Kölsch - All Night Long @ Café d'Anvers (06/02)

Iedereen die een beetje thuis is in de bredere house- en technowereld en zaterdagavond toevallig in de uitgaansbuurt rondom het Falconplein in Antwerpen vertoefde, kon al vermoeden wie er die avond ten dans zou spelen in Café d’Anvers. Overal zag je kleine zwarte hoedjes opduiken in het straatbeeld en dat kon maar één ding betekenen: er was ook een Deens hoedje afgezakt naar Antwerpen met daaronder Rune Reilly Kölsch

De komst van deze onbetwiste technokoning is geen uitzonderlijk fenomeen, gelukkig maar. Hij bracht in ons land al vaker festivals en clubs in extase en heeft hier ondertussen al een erg stevige fanbase verzameld. Toch was het afgelopen zaterdag iets speciaals, hij zou Café d’Anvers immers in zijn greep houden gedurende de hele nacht.

© Nachtschaduw

Een marathonset is ook op zijn lijf geschreven. Met de recente producties onder zijn Kölsch-alias heeft hij keer op keer bewezen een meester te zijn in tracks die je op elk moment van de avond bij de keel kunnen grijpen. Het zijn geen tracks die je een zware schop onder je kont geven, maar wel nummers die je meeslepen door hun subtiele opbouw en melodische kracht, ideaal dus om Café d’Anvers ook om half twee al in zwijm te doen vallen.

Het eerste gedeelte van zijn set werd dan ook gekenmerkt door deze schijnbaar rustige en melodische stijl. Het publiek deinde al goed mee maar er vielen nog geen momenten van uitzinnigheid te noteren. Kölsch was nog spaarzaam met zijn herkenbare nummers al dook er af en toe al een plaat op uit zijn twee jongste albums 1977 en 1983. Telkens wanneer hij op die manier het publiek plaagde, voelde je het potentieel dat de avond nog in zich had.

© Nachtschaduw

Een eerste hoogtepunt viel te noteren toen Opa langzaam uit de speakers begon te klauteren. Zachtjes aan werd het hele publiek het nummer gewaar en wanneer de melodie zich helemaal had ontplooid bevonden al tientallen mensen zich op hoger gelegen plekken in de zaal. Kölsch speelde hoe langer hoe meer eigen producties en de avond werd vanaf dat moment duidelijk intenser. Het was straf om vast te stellen hoe herkenbaar zijn eigen originals waren voor het publiek en hoeveel impact ze hadden.

Toen de avond halfweg was, achtte Kölsch de tijd rijp voor een episch moment. Plots priemde een saxofoon zich door de mix en wist iedereen wat er aan kwam: Calabria. De grootste klassieker uit het oeuvre van de Deen was nog maar een paar maten ver of er werd al luidkeels meegezongen en alle handen bevonden zich niet langer rond iemand anders maar wel in de lucht. Deze track is onverslijtbaar en zal over twintig jaar nog steeds iedereen bij de keel grijpen.

Vanaf dat moment – het moet een uur of vier geweest zijn – was de nachttrein onstuitbaar en kwamen de klassiekers in hoog tempo aanrollen. Zo noteerden we de hemelse track Beatiful Life van Gui Boratto. Meezingen was de boodschap en zij die de track nog niet kenden haalden gezwind hun Shazam uit de broekzak.

Iets later passeerde ook Booka Shade met het onverslijtbare Body Language en wanneer al velen niet langer hun voeten van hun armen konden onderscheiden drukte Kölsch de kerk volledig plat met Oxia's Domino. Hoe lang de ceremonie daarna nog geduurd heeft weten we niet, maar we zijn wel zeker dat Kölsch er gerust nog dubbel zoveel had kunnen bij doen. Als deze legende de nacht voor zijn rekening neemt, kom je niets tekort. 

Foto's: © Nachtschaduw

Ontdek meer...Event
Artiesten in dit artikel