands stukje groen: het Lente Kabinet Festival 2015 beloofde op papier alvast een mooie dag te worden. Beloofd is beloofd, het werd er eentje. 

De weersvoorspellingen waren povertjes en het waaide behoorlijk stevig, maar als je op weg naar het festivalterrein door zo'n prachtig gebied als het Twiske moet wandelen èn je hoort Metro Area's Miura al aanwaaien, kleurt je bril toch een tint of twee rozer. En ja hoor, net wanneer we in rij gaan staan, komt de zon vanachter zijn wolken om ons lekker in de nek te branden. Laat die lente maar eens beginnen! 

Hoewel de helft nog lachend lag te keuvelen in het gras, alsof het al zondag was, kreeg Midland de andere helft toch al voorzichtig aan het dansen met zijn eigen Safi en het heerlijke Looking For Love van Boe & Zak. Als je dan een stukje verderop ook nog eens iemand ziet mediteren met de grijns van zo'n dik Boeddha-beeldje, weet je dat de toon gezet is. 

Die zorgvuldig opgebouwde toon werd dan weer minder zorgvuldig verwaarloosd wanneer dé Moodymann even later achter de tafels stond. De man heeft sowieso niet bepaald een naadloze techniek en moet het dus meer van zijn platenkeuze hebben, maar als je als tweede plaat Noir & Haze's Around (Solomun Vox Mix) 'draait', laat je toch wel een steek vallen hoor Moodmans. Vooral als je doorgaans met 'dé' wordt aangesproken.

Geen nood, dat gaf ons immers de kans om het gebied eens wat te verkennen, we waren tenslotte nog niet verder geraakt dan de eerste kamer. Er was ook een tweede, een Red Light Radio Stage, eentje van DJBroadcast, een boomhuttendorp, een rij hangmatten, een tipi met helende hippies en een gluurhut waar je de festivalbezoeker in haar natuurlijk habitat kan spotten.

Het is zo'n festivalletje waar niet per se alles kan, maar vooral niks moet. Eentje waar je jezelf permanent op je gemak voelt, er overal kwalitatieve muziek door de Funktion One's schalt en je de beste festivalfriet ooit kan eten met Sylvesters Do You Wanna Funk op de achtergrond. Zeg nu zelf, er zijn ergere plekken op deze wereld.

De Britse wonderjongens Joy Orbison en Ben UFO stonden ondertussen al rug aan rug in de tweede kamer voor een set van vier uur. Van rollende 80's naar moddervette acid house, slonzige disco en Alan Braxe's Intro, ze gleden vloeiend van het ene genre in het andere. Deze boys hebben skills voor vier. Eén per uur, waar wij er twee van zagen.

We kregen nog snel een beetje Gerd Janson mee, die zijn set heerlijk afsloot met New Orders Bizarre Love Triangle, maar dat ene moment was ondertussen aangebroken. Valavond, de brug tussen licht en donker, je zicht begint zich aan te passen en de wolken kleuren donkerpaars. Nicolas Jaar bedient de knoppen en er hangt magie in de lucht. 

Met een galmende gospelintro en die zwoele beat die we van hem gewoon zijn, sleurt hij het gewillige publiek mee in zijn wondere wereld. Hij speelt met fouten en gebruikt de vuilste geluidseffecten als een soort derde laag om zijn nummers mee aaneen te kleven. Post-Darkside Nico is smerig brutaal, op de meest positieve manier. 

Jaar schudt vervolgens een briljante edit van Hall & Oates' I Can't Go For That, sensuele saxofoon-solo's, zijn fantastische Florence & The Machine remix en verkrachte violen uit beide mouwen. Even later schiet ie ons richting een vier minuten durende climax, vermomd als nummer, dat volledig vertraagt en tot stilstand komt om met Arabische vocals onder een traag ratelende Aphex Twin-beat ons tenslotte terug zachtjes neer te zetten met een streepje dub. Wow.

Wij stonden erbij en keken ernaar met een open mond vol tanden. Lente Kabinetje, bedankt voor deze onwijs gave dag vriend! Hoe hoog ze je grote broer Dekmantel ook de lucht in prijzen, jij staat niet in de schaduw, maar recht in het zonnetje. Liefde.

© Foto's: De Fotomeisjes