Dour Festival dag 4: muzikale hoogmis

Het was behoorlijk leuk op de camping vrijdagnacht, maar voor uitslapen was er zaterdag geen tijd want rond de middag stonden we al in de Boombox. We moesten wel nog wat wakker worden toen LTGL eraan begon. Maar eens we onze energie hervonden hadden, was het dansen geblazen.

LTGL verwende ons met heerlijke live beats en twee rappers. Waaronder Dutch Norris, die we al kennen als maatje van Coely en als voorprogramma van grote hiphopartiesten. Maar ook Ashnikko, die volgens ons een beetje te veel haar best deed om een Nicki Minaj-typetje neer te zetten. Eigenlijk had LTGL zijn special guests echt niet nodig om van de show een geslaagde act te maken, maar het deed geen zeer.

Vervolgens gingen we voor de verandering eens kijken naar een niet-elektronische act: de Zweedse Fatima en haar Britse The Eglo Band. Jeetje! Wat een madame. Haar optreden was heel groovy en toch ingetogen. Ze legde fijne jazzy accenten in haar anders heel soulvolle stem en het paste perfect. Het publiek in de Boombox was fan and so were we.

Human. Equal. Evolve. One. Dat waren de woorden die op Kates cape pronkten tijdens het wonderbaarlijke The Way We Are. We hebben het over Kate Boy, de Zweedse electropop-groep rond Kate Akhurst en de drie mannen van Rocket Boy. De boodschap was duidelijk: gender equality please! Het was dan ook niet meer dan normaal dat Kate stevig haar mannetje stond tussen haar drie Rocket Boys.

De verwachtingen waren zeer hoog sinds we Kate Boy ontdekten op Pukkelpop 2013. Ja, Pukkelpop is een beetje onze houvast als het op Belgische festivals aankomt. Kate en de Boys hebben die verwachtingen netjes ingelost. Muzikaal hebben ze een eigen stijl ontwikkeld van strakke beats en funky gitaren, aangevuld met een stem die als twee druppels water op die van Björk lijkt. Minstens even toonvast en zeker even dromerig. Maar oordeel vooral zelf als je luistert naar Lion Of Real, Self Control en het fantastische The Way We Are.

Terug in de Boombox was het audiovisueel spektakel van Lone feat. Konx-om-Pax prachtig. Het was het schoolvoorbeeld van hoe een liveset hoort te zijn. Ook was ‘ie harder dan verwacht, maar dat konden wij wel pruimen. Hier zijn niet veel woorden aan vuil te maken, je had er gewoon bij moeten zijn.

Real, Can’t Stop Me Now, United, Bring It On, Black Gloves, British Mode, Words en Synrise. Jawel, Goose was weer van de partij en iedereen heeft het geweten. Waarom Belgium's finests door de organisatie van Dour in het daglicht geprogammeerd werd is ons nog steeds een raadsel maar het zal ons een worst wezen, want voor een keer was de klank op The Last Arena eens goed.

De beste live-act van België doet het nog steeds. Een volledige festivalweide in brand zetten met élk – nee serieus, echt élk – nummer dat de revue passeert. En we meenden zelfs nieuw werk gehoord te hebben. Sinds 2010 hebben we Goose al elke show zien afsluiten met Words. Waarvan de live versie nog eens een miljoenmiljard keer beter is dan het origineel. In onderstaand filmpje het bewijs. Op Dour was het niet Words maar Synrise dat die functie kreeg. Minder explosief, dat wel, maar nog steeds een ongelofelijke apotheose.

Terwijl enthousiaste festivalgangers spontaan begonnen koprollen op British Mode en van pure emotie - letterlijk - omver vielen toen we de eerste tonen van Synrise hoorden kwamen we tot één conclusie. Goose, geef de anderen ook eens een kans, om het beste optreden van een festival te kunnen zijn.

We bleven op The Last Arena, waar Lauryn Hill een halfuur op zich liet wachten. Ze rammelde haar nummers af als een vooraf ingestudeerde show die ze voor de honderdste keer bracht. Wat een teleurstelling. Lauryn Hill heeft nochtans talent met hopen en wàt een stem! Maar op Dour 2015 maakte ze totaal geen connectie met haar publiek en beleefde ze er precies ook echt geen plezier aan. Je zag de eerst overvolle wei elk halfuurtje slinken, totdat er op het einde van haar optreden nog maar een derde van het oorspronkelijke volk stond.

Die gingen waarschijnlijk naar La Petite Maison Dans La Prairie waar Max Cooper zijn Emergence liveshow van start ging. Geen typische Max Cooper knallers maar een rustige, duistere set waarvan we meteen verkocht waren. In de categorie beste visuals van Dour 2015 staat Max Cooper absoluut op de eerste plaats. Visuals die op een bepaald moment zo bevreemdend werden dat we niet langer vooraan durfden staan uit schrik.

Daarna gingen we terug naar de Boombox, duidelijk de lievelingszaal van een welbepaald redactielid. De grote meneer van Floating Points stelde ook allesbehalve teleur. Hij opende zijn set met een oude discoplaat en vloog daarna meteen in de harde bass en kick.

Aansluitend was J Rocc. We kregen de indruk dat hij niet al te nuchter achter de decks stond want hij voelde het publiek niet zo goed aan. Hij wisselde heel fel af tussen verschillende stijlen waardoor je steeds van vibe moest veranderen wanneer je net de vorige te pakken had.

Lefto nam gelukkig de decks over, althans, dat probeerde hij toch. J Rocc kon het niet laten om de openingsplaat van Lefto gewoonweg af te zetten en zijn eigen nummer opnieuw op te zetten. We waren echt in shock. Als je niet back-to-back speelt dan blijf je van andermans set af, J Rocc! Gelukkige pikte Lefto de draad snel terug op en krikte hij ook het tempo wat op. Toch vonden we hem nog iets te rustig draaien voor een afsluitende set.

Ook in de Cannibal Stage bleef het nog even chillen. Op de fantastische liveshow van James Holden, die we op voorhand iedereen hadden aangeraden. James en zijn drummer speelden exact dezelfde set als vorig jaar op Pukkelpop, en dat vonden we goed zo. Omdat buiten de regen als bakken uit de lucht viel, liep de Cannibal Stage volledig vol met volk dat eigenlijk niet voor meneer Holden kwam. We negeerden de zure gezichten en verkleumde lichamen en genoten volop van Renata, dat jammer genoeg wel al in het begin van de set kwam. Arm- én nekhaar overeind.

We bleven staan voor de technohelden van Clouds. Die waren zo luid aan het knallen dat Lefto zijn set in de Boombox overstemd werd. De Boomboxers' nieuwsgierigheid werd dan ook snel geprikkeld en niet veel later stonden ze naast ons: ‘Wat is dat hier allemaal?’. Dat bleek een goede keuze van hen. Want de heren van Clouds wonden er geen doekjes om en knalden nog door tot vier uur. Lekker rauw, analoog en live.

De hemelsluizen bleven maar openstaan dus de terugweg naar de camping was – alweer – geen pretje. De spontane feestjes in eetkramen en oxygen-bars (wat?) schoten als paddenstoelen uit de grond en vooral het drum ‘n’ bass feestje in de Maes-tent op Camping D vonden we leuk.

Serieus, morgen slapen we écht uit.