Magische Nicolas Jaar overklast alles en iedereen (06/09)

Roots of Minimal organiseerde eind augustus een meer dan geslaagde Open Air met DJ Koze en Matthew Dear als eregasten. "Waarom niet gewoon alles laten staan en de week erna nog een feestje smijten?", moeten ze daar gedacht hebben. Daarom besloten ze in samenwerking met Moodfamily nog eens alles uit de kast te halen, en hoe! Levende legende Nicolas Jaar werd naar Gent gelokt. Ons hartje sloeg al enkele keren over bij de aankondiging, dus konden we niet anders dan ter plaatse gaan kijken hoe Nicolas zijn genialiteit tentoon spreidde.

Het terrein bij de schaatspiste Kristallijn in Gent vormde opnieuw het gezellige decor. Een simpel ogende, maar heel strak uitgewerkte stage, met verder heel wat sjorconstructies om het intieme sfeertje te onderstrepen. Zelfs de zonnegoden waren onder de indruk: na een druilerige morgen, kwam de zon zowaar tevoorschijn toen we ons in de vroege namiddag op het terrein begaven.

Nog voor de eerste noot weerklonk, tekenden we al present. AMyn, een van de grootste producetalenten die ons land rijk is, opende er namelijk met een nieuwe ‘slow set’. Vorige week overdonderde hij onze redacteur ter plekke nog met zijn formidabele, stevige live set tijdens de ROM Open Air. Nu mocht hij de dag op gang trekken met zijn trage beats.

AMyn Slow Live

As some of you know I've been exploring a much slower emotive sound over the last few years which is bundled on my debut album coming out in November on Moodfamily. Meanwhile I've also been working on a live set showcasing some of this music. I feel humbled and fortunate to be able to debut this alongside heavyweights Nicolas Jaar and Valentin Stip the 6th of September at Kristallijn Ghent. I don't say this a lot but, you don't wanna miss out on this one :)Track: AMyn - BrindilleEvent: http://tinyurl.com/oq47w4g
Posted by AMyn on woensdag 26 augustus 2015

Want naast een straffe minimal- en technoproducer, werkt AMyn al lange tijd aan trage electronica. Eind dit jaar komt er zelfs een volwaardig album aan op vaste thuishaven Moodfamily. We stonden dus te popelen om zijn nieuwste producties te aanhoren, waarvan er wellicht vele op het album zullen verschijnen.

AMyn opende voor enkele tientallen enthousiastelingen zeer gezapig. De eerste beats die uit het nieuwe Funktion-One soundsystem denderden, klonken nog net een tikkeltje meer gezapig dan de vorige keer dat we zijn set hoorden tijdens een huiskamerconcert. Ideaal om te ontwaken en ons te laten meeslepen in een muzikale roes.

Gaandeweg kregen de dromerige en verhakkelde beats meer inhoud. De synths klonken voller terwijl de percussiepatronen steeds meer insloegen op onze dansorganen. Vooral de mooi opgebouwde spanningsbogen in combinatie met lichtvoetige, zweverige melodieën drongen door tot het diepste van onze ziel. Tijdens The Dream gingen zelfs al heel wat handen de lucht in bij het geleidelijk toegestroomde publiek. Wat een klasbak, die AMyn! Kunnen we dat album al ergens bestellen?

Na AMyn nam de ietwat schuchter ogende Valentin Stip zijn plek in achter de decks. Hij koos van bij het begin voor een andere invalshoek. De trage beats leken passé composé en al gauw hoorden we housegetinte platen met hier en daar een funky insteek. De vinylplaten die hij selecteerde en bovendien ook lekker lang liet spelen, klonken wel behoorlijk anders dan zijn eigen, vaak wat meer duister klinkende producties. Maar het publiek kon het zichtbaar smaken, net als wijzelf!

Technisch was het zeker geen perfecte set met hier en daar wat beatmatchfoutjes, maar we vergeven het de Canadees gezien zijn fijn uitgekozen platenselectie dit ruimschoots compenseerde. Ook de paar seconden abrupte radiostilte zijn slechts een kleine voetnoot in een zeer degelijke set. Iets later kreeg hij het publiek volledig op zijn hand met Donna Summers I Feel Love.

Naar het einde toe volgden nog meer funky getinte herwerkingen van discoklassiekers, afgewisseld met iets steviger werk, neigend richting subtiele techno. Stip leverde een wat andere dj-set dan we verwacht hadden, maar toch een dikke pluim voor zijn gevarieerde set. Het leverde een uitgebreid applaus op.

Skee Mask kreeg vervolgens de taak om het publiek volledig warm te krijgen vooraleer de grootmeester himself, Nicolas Jaar, zou aantreden. Hij schakelde onmiddellijk een tandje hoger en ging verder op de lijn die Stip op het einde uittekende, die van de meer technogerichte platen. Toch behield hij hier en daar de funky toetsen. Naar het einde van het eerste uur van Skee Mask toe, koos hij voor meer repetitieve platen met industriële toetsen. Met het oog op Nicolas Jaar, leek dit ons het geschikte moment om even iets te eten te zoeken.

We kunnen onze collega die vorige week aanwezig was tijdens de Roots of Minimal Open Air enkel maar gelijk geven. De echte Gentse wüst is inderdaad perfect krachtvoer om er weer helemaal tegenaan te kunnen. Met een frisse pint in de hand, bereidden we ons ondertussen voor op het moment suprême, want om 20u zou dé Nicolas Jaar zijn dj-set aanvatten.

Een bezwerende speech gaf met theatrale stem de lang uitgesponnen aanzet van zijn set. Ondertussen kwamen de grommende bassen opdoemen doorheen de subtiele percussielijnen. Eens de eerste claps hun intrede deden, was de trein vertrokken en bij het inslaan van de eerste, trage beats, was het hek van de dam.

Wat volgde valt nauwelijks te verwoorden. Onbeschrijflijk, tenzij je er zelf aanwezig was. Jaar sleepte ons mee van de ene uithoek van de elektronische muziek, naar een donkere kroeg, en terug via beats met hier en daar een streepje hiphop, vermomd in een Oosters kleed. Dit alles samen gelijmd door allerlei gekraak en gepiep, dat Nicolas Jaar als een ware kunstenaar toch tot een artistieke klankenspektakel wist te boetseren.

Gaandeweg begon het meer en meer door te dringen, wat een privilege het was deze set te mogen aanhoren. Vaak hadden we het gevoel dat we naar een memorabel concert van torenhoog niveau aanschouwden dan een ‘gewone’ dj-set. Waar hij zijn platen vandaan bleef halen, het is ons een raadsel.

Na een zeldzaam dipje – een kickloze housetrack die net iets te lang bleef aanslepen – plaatste Jaar zijn orgelpunt in de vorm van Fleetwood Mac hun The Chain. Je moet het maar durven om deze plaat op te leggen, feilloos gevolgd door zijn eigen And I Say.

Zijn ganse set bevatte overigens heel wat eigen werk. Zo kwamen ons enkele passages van zijn Nymphs-reeks ter ore en aan het slot verwende hij ons nog met wat gloednieuw werk. Een waardige afsluit van een magische set.

Onze eeuwige dank aan Roots of Minimal en Moodfamily om Nicolas Jaar naar ons land te halen. Een van de beste dj-sets die we ooit in ons leven mochten aanschouwen. Zo onvoorspelbaar, zo geniaal, zo magisch, zo goed…

Afbeelding bovenaan: © Dimitri Bekaert Photography

Nicolas Jaar - Bamboovortex

Nicolas Jaar - BambooTreeVortex - Baboom
Posted by Baboom on dinsdag 8 september 2015