Enorm veel liefde voor Ida en de crew op Techno For Humanity (17/09)

“Techno For Humanity werd een feit”, aldus de organisatie achter IKON, “na een emotionele oproep van Ida Engberg om een charity technofeest te organiseren. Er werd geen seconde getwijfeld bij de mensen van IKON Antwerp: er moest en zou een groots techno event op poten gezet worden waarbij alle opbrengsten zouden gaan naar hulp voor de huidige golf aan vluchtelingen in Europa”. Fuzz Magazine stond afgelopen donderdag dan ook te popelen om het resultaat te aanschouwen in IKON.

IKON, ‘de nieuwe Noxx’, zeg maar. Eerst even daar iets over, dan hebben we dat gehad. De organisatie wou naar eigen zeggen af van het ‘club-imago waar Noxx voor stond’ en stelt met IKON een veelzijdige evenementlocatie voor. Maar voor ons hing de poshy clubsfeer van Noxx nog zeer sterk in de lucht, dat merkten we al meteen wanneer we door een metaaldetector (!) moesten om binnen te raken. Dat nam niet weg dat alles er zeer gezellig uitzag en de indeling van de zalen ook sterk in elkaar zat.

Techno For Humanity souvenir © Sander Bral

Het geluid dan. In de Main Room waren we behoorlijk tevreden, in die zin dat het geluid van goede kwaliteit was, maar veel te weinig bas doorliet. Over de geluidskwaliteit in de kleine zaal of IKON ‘S’ willen we niet teveel uitweiden. Dat zou genoeg moeten zeggen. Verder willen we graag melden aan het Ministerie Van Volksgezondheid dat je voor frisdrank bijna één euro meer betaalt dan voor bier, wat ook al drie euro koste. Je zou je kinderen voor minder thuishouden.

Hebben we over die lichte ongemakken één haai horen kraaien? Helemaal niet, als je weet dat de opbrengst naar goede doelen zoals Artsen Zonder Grenzen, Migrant Offshore Aid Station, International Rescue Committee en The UN Refugee Agency gaat is dat ook niet meer dan logisch. Dit uniek liefdadigheidsconcept in Antwerpen kunnen wij alleen maar steunen, en zo dachten de aanwezige feestvarkens er afgelopen donderdag ook over.

Als een internationale grootheid zoals Marco Faraone de avond moet openen, dan weet je gewoon dat de line-up onwaarschijnlijk goed is. Zelfs met het jammerlijk wegvallen van Mathias Tanzmann en Butch was het een hele avond watertanden op de line-up. En ook al was er nog geen volk – negen uur, donderdag, werkweek –, Faraone nam de rol als warm-up graag op zich. Gezapig techno knallen in de vroege uurtjes, wij deden graag mee.

Alle sets in de Main Room werden trouwens live uitgezonden via Be-at.tv zodat mensen van over heel de wereld konden meegenieten en vouchers kopen om het goede doel te steunen. Sets, trouwens, die je nu nog steeds integraal kan bekijken. Dus je weet wat te doen na het lezen van dit artikel.

Ida Engberg betovert de zaal © Selawak

Ida Engberg zelf, die omwille van haar oproep zowat verantwoordelijk was voor heel het gebeuren, draaide al om tien uur. Tíen! Dan zijn de meeste clubs nog niet eens geopend. Hoeven we nog eens te benadrukken met wat voor een line-up we hier te maken hadden? Ida was in haar nopjes en gaf ons een lekker setje dat op de grens lag tussen house en techno met als hoogtepunt VibrationZ van wAFF.

Het mannelijk publiek was toch weer nét iets oplettender dan de vrouwtjes onder ons. Het zal de magie van de vrouwelijke deejay zijn. Preventieve excuses als dat weer seksistisch klinkt, sorry Engberg, sorry Kraviz, sorry George. Het ging zelfs zo ver dat de drie eerste rijen na afloop dachten dat Ida met haar magische blik heel de set in hun – en alleen hun – ogen keek. Een soort Mona Lisa dus, maar dan blond, Zweeds en nog ontelbare andere redenen waarom deze vergelijking niet opgaat.

Die magie ging verder met Heidi, die wel heel erg opgewekt achter haar draaitafels stond. Het housy karakter dat Ida achterliet veranderde al heel vlug in strakke techno met dank aan Tiger Stripes.

Tussen Heidi en Guti gingen we de kleinere zaal eens een bezoekje brengen die blijkbaar IKON S heet. Maar wij noemden het al snel ‘het Belgenzaaltje’. Daar draaiden Kapibara, Raw District, Tofke en Renee. Over de geluidsinstallatie daar wilden we zoals eerder gezegd niks kwijt maar over de muziek zelf waren we dan weer wel enthousiast. Ons notitieboekje spreekt met de woorden ‘lekkere techno’, ‘goeie schijven’ en ‘iets steviger en nog steeds goed’ lovend over de eerste drie dj’s. Renee hebben we niet meer kunnen zien wegens Adam Beyerse en Christian Smithaanse verplichtingen in de Main Room.

Waar we ook al vroeger terug stonden voor Guti zijn live-set. Hoe ‘live’ Guti nu werkelijk bezig was op zijn laptopje kon ons niet zo heel veel schelen want zijn set was zeer sterk. Strakke techno met duistere Dubfire-gewijse vocals. Toen we halverwege zijn set Marc Houle zagen aantreden om zijn live-set te installeren wisten we dat het nu of nooit was om een sanitaire stop in te lassen en via de toog terug te komen.

Guti 'live' © Selawak

Want het was al Marc Houle –tijd. We kronen deze meester der minimal als kampioen van de avond. En dat wil wat zeggen als je weet dat Christian Smith ook nog moet passeren. De strakke beats vlogen ons om de oren en voor een keer hadden we de indruk dat de man aan de lichtknoppen effectief aan het werk was: strobo’s alom! Dan kwam daar nog eens bij kijken dat bij platen zoals Under The Neat de vocals live werden ingezongen door meneer Houle zelf. Zonder twijfel de beste set van de avond.

Omdat we ondertussen nog eens naar het andere zaaltje gingen kunnen we geen duidelijk oordeel vellen over David Squillace maar het halve oog waarmee we hem bezig zagen was een tevreden half oog. Om van onze oren nog maar te zwijgen, die genoten van platen zoals That’s What. Yousef hebben we jammer genoeg om dezelfde redenen gemist. Maar als we Yousef kennen zoals we Yousef kennen, kan het niet anders dan goed geweest zijn. Dat werd alleszins bevestigd door het publiek toen we die aanspraken in afwachting van Adam Beyer.

Het was even wakker schudden bij Adam Beyer, alleszins, dat was de bedoeling. Echt overtuigen deed de grootmeester der techno niet. Hij verwende ons wel met dromerige melodietjes en atmosferische bruggetjes maar die mondden dan steeds opnieuw uit in een anticlimax van monotone, futloze techno. Hij nam voor zijn setje nog wel even de tijd om het publiek aan te spreken, de organisatie en de dj’s te bedanken, en zijn vrouwtje Ida Engberg, nog eens extra in de bloemetjes te zetten. Dát vonden we dan weer wel goed.

Afsluiten deden we op de magnifieke set van Christian Smith. Hij deed eigenlijk net hetzelfde als Adam Beyer, maar dan mét een goede beat na de climax. Wanneer we Radio Slaves The Clone Wars tegenkomen zijn we altijd tevreden en de vele eigen producties die Smith op ons afliet konden we ook enorm pruimen. Om klokslag 06u00 dachten we wel dat het genoeg was, maar Christian Smith dacht daar anders over en breidde er nog een half uurtje extra aan vast met zijn remix op Carl Craig als absoluut hoogtepunt. Bedankt Christian, bedankt.

En die woorden kunnen we ook kwijt aan alle andere dj’s, organisatoren Ugur en Cedric – die binnenkort ook Extrema Noir op Antwerpen loslaten –, IKON – die na hun officiële start met Claptone ook nog vergeten glories zoals Crookers en Don Diablo vanonder het stof zullen halen –  en om het met Adam Beyers woorden te zeggen: “let’s not forget, Ida Engberg!”.

Hoe zouden we haar ooit kunnen vergeten?

Sets

- Marco Faraone

- Ida Engberg

- Heidi

- Guti (live)

- Marc Houle (live)

- Davide Squillace

- Yousef (set niet beschikbaar)

- Adam Beyer

- Christian Smith

Coverfoto Ida Engberg © Selawak