Leftfield, Goose en een flinke pot nostalgie op de Lokerse Feesten (07/08)

Het was al weer de eenenveertigste editie van het grootste festival van Oost-Vlaanderen. Na de Gentse Feesten was het aan de Lokeraars om hun stad tien dagen op stelten te zetten. Wij waren op Dag 7 aanwezig voor het explosieve geweld van Leftfield, Goose, Super Discount 3 en Trentemøller.

Tussen zo’n programma vol electro-legendes vonden we het hiphopcollectief Safi & Spreej wel een beetje een vreemde keuze als warm-up. Weten ze bij de Lokerse Feesten dan niet dat Shameboy en Gamelan Voices – het nieuwe project van Nid & Sancy – ook aan het touren zijn deze zomer?

Aan de opkomst was het ook al snel duidelijk dat de electropunkers niet echt geïnteresseerd waren in Safi & Spreej. Niet verwonderlijk, maar wel jammer. Want de jonge hiphoppers deden dat meer dan behoorlijk. Hoewel ‘r&b’ misschien meer de lading dekt dan ‘hiphop’, dat bleek al snel wanneer deejay van dienst Dysfunkshunal zijn eerste platen oplegde.

Safi & Spreej © Geert Van de Velde

Het probleem bij dat soort collectiefjes is dat we meestal gewoon een deejay krijgen met wat rondhuppelende MC’s die wat wartaal uitkramen. Zoals La Smala op de eerste dag van Dour. Maar Safi & Spreej haalden met hun deejay en toetsenier wel een hoger niveau dan dat. En hogere tonen ook, wanneer gastzanger “Angel Voice” Domenico ten tonele verscheen voor Leven Of Bestaan. Hij was nog net niet Let It Go van Frozen aan het zingen. We verwijzen de man graag door naar de studio’s van Walt Disney met zo'n prachtstem.

Tegen het einde van de set was er toch al wat meer volk. Aan de rechterkant van de PA dan toch, want links stond er bijna niemand. De MC’s richtten zich dan vooral ook naar de rechterkant van het podium. Jammer voor de twee zestienjarige trezen die helemaal losgingen aan de linkerkant. Hun dansmoves zullen voor eeuwig in de vergetelheid blijven. Safi & Spreej, al bij al een aangename verrassing. Maar volgende keer toch maar gewoon Shameboy, Lokerse?

Spreej © Geert Van de Velde

Na Safi & Spreej kwamen we tot een een onaangename conclusie. Met slechts een half uurtje tussen elk optreden was het bijna nooit de moeite om de Red Bull Elektropedia Room te gaan opzoeken, omdat die nogal ver weg lag. Jammer, want PeeP had daar met Leesa, Spacid, Karotte, Red D én headliner De Sluwe Vos een steengoede line-up geprogrammeerd. Maar hé, je kan niet alles hebben.

Compensatie konden we vinden in de beruchte Lokerse paardenworst. Voor slechts twee-en-een-halve euro kregen we een half brood met kruidige paardenworst voorgeschoteld, gemarineerd in een sausje van Lokers chauvinisme. Genieten.

Kaaiman dj's © Sander Bral

En toen begonnen er op het terrein zelf toch ook nog deejays te draaien. De Kaaiman dj’s leukten de keet op met dance-remixen van La Roux, Editors en Disclosure. Wanneer ze de Vitalic remix van What Else Is There? opwierpen kregen ze een dikke duim van ons.

Terug naar de orde van de dag. Want Franse electrolegendes Etienne De Crécy, Alex Gopher en Julien Delfaud stonden al klaar voor hun Super Discount 3-project. Ze hadden een fantastiche lichtshow bij, maar die kwam niet tot zijn recht omdat het zonnetje nog van jetje gaf. We snappen het wel, je kan het je als organisatie niet permitteren om Leftfield of Goose in het daglicht te programmeren. Of wel, Dour?

Super Discount 3 © Geert Van de Velde

Ook de met kiezels bezaaide betonnen ondergrond bracht ons wat van de wijs. Maar Etienne De Crécy blijft Etienne De Crécy natuurlijk, eerst dansen, dan wonden likken! De meesters der French Touch begonnen sterk met Night, WTF en met de clubversie van oerklassieker Prix Choc als eerste hoogtepunt. De apotheose was fenomenaal en stond – net zoals vorig jaar op Pukkelpop – in het teken van Overnet. Spoiler: acid-alert aan het einde.

Julien Delfaud, Etienne De Crécy & Alex Gopher © Geert Van de Velde

Wat ze op Pukkelpop dan weer niet deden was eindigen met het fenomenale Someone Like You. Des te aangenamer was de verrassing. Hieronder de versie van Etiennes Beats ‘n’ Cubes-formatie waar we een aantal jaren geleden zot van stonden. Beats ‘n’ Cubes, een niveau dat met Super Discount 3 jammer genoeg niet overstegen werd.

Als Super Discount al nostalgie is voor de electrolovers onder ons, dan is Leftfield dat zeker. Twintig jaar geleden zorgde Leftfield met het legendarische album Leftism voor een aardverschuiving in de elektronische muziekwereld. Leftfield deed een aanval op de hitlijsten en kan zo naast artiesten als The Prodigy en The Chemical Brothers geplaatst worden. Zelf herkenden we ook nog invloeden van Kraftwerk tot Afrika Bambaataa en zelfs T. Raumschmiere. En als we tijdens de intro een door midlife-crisis doorweekte new-waver uit het publiek mochten geloven “is da gewoojn Pink Floyd, Moat!”. Achja, Lokeren.

Leftfield © Geert Van de Velde

Neil Barnes doet het met Leftfield solo tegenwoordig. Maar op het podium kreeg hij wel bijstand van een percussionist, twee MC’s en Adam Wren, die volgens ons de visuals aan het mixen was. Visuals die we volledig konden smaken op de gigantische LED-wall. Setlist-gewijs stond er een mix van nieuw werk en klassiekers op het programma, waardoor de die hard Leftfielders ook hun goesting kregen. Vooral bij Inspection Check One en Phat Planet. Maar wij waren vooral fan van Little Fish.

Een paar weken geleden werden we nog volledig wild van Goose op Dour Festival. Drie alinea’s lof als resultaat. Die alinea’s copy pasten zou wat flauw zijn, maar het zou volledig gepast zijn. Goose bevestigde met quasi dezelfde tracklist nog maar eens dat ze de beste Belgische live-act van het moment hebben.

Goose © Geert Van de Velde

Tijdens United liep het wel even mis door een stroompanne. “We zijn meteen terug”, verzekerde frontman Mickael Karkousse ons. En na vijf minuutjes stonden ze daar al terug om de draad op te nemen. Net zoals Daan afgelopen weekend op Linkerwoofer, maar die deed daar wel twee jaar over in plaats van vijf minuten.

De hoogtepunten waren net zoals op Dour hun eerste hit British Mode, Black Gloves en de bisnummers Words en Synrise. Maar het was vooral bij Can’t Stop Me Now dat we onze kluts lieten vallen. We weten al langer dat Goose hun producties – die op zich al fenomenaal zijn – in de live-versies nog eens drie niveaus hoger kunnen opkrikken. Maar wat er aan het einde van Can’t Stop Me Now gebeurde, hebben we zelfs nog nooit bij Soulwax mogen aanschouwen. Kijk en huiver.

Omdat het sinds zijn successen aan het einde van het vorig decenium al even radiostilte is rond Trentemøller, wisten we niet zo goed wat te verwachten. Zijn laatste album Lost is zeer rustig en we konden ons niet voorstellen dat hij dat zou brengen in een afsluitende dj-set. En dat heeft hij ook niet gedaan. De Deen trok flink van leer en blies ons bijna omver met zijn harde bassen. Bassen die trouwens uit een steengoede geluidsinstallatie kwamen. Nog een pluim bij voor de Lokerse.

Trentemøller​ dj-set © Geert Van de Velde

Anders Trentemøller zelf droeg een t-shirt van The Cure. En het was de duistere toon van The Cure die ook domineerde in de set, zeker in de dreigende visual die ons sterk aan Kavinsky deed denken. Muzikaal hoorden we veel minimal techno met hier en daar wat vocals waar Tiga trots op zou zijn. Als zelfrespecterende Scandinaviër kon Trentemøller het niet laten om hier en daar eens een Bjork-stemmetje te laten vallen en zelfs Donna Summer passeerde de revue. Het publiek ging nog maar eens wild op Control Movement van Gesaffelstein.

Anders Trentemøller​ © Geert Van de Velde

Trentemøller liet ook zien dat hij heel goed met de knoppen kan spelen. Met een aparte controller zorgde hij voor enorm veel effecten en door met drie decks te draaien had hij ook veel vrijheid om wat live te samplen. Een van die samples was het instrumentale gedeelte van zijn legendarische remix op Royksöpps What Else Is There?. Wel jammer dat Royksöpps prachtige vocals er nooit doorkwamen. En ja, omdat Anders vond dat het publiek nog niet genoeg nostalgie te verwerken kreeg liet hij aan het einde van zijn set Moan op ons vallen.

Lokerse Feesten, tot volgend jaar. En tot dan, constantly thinking about you.

Coverbeeld Leftfield © Geert Van de Velde