Dour Festival dag 5: apotheose en file-ellende in het kwadraat

Op zondag ging het allemaal al een beetje moeilijker, maar in de namiddag vonden we toch een greintje energie om naar – wat dacht je? – de Speciale Bierentent te sjokken. Na twee Leffe Neufs en een Cola Light – de gewone Cola was op, zucht – kwamen we er terug door en trokken we richting De Red Bull Elektropedia Balzaal. Dat heuveltje beklimmen bleek toch een echte kuitenbijter.

Recondite stond al te knallen toen we daar aankwamen. Droog knallen zonder veel muziek te maken. Soms moet dat wel kunnen, vraag dat maar aan PercScuba, die het tempo wat naar beneden haalde en terug melodie introduceerde, zagen we nog net beginnen toen we Boomboxwaarts trokken.

Voor GUTS en zijn liveband. Hip Hop After All, heet zijn laatste album. Maar als we zijn liveshow bekeken hoorden we vooral veel funk en soul. Zalig! Op het podium stond zo’n half peloton artiesten en ook het publiek was er graag bij. Die werden opgezweept met bordjes om de lyrics mee te brullen. Maar wij waren vooral fan van Come Closer, en dat deden we.

Meteen aansluitend stond powerchick Santigold te shinen op de Main Stage -jaja, The Last Arena, we weten het. Ze bracht twintig man op het podium die achter haar moesten – of mochten – dansen. Een beetje op z’n Buraka Som Sistema’s. Het was ook die toffe atmosfeer waardoor haar hele optreden in de lucht bleef hangen. Mooie strik, overigens.

Daarna was het tijd voor de iets heftigere bassen bij Hudson Mohawke, de zeer waardige vervanger voor Pusha T. Tijdens zijn set speelde Hudson met zijn muzikaal verleden, waarin hij onder de naam DJ Mayhem ooit happy hardcore draaide. In de Boombox wisselde hij nu dus af tussen hardcore en harde trap, en dat werkte nog eens ook. HudMo leverde een pareltje van een set af, de tijd vloog echt voorbij en we dansten onze benen er bijna af.

Terwijl het dansen was in de Boombox, was het in La Petite Maison tijd voor een moment van inkeer. Het podium van La Maison had ineens veel weg van een rommelmarkt vol oude kasten, piano’s en lampenkappen. Bleek dat een lokale Dour-bewoner ook nog een Nils Frahm’ken op overschot had. En blij dat we daarmee waren. Nils bracht alles live en ging zelf misschien nog het meeste op in zijn set. Nils Frahm, het mooiste optreden van Dour 2015. Ook bij ons was het een traantje wegpinken.

Veel lelijker was Snoop Dogg op The Last Arena. Eerder verkondigde de politie van Dour al dat de show van Doggy Dogg meteen stopgezet zou worden als hij een jointje zou opsteken. Of hij dit al dan niet gedaan heeft laten we in het ongewisse. Van het optreden zelf verwachtten we niet al te veel en dat bleek terecht, het was een beetje saai en hij bracht veel covers. Voor ons niet boeiend genoeg om te blijven staan.

Het was even een dood momentje tijdens Snoop Dogg dus zijn we Le Labo nog maar eens gaan inspecteren. Daar stuitten we op de politiek geëngageerde bijeenkomst van Batida. Een Afrikaans getint dansfeest met tribale drums, gekleurde maskers uit het Afrikamuseum in Tervuren, een sporadische Nelson Mandela-verschijning en een reusachtige zanger die veel weg had van Kobe Bryant. Toen de artiesten op fluitjes begonnen te blazen konden we het nog verdragen, maar wanneer ze bakken vol fluitjes in het publiek begonnen te werpen en het hele Labo transformeerde in een – positief – fluitconcert, konden we het niet meer aan. Al bij al een leuk feestje. Iets voor Sfinks Festival, misschien?

De meningen over Fritz Kalkbrenners liveset waren verdeeld, maar wij waren best fan. Het was ook aangenaam om te zien hoe Fritzy met zijn headset zijn teksten live zong. Er stond wel een gigantische echo op de microfoon die hij vergat uit te zetten tijdens de bindteksten. Probeer maar eens iets te verstaan van zo'n spacey robotstem. Toch maar weer een succes extra op het palmares van de familie Kalkbrenner.

In De Balzaal gingen we voor een allerlaatste keer goed los. Seth Troxlers set was dik in orde. In het begin was er een beetje te weinig afwisseling, maar naar het einde toe stak hij er nog genoeg schwung in die dat dubbel en dik goedmaakte. En dan kwam het einde in zicht.

Marcel Dettmann was een waardige afsluiter in De Balzaal, al had hij nog een half uurtje langer mogen doorgaan als het aan ons had gelegen. Die man weet van wanten. Hij hield zich niet in en knalde die laatste feestgoesting door ons lichaam. Koude, stalen techno op ons bakkes. Duitser dan dat gaat gewoonweg niet.

Aan de andere kant van de wei werd er ook afgesloten in La Petite Maison Dans La Prairie. Simian, Mobile, Disco, dames en heren. Wat ontbrak aan het visuele – er hing deze keer geen muur vol stroboscopen achter hun rug – werd dik goedgemaakt door het muzikale. In onze voorbeschouwing van Dour voorspelden we al dat ze – of – beginnen met Sleep Deprivation – of – ermee eindigen. Beginnen deden ze er alvast niet mee, maar tijdens Tangents zijn we vermoedelijk toch ook twee jaar van ons leven verloren. We begonnen al wat zenuwachtig te worden, maar dat was voor niets nodig want opeens was ‘ie daar: Sleep Deprivation. Het publiek ging tegen de vlakte.

Onze absolute afsluiter van Dour 2015 was Kiasmos. Geweldig om mee af te sluiten. De tent was eerst vrij leeg, maar toen bleek dat Infected Mushroom dubstep aan het draaien was in de Cannibal werd het nog gezellig vol. Geen hard knalfeest bij Kiasmos, maar epos en volgens sommigen zelfs heroïek.

Samen met die laatste vlokjes energie gingen ook de laatste drankbonnetjes erdoor en dan wisten we dat het tijd was om ons matje op te zoeken. Nog een laatste nacht ‘slapen’ op de camping van Dour en het zat erop. Of toch niet, want de dag erna stonden we nog drie uur vast in de file vooraleer we van de parking konden rijden.

Dour 2015. Als de massale opkomst volgend jaar wél opgevangen kan worden, komen wij zeer graag terug. Fuzz over and out.

Credits coverfoto © Mathieu Drouet / Artikel van Robin De La Ruelle en Sander Bral