Extrema Noir verovert het Belgische najaar (10/11)

Het Belgische najaar tekent zich keer op keer door een ontelbaar groot aanbod van house- en technopartijtjes. Tussen dat aanbod kenden we tot voor kort grote kloefers zoals Doomsday en uiteraard ook I Love Techno. Het ene is afgevoerd, en het andere doorgesluisd richting Frankrijk. Extrema Noir had afgelopen dinsdag in De Waagnatie te Antwerpen dus de kans om het machtsvacuüm in de betere massa-events op te vullen. En dat hebben ze ook gedaan.

Er stonden enkel maar headliners op het programma. En daarom was Job Jobse al aan zet toen we binnenkwamen. Er moest iemand de Red Bull Elektropedia Stage openen natuurlijk. De Nederlander - die mee aan het roer stond bij Club Trouw en nu ook bij De School - had de juiste smaak te pakken. Een mooie warm-up platenkeuze die ons deed denken aan Kiasmos en aan een Popof of een Dusty Kid op een zondagochtend. Ook deze Sonns remix van Cupid’s Head passeerde de revue.

Toen we Extrema Noir gingen verkennen kwamen we tot een paar aangename verrassingen. Het was een officiële Quality Night met gratis toiletten, een achterpleintje voor de rokers, een sterk eetaanbod en er was zelfs een derde zaal die niet op de affiche stond.

In de Absurd Room stonden de jongens van Absurd héél de nacht lang het beste van zichzelf te geven. Het zijn geen dj’s en eigen producties hebben ze ook (nog) niet. Gewoon live jammen dus op z’n Laurent Garniers. Toen we de line-up op voorhand bekeken vonden we het jammer dat er op Extrema Noir geen kansen werden gegeven aan jonge Belgen, maar dat was met de programmatie van Absurd dus snel opgelost. Mooi initiatief.

 

Preparing for Extrema noir tomorrow . Sequence in motion
Posted by ABSURD on maandag 9 november 2015

 

De Red Bull Elektropedia Stage - die al snel tot ‘housepodium’ gekroond werd - bleek meteen onze favoriete zaal. De Hybrid Stage - bijgevolg gewoon het ‘technopodium’ - was namelijk veel te druk, te warm en daar heerste een enorm gebrek aan toiletten. Aan de publieksreacties achteraf bleek ook dat de technoknallers het ‘best goed’ vonden en de housebeestjes het ‘geweldig’ vonden. Wat een beetje frisse lucht en dansruimte al niet kan doen.

Franky & Sandrino, die met Acamar een underground hitje te pakken hebben, stelden in het begin van hun set een beetje teleur. Dat lag misschien ook aan het geluid. De Funktion-Ones leverden uiteraard geweldig geluid, maar de enorme echo van het geroezemoes verpestte het een beetje. Niet gemakkelijk natuurlijk om het geluid goed te krijgen in zo’n enorme loods zoals De Waagnatie.

De oplossing van dat probleem was heel simpel, het volume gewoon wat opkrikken om dat enorme praatfeest tot een dansfeest om te toveren. Met succes, zo bleek. De Duitsers hebben een proper setje afgeleverd en vooral wanneer de Maceo Plex remix van The Magic werd opgelegd, waren we enthousiast. We vroegen ons wel af waarom Acamar er nooit is doorgekomen.

We bleven op het housepodium voor de set van Prins Thomas & Gerd Janson. De Noor en de Duitser schoten wat ons betreft de hoofdvogel af. Wat een set. De jongens raakten met hun sterke platenkeuze niet enkel de house-scene aan, maar betraden ook electro-, disco- en dankzij Legowelt zelfs acid-paden.

Aan het einde van hun set verdiepten Thomas & Janson zich een tijd lang in de nu-disco om dan voor hét moment van Extrema Noir te zorgen: Opus.

Tussendoor hebben we ook een beeld kunnen vormen van Danny Daze op het Hybrid-podium. Want na slechts tien minuutjes San Proper en Margaret Dygas wilden we toch ook wat meer techno op ons bord krijgen. Danny was in vorm en vuurde pompende, industriële techno op ons af met af en toe een portie breaks. Misschien iets voor Where House?

Ook voor Sam Paganini bleven we aan het technopodium staan. De man waande zich heer en meester voor die enorme mensenmassa en liet dan ook de populairste technohitjes op ons vallen. Het publiek was mee, maar wij hebben Bjarki’s I Wanna Go Bang deze zomer al wel genoeg gehoord. Toch, de duistere intro waarmee Rave op het einde van zijn set werd ingeleid, was ronduit machtig.

Over naar die andere Italiaan op het housepodium, Massimiliano Pagliari. We beschuldigen de man ervan dat we door zijn schuld Karenn amper gezien hebben, hij moest maar niet zo goed zijn. Een alternerend uurschema is misschien een idee voor de volgende editie?

Pagliari’s set vatte eigenlijk de volledige Red Bull Elektropedia Stage samen in één woord: kwaliteit. Opzwepende house met een strakke beat en zelfs hier en daar een lijn distortion. Geen platte baslijn en een zomers melodietje zoals bij Tchami of Gorgon City maar oprechte house om naar house te schrijven. Denk Popof, denk Agoria, denk Worakls en denk Noema.

Van Premiesku’s liveset hadden we net wat meer verwacht. De drie Roemenen die de Romanian Touch - in analogie met French Touch - vertegenwoordigen knalden er op los, maar vergaten de melodie in hun muziek. Ergens in het midden zwakte zelfs de beat af en bleef er helemaal niks meer over. Gelukkig duurde dat intermezzo niet lang en knalden Premiesku rustig verder.

Wat we van Karenns liveset hebben kunnen meepikken was een lekkere technoset die alleen maar rechtdoor ging. Maar voor we het wisten was Shifted al aan z’n atmosferische intro bezig. De Duitse Brit of Britse Duitser - wat je zelf wil - begon enorm sterk wanneer plots al het licht en geluid uitviel. Pijnlijk.

Na een klein minuutje was dat probleem al opgelost en Shifted knalde zich een weg door industriële techno à la Perc en Oscar Mulero. Wanneer de man eindigde met Laurent Garniers Crispy Bacon kwamen we tot het besef dat we ons geen betere eindplaat konden bedenken voor een geslaagde eerste editie van Extrema Noir.

Coverfoto Extrema Noir © Maxime Byttebier