Pukkelpop 2015 dag 3: feesten in de brandende zon

Voor iemand die al vijf jaar noch Pukkel noch pop gezien heeft was de editie van 2015 een positief uitgedraaide verrassing. Geen status quo te bekennen in de vleesgeworden droomwereld van Chokri. Alles groter, mooier, beter, vlotter, imposanter, dikker, voller, natter, en nog een hele resem andere vergrootwoordjes. Akkoord, in vijf jaar tijd kan en moet er veel gebeuren in evenementenland wil je je bestaan nog rechtvaardigen, maar dit huzarenstukje verdient toch een bescheiden mexican wave. Bij deze. 

Dat het verdorie geestig moet zijn om in Limburg te wonen. Dat dachten we op de ruim tweeënhalf uur durende treinrit vanuit de West-Vlaamse klei naar de Limburgse parel. Saaier dan catecheselessen voor de eerste communie, die treinrit (niets persoonlijk, juffrouw Linda!). Langs de Champs Elysées van Kiewit wandelen we de weide op, goesting in een vervolg op ons kort onderbroken festivalparcours.

Beginnen deden we met Faisal, poulain van Lefto en Studio Brussel. De jonge man, waarbij future beats vooraan in het woordenboek staat, hielp ons uit onze slaaproes en slaagde er zelfs in onze o zo vermoeide benen naar links en rechts te bewegen. Op het einde van de set gingen we zelfs een stapje verder en bewogen we ook van achter naar voor. En dat kunnen er niet veel om 12u30 's middags. Disclosure, Flume en Kendrick Lamar, ze kwamen allemaal voorbij en Faisal was voor even de koning van de Boiler Room.  

In de Castello waren de Brusselaars van VUURWERK - die we op Dour nog aan de tand voelden - bezig aan een intiem setje. Jezus, zelfs de Castello is groot genoeg geworden om een kleine struisvogelkwekerij in kwijt te kunnen. Zwoel maar dansbaar, dat is de kern van waar het bij VUURWERK om draait. Bij het nieuwe G.R.I.P. gingen zélfs onze handen als heliumballonnen richting nok. Snel naar Baraque Futur dan want daar waren de Genkse rappers van Onze Zaak bezig aan hun optreden. Geen nood, wij kenden ze ook niet, maar hadden er wel al véél over gehoord. 

Ze zijn met vijf en vormden Pukkelpop voor even om tot een hiphop-festival. Leuke beats, heerijke verses en een aanstekelijk enthousiasme. Zeker Roach, de man die we kennen van eerdere samenwerkingen met Willem Claessen a.k.a. Modek en Way Back, was de moeite waard. Hij stond op het podium alsof hij er jaren op staat en de woorden vloeiden even makkelijk uit zijn mond. Zet deze mannen volgend jaar maar op een groter podium, Pukkelpop

Na een pauze - een mens moet tanken ook - besloten we richting Boiler Room te navigeren in de hoop nog een stukje Black Sun Empire mee te pikken. Geen ijdele hoop, want we hoorden MC Lowqui ons toeschreeuwen dat we wat noise moesten maken en de big upsen vlogen ons rond de oren. 

Een Nederlands trio die in de diepste krochten van drum ‘n’ bass-clubs het beest loslaat en duizenden enthousiastelingen de ziel uit hun lijf laten dansen, zegt het u iets? Inderdaad, niet enkel hun maatjes van Noisia zijn grote namen in het buitenland, ook deze drie heren zijn echt koningen van de drum ‘n’ bass-dansvloer! Ondanks het vroege uur en de verschroeiende zon trotseerden een heleboel moedige zielen de ongelofelijke hitte in de Boiler Room en dat zal niemand echt jammer gevonden hebben. De set werd afgerond, maar fans van de hardere trommels en bassen mochten de moed nog niet verliezen, want Spor nam zijn plaats in achter de decks. 

Porter Robinson. We hebben een haat-liefdeverhouding met deze jonge Amerikaan. Zijn album Worlds was wat ons betreft best nog te pruimen, toch in vergelijking met de bigroom bagger die eerder al uit zijn Macbook gerold is. Een waterige vergelijking met M83 diende zich aan. Maar Porter jongen, wat je daar in de Dance Hall uit je botten hebt geslaan, was Pukkelpop onwaardig. Ook waren we van de dresscode - marcellekes (liefst met bloemenprint), kleurige zonnebrillen en de pet steevast achterstevoren op het hoofd - niet op de hoogte gebracht. Je immer diepzinnige blikken richting horizon waren meer irritant dan geloofwaardig. Meteen ook de reden waarom we bijna een gat in de zijkant van de tent gekrabd hebben om ons zo snel mogelijk uit de voeten te maken. Ander en beter, jammer genoeg.

Groot was onze verbazing toen we 5 minuten voor aanvang binnenkwamen in de Castello voor Dorian Concept zijn set. De tent was volledig leeg. Toen we het aan een even verbaasde PA-medewerker vroegen, bevestigde die dat de set van de drie Oostenrijkse heren weldegelijk zodra van start zou gaan. We besloten maar post te vatten aan de dranghekkens en dat bleek al snel een goede keuze. Nadat het trio zichzelf voorstelde begonnen ze aan hun eerste nummer met bass om u tegen te zeggen.

De heren gaven het beste van zichzelf en al snel liep de tent druppelsgewijs vol met nieuwsgierigen. Het trio met Cid Rim op de drum (ookal kan deze man zelf ook wel wat van plaatjes producen) en Dorian Concept en The Clonious op de synths en MIDI-bas, eindigden hun set heel sterk. Het was wel jammer dat het encore-nummer eentje was van enkel Dorian Concept, niet slecht, maar niet zo goed als het hybridjazz-collectief samen. 

En ook een kwartier voor de liveset van Karenn stond er in de Castello bitter weinig volk. Vorig jaar moest je haast 20 minuten op voorhand arriveren om nog binnen te kunnen. Maar vanaf het moment dat de eerste beat uit de speaker kwam, stroomde een mensenmassa van jewelste naar binnen. Ons plaatsje dat we vooraan hadden veroverd werd eens zo snel ingenomen door een stel losgeslagen jonkies. Niet erg, dan gaan we wel wat naar achter, lang zullen ze het er niet volhouden met die hitte. 

Wat volgde was een één uur durend orgasme van harde, analoge bassen. Soms hier en daar namen ze wel wat gas terug en gooiden ze er een breakbeat in, maar over het algemeen dramden ze toch lekker door. Alleen al hoe ze achter hun apparatuur staan, fasineert ons. Scherp, geconcentreerd en soms een blik naar het publiek om te kijken hoe ze reageren als ze er weer een nieuwe beat ingooien. Ja jongens, als jullie het niet gaan maken, weten wij het ook niet meer. Een perfecte opwarmer voor Len Faki, al zal zijn sound een pak minder industrieel klinken. Oh ja, een kleine sidenote, de jongens langs ons die een heel uur lang hun smartphone in de lucht hielden om nummers te Shazammen, bij hen zul je waarschijnlijk geen enkel nummer ontdekken aangezien alles live is. Ik hoop dat de pijn in jullie armen niet té erg was. 

Dankzij Karenn wisten we even niet meer welk ledemaat waar voor diende. Foto: Robin De Raedt

Gigantische shows, prachtige mainstages en uitverkochte zalen. Dat is wat de drie heren van Above & Beyond gewoon zijn. De labelbazen van Ajunabeats zijn iets minder bekend in België en dat viel op. Want ook al was het al wat later, toch moesten ze de duimen leggen voor Diplo in de Boiler Room, want hun eigen Dance Hall bleef halfleeg. Dit hield de mensen die er waren wel niet tegen om zo dicht mogelijk tegen het hek te drummen en de fantastische trance met open armen te ontvangen. Fijn was ook dat de goedlachse heren er zelf veel zin in hadden en met het publiek communiceerden via tekst die ze zelf op hun visuals projecteerden. Salva Mea als opener werd zeker gesmaakt en ook de eigen nummers gingen er vlotjes in bij het ravende volk.

Usain Bolt-gewijs trokken we naar de Boilerroom waar Len Faki zat te knallen achter zijn draaitafels. We zagen hem al onnoemelijk vaak bezig - in 2012 was hij ook al eens te gast op Pukkelpop - maar toch blijft hij met stip onze man to see. De nieuwste platen hoor je van hem en hij heeft de dansers steeds in zijn achterzak. Onze benen waren na Karenn nog maar net opgewarmd en konden bij de Len lekker hun gang gaan. Voor even was Hasselt gewoon Berlijn.

Er was geen excuus om niet aanwezig te zijn bij de analoog bubbelende set van Erol Alkan en Daniel Avery. De twee draaien sinds enkele jaren regelmatig bek toe bek en zijn perfect op elkaar ingespeeld. Op Pukkelpop vonden ze elkaar ergens tussen de gesequencede synthesizerklanken van Daniel Avery en Alkans fabelachtige kennis van klassieke techno. Althans voor het uur dat wij te gast waren op hun dansvloer. Overigens willen we de onverlaat die ze zonder enig blijk van drone logic programmeerde tegenover Adam Beyer en Jamie xx dringend spreken.

Kiezen tussen Adam Beyer en Jamie xx, Pukkelpop wat doe je ons aan? Dan maar puzzelen, al ging dat al wat moeilijker na enkele Ice Tea's met schuim op - snap je 'em? Nog steeds niet wetende wat we nu net gingen doen, trokken we naar Adam Beyer in de Boiler Room. Hij ging zonder morren verder op het elan van zijn voorganger en trakteerde ons op een serie ronkende beats. Het lijkt haast net of ze een onderling wedstrijdje speelden voor wie het hardst kon doordrammen. Len Faki vs Adam Beyer: 1 - 0. Niet dat je niet goed was hoor, mister Beyer, integendeel, maar na al anderhalf uur stampen op de grond bij Len Faki hadden we het wel even gehad met die harde beats. Misschien in het vervolg toch maar je vrouwtje meebrengen, dan had de zaal misschien wel afgeladen vol blijven staan. Maar geen probleem voor ons: wij hoefden er ons hoofd niet meer over te breken en konden we zonder pardon naar de master himself: Jamie xx

Na Sònar wisten we al dat we hem opnieuw moesten checken op Pukkelpop. En wat was hij het waard. Hij begon - en eindigde - zoals we verwachtten, met de Persuasions sample uit I Know There's Gonna Be (Good Times). Een nummer dat Young Thug in de vroege namiddag al uit de speakers liet knallen - al was dat niet zo geslaagd als de passage van Jamie xx. Leuk om de hele Dancehall te zien gaan op een seventies nummer, niet iets wat ze daar gewoon zijn. Al zijn hits kwamen voorbij, hier en daar in een ander jasje gestoken, maar toch even leuk. De zaal stond afgeladen vol en iedereen beleefde de show in zijn eigen roes, zalig! Zelfs de altijd zo stille Jamie xx betrapten we enkele keren op wat uitgekiende dansmoves. Jamie xx is meer dan een plaatjesdraaier, hij is de God in zijn vak. En dat heeft Pukkelpop geweten. 

Dit was dé beste vrijdag die we ooit mochten meemaken.