Maceo Plex klaart de klus op Draaimolen Festival (19/09)

Maceo Plex, Tale Of Us, Pachanga Boys, David August, DJ Tennis en Ben Sims, die een eigen podium hostte. Het programma op Draaimolen Festival, in de Tilburgse bossen, leek om duimen en vingers bij af te likken. Fuzz Magazine kon dus niet ontbreken en we gingen een kijkje nemen bij onze noorderburen.

Wegens wat Antwerps fileleed konden we helaas maar een klein stukje van Tsepo en Pieter Jansen hun opwarmingsset meepikken. Maar met hun gezapige beats gaven ze het jonge producewonder David August een perfecte voorzet, die de Duitser met plezier binnenkopte. Hij opende met enkele minuten hyperkinetisch geknetter, ieders aandacht was meteen gegrepen. Wanneer de eerste akkoorden doorheen de wazige soundsculpturen kwamen opdoemen en de beats hun intrede deden, was de trein vertrokken en doorbrak de zon zowaar de wolkensluiers. Een meer ideale setting kon David zich wellicht niet inbeelden.

Met zijn typische trage beats leverde de ietwat statisch ogende producer stuk voor stuk geniale producties. Het geleidelijk toestromende publiek zag dat het goed was en de beats per minute werden opgedreven. Wanneer enkele oude funky vocals doorheen de altijd helder klinkende nummers te horen waren, gingen hier en daar al enkele handen de lucht in. August sloeg het schouwspel gade doorheen zijn zonnebril en manipuleerde zijn eigen tracks vrolijk verder. 

Op het einde van zijn set kwam Innervisions-klassieker Epikur bovendrijven, die zowaar een gewijzigde baslijn meekreeg. Klasse! Het tempo was ondertussen ook wat de hoogte in gejaagd zodat die eerste headliners van de dag, Tale of Us naadloos konden aansluiten. Na een langgerekt en meer dan terecht applaus voor publiekslieveling David August.

De in Berlijn gevestigde Italianen schepten een meer grauwe sfeer vol grommende baslijnen. Misschien lag het aan de ietwat opgestoken wind, maar we konden ons niet van de perceptie ontdoen dat het volume plots een knauw kreeg. We lieten het niet aan ons hart komen en hoorden enkele platen vanop Life & Death passeren en iets later nog Barnt zijn herwerking van Jamie xx's Loud Places als hoogtepunt. 

Maar tussen die enkele topmomenten lagen er ook heel wat diepe dalen. De lang uitgesponnen breaks haalden de drive uit de set en vaak hadden de monotone beats te weinig inhoud om het geheel sprankelend te houden. Het woord 'saai' zouden we er zeker niet op durven plakken, maar vergeleken met vorige sets die we van het duo zagen, was deze op Draaimolen met voorsprong de braafste.

Tijd dan maar om het prachtige terrein te verkennen. De omliggende bossen en de constant rondhangende dennengeur zorgden voor een relaxte sfeer, nog meer versterkt door het simpele maar gezellig ogende decor over het ganse terrein. Het enige minpuntje was wellicht een tekort aan toiletten. Vooral voor de vrouwen leek het vaak behoorlijk lang aanschuiven.

Ook de podia zelf mochten zeker gezien worden. De grote kristallen die aan de Main Stage uit de grond ontsproten zorgden overdag voor een strak decor en fonkelden 's nachts in volle glorie met een fijn uitgekiende lichtshow. De Machine Stage, waar techno hoogtij vierde, oogde ook niet alledaags met een asymmetrisch ontwerp waarin het industriële karakter bewaard bleef.

We bleven dan ook even hangen bij Ben Sims zijn Machine Stage. We pikten nog het stevig slot mee van Sigha die ons enkele muzikale oplawaaien verkocht. Stevige techno met heel wat distortion erin verwerkt. Om 18u volgde dan hét dillema van de dag: KiNK of Surgeon? We probeerden van beide walletjes te eten en gingen eerst langs bij Surgeon, die meteen lustig begon te knallen.

Een inleiding? Helemaal niet nodig voor meneer Surgeon. Vanaf het moment dat deze gevestigde waarde zich aan de knoppen begaf, viel het geen seconde meer stil. Rechtoe rechtaan, niet te veel poespas en lekker verder bonken op clean afgemixte techno met hier en daar een streepje acid erin verwerkt. Met spijt in het hart verlieten we na een goed half uur de Machine Stage, want KiNK konden we natuurlijk niet missen.

De Bulgaarse producer leefde zich volledig uit achter zijn knoppen. Het contrast met de koele mannen van Tale of Us kon nauwelijks groter zijn. De energie die hij uitstraalde werd ook weerspiegeld in zijn weergaloze set. Discogetinte tracks, invloeden uit de funky jaren '70 met hier en daar een 80's sample erin verwerkt. KiNK hanteerde alle truken van de foor in zijn set en het sloeg wonderwel aan. Het publiek raakte ook stilaan onder stoom en je kon de euforie en het spelplezier zo aflezen op de Bulgaar zijn gezicht. Wat een topset!

Daarna was het de beurt aan Pachanga Boys en DJ Tennis om het publiek mee te nemen op een drie uur durende muzikale reis. Ze schroefden het tempo wat terug. Eventjes opwarmen en geleidelijk weer opbouwen, dachten we. Maar dat opbouwen bleef maar aanslepen. Begrijp ons niet verkeerd, op zich een zeer strakke set met dito tracklist van de heren, maar na KiNK zijn extatisch slot mocht het wel iets steviger.

De platen werden ook soms iets te lang aangehouden waardoor de drive uit het publiek leek weg te sijpelen. Een mooie set waarvan we heel graag de opname nog eens zouden beluisteren, maar in de setting op Draaimolen klonk het wat loom. Na iets meer dan een uur besloten we dan een kijkje te gaan nemen bij Luke Slater. We waren blijkbaar niet alleen, want de Machine Stage liep vlot vol en het werd zelfs gezellig druk.

De stevige beats rolden moeiteloos uit het enorm goed klinkende soundsystem. Luke verwerkte wat analoge toetsen in zijn set en het ganse publiek schaarde zich achter hem. Droge techno, meer had het volk niet nodig. Toen de duisternis begon in te vallen, verdween de dj in een donker gat in een grote lichtgevende muur. De rauwe beats kwamen nu zelfs nog beter tot hun recht. Na Luke Slater was het tijd voor head honcho Ben Sims himself.

Tja, wat kunnen we daar nog over vertellen. Ben ging verder op het elan van Slater en met repetitieve, aanstekelijke beats maakte hij zijn status als headliner waar. Even later passeerde ook Bjarki's I Wanna Go Bang de revue, gevolgd door een resem dreunend technoplaten. Het publiek genoot zichtbaar met volle teugen en Ben Sims kroonde zich tot de koning van de Machine Stage.

Dan maar terug naar de Main Stage, waar we nog het slot van Pachanga Boys en DJ Tennis meemaakten. De Main Stage was helaas voor de helft leeggelopen, maar daar trokken de heren zich weinig van aan. Het slot van hun set deed dienst als perfecte opwarming voor absolute headliner Maceo Plex.

De voormalige ghost producer deed wat er van hem werd verwacht. Met een quasi perfecte set vol diepe bassen begeleidde hij het publiek van de ene extase naar de andere. Heel wat eigen werk passeerde de revue en alles werd feilloos aan elkaar gelijmd in een set waarbij werkelijk alles leek te kloppen. Met het lichtspektakel eraan toegevoegd was het plaatje compleet. Puur genieten. Een van de strafste sets die we recent mochten aanhoren, die voor ons gerust nog enkele uren mocht blijven doorgaan. Maar helaas, een half uurtje na middernacht gaven we er de brui aan en vatten we onze tocht huiswaarts aan. 

Nagenietend van David August, KiNK, Ben Sims en vooral uitblinker Maceo Plex keerden we voldaan terug. Draaimolen Festival, het was ons een waar genoegen, tot volgend jaar!

Foto's: © Draaimolen Festival