Roots of Minimal Open Air: een overROMpelende waaier aan kwaliteit (29/08)

Roots of Minimal Open Air is toe aan zijn derde editie. Na een succesvolle en eveneens uitverkochte editie vorig jaar was het aan de organisatie om zich weer van hun beste kant te laten zien. Gelukkige wisten we, met onze rijke ervaring aan ROM-feestjes, dat dit zeker goed ging komen. Hebben die gasten al ooit een slecht feestje op poten gezet?

Het was ons tweede feestje aan de Kristallijn en het was ons al bij gebleven hoe praktisch deze locatie was. Met vele, als het ware, al vooraf ingedeelde area’s was het voor de organisatie dan ook geen raadsel om deze juist in te vullen. Praktisch, duidelijk en vooral aangenaam. Het plein dat gelegen is tussen een spoorweg en de schaatsbaan mag voor ons part nog meer worden ingevuld door dergelijke events. 

De wekker stond om 13u en dat was achteraf bekeken wel een uurtje te laat. Gelukkig waren we voorzien van een bakje fruitsla om de benen meteen die extra energie te geven voor de incoming dansmarathon. Met spijt in ons hart moesten we Coeur, de Brusselse dj die releaset op Brüxsel Jardin Records, missen. Het gemis was echter van korte duur want om 14u30 trad DJ Koze aan, de magische Duitser die elke remix of plaat in iets meesterlijk omtovert.

Hij was waarschijnlijk niet voorzien op het Belgische zonnetje dat op dit piekuur al serieuze steken gaf. Het duurde dan ook niet lang of Koze werd voorzien van nodige factors zonnebrand. Zo hoefde hij zijn twee andere gigs in Nederland die dag niet door te brengen met een zonneklop. Die zonnecrème kreeg hij overigens van een roodharige fanate op de eerste rij.

Beginnen deed hij dromerig, met leuke instrumentale tussenstukken en een resem ‘ogen-dicht-en-genieten’-plaatjes. We zijn geen moment geweken van onze front row spot waar we verder werden meegenomen op kleine wolkjes naar de zevende hemel. Eenmaal gearriveerd bij een kleine tussenpauze ging hij over naar la moment suprême waar zijn remix van Bad Kingdom als een ware God de zesde dag even tot dansdag had herschapen.

Wanneer meerdere mensen dachten dat het hierbij niet meer beter kon, speelde hij zijn nieuwste plak, XTC. Een plaat waarbij kippenvel een understatement wordt. En dat was in deze setting nòg meer het geval. 

Hierna was het de beurt aan Matthew Dear die op enkele minuten tijd zijn toon voor de volgende twee uur had gezet. Deze man is trouwens bezig aan een muzikaal vernieuwend project in de scene samen met zijn team informatici, producers en vrienden. Samen proberen ze het publiek te betrekken in de sounds van de Amerikaan waarbij muziek op een totaal andere manier beleefd wordt. Zo kan je binnen aanzienlijke tijd in een net kruipen om zo via verschillende bewegingen sounds toe te voegen, te vervormen of gewoon weg te nemen. Een kijkje nemen naar de onderstaande video, geeft u allicht meer informatie.

Matthews set was in vergelijking met Koze vrij contrasterend. Hij toverde ons zevende hemelgevoel om naar een ondergrondse kelder met monotone techhouse minimal sounds. Op een gezapig tempo bleven we verder golven in het zonnetje. Tijdens de lange tussenstukken konden we gerust onze ogen even sluiten om tot een moment te komen waarop Matthew een stroomversnelling toevoegde en iedereen weer even wakkerschudde. Na een klein uurtje Dear namen we de kans om het decor en het terrein van naderbij te bekijken.

Deze bestond uit niet overdreven tierlantijntjes, houten ingerichte chillarea’s en met less-is-more trucen. Wie heeft er dan ook een bank of stoel nodig, wanneer je op een stuk boomstam kan gaan zitten of wat keuvelen met je vrienden aan wat gerecycleerde paletten. Vond je dat niet genoeg, dan was er nog altijd de mogelijkheid om een plekje te veroveren in het professioneel gesjord ROM-terras (incl. ‘Past op ver ouwe kop zitkelder’) waar je bij boomgeproduceerde schaduw kon genieten van het uitzicht.

Na deze decoratieve rondleiding vonden we dat het tijd was voor iets meer schwung op de dansvloer.

Beazar, jullie volleerd ROM’ers allicht wel bekend, zorgde hier met het minste gemak voor. Technisch quasi perfect en een tracklist om weer wat vingers bij af te likken. We konden die dansbenen weer de vrije loop laten. Hij begon in zijn gekende stijl; melodisch, minimalistisch en met veel Gentse liefde gebracht. En dat werd gesmaakt, al zeker wanneer hij met enkele onuitgebrachte Belgianbangers - er komt wellicht binnenkort een straffe Ramon Tapia aan! - op de proppen kwam!

Halfweg zorgde zijn laatste meer rustige track Minus van Ruede Hagelstein voor een keerpunt. Hierna ging het enkel harder en beter! Zijn volledige set zal u trouwens binnenkort wel vinden op zijn SoundCloud, als onze goede bron geloofwaardig genoeg is. Kort samengevat was dit een lekker danssetje waarbij zelfs enkele ‘ouwe gouwe’ de zon terug te zien kregen, zoals deze van Mark Henning.

Tijdens het begin van Frankey & Sandrino - waarvan enkel Sandrino aan de cd-spelers stond - begon onze maag te hard te knorren. Tijd om in het achterste foodgedeelte wat zaken te verteren en misschien ook te inspecteren. Net zoals vorig jaar troffen we er een leuk ingerichte BBQ-tent aan met het typische met hout ingerichte zitwerk. Op het menu stond ‘ne goeie Gentse wüst’, met feta en vegetarische mogelijkheden uiteraard.

Na deze wüst konden we met vernieuwde energie verder swingen op de set van Sandrino. Deze had er duidelijk zin in. Met enkele conga’s en dico-influenced oldies kreeg hij onze armen meermaals de lucht in, net zoals tijdens het Acamar-momentje. Met de remix/bootleg van Anita Ward – You Can Ring My Bell en Boot & Tax – Red Guitar vonden we de set vrij geslaagd. Al merkten we dat sommige mensen nog steeds hun toppunt van muzikaal contentement niet gevonden hadden.

Daarvoor had het publiek maar één man nodig en die man was al meer dan gekend bij 90% van de aanwezigen. Niels B. a.k.a. the mastermind achter AMyn had zich voorgenomen om de avond, waarbij de zon al even gevallen was, te eindigen met een ware muzikale gangbang van sounds tijdens zijn vernieuwde live-set. De 10% die zich afvroegen “who is this guy???”, kreeg al snel antwoord van de uitzinnige massa die AMyns naam meermaals scandeerde.  

Zijn gekende schijven - gereleaset op, hoe kan het ook anders, Moodfamily - werden in de AMyn-blender gegooid om zo uit te komen tot een smoothie van haarrechtzettende, vaak ongehoorde effecten, tussenstukken en climaxen. Vrij zeker dat, onder meer afgaande op de Facebook-reacties nadien en de uitzinnige sfeer de avond zelf, dit voor velen het toppunt van de avond was!

Om jullie nog wat van niet oninteressante randinformatie te voorzien:

- De feestvierders kunnen zichzelf als testdansers voor het nieuwe Funktion One Vero-systeem beschouwen. De mensen die Dekmantel Festival bezochten, hadden het sound system misschien al herkend, maar nu zorgde de ROM-mensen dus ook voor een primeur op hun event! Meer info omtrent dit sound system kan je lezen op DJ Broadcast.  
- De tijd van een toiletbezoek werd verlengd van 5 minuten tot een tijdspanne van 15 minuten en soms - neem maar vaak - een half uur. Dit was ook maar één man te danken. René Opsedee, beter bekend als de man die kakjes dansen laten kan! Met een mix van oldies, disco en nieuwere radioplakjes wist hij de mannen dansend doen plassen en deed hij de vrouwen de Dixie-geurhinder vergeten.

We mogen terugblikken op een zeer geslaagde derde editie! Vele positieve punten en enkele topsets zijn ons bijgebleven en het zal voor de ROM-crew een uitdaging zijn om ons volgend jaar opnieuw op het puntje van onze stoel te krijgen. Op de laatste zaterdag van augustus 2016 staat alvast een dik vet kruis in onze agenda!

Foto's: © Ellen De Nys, Nessa Vanessa, Christof De Maeyer