Larry Gus @ Cactus Muziekcentrum: 100% wacko (04/03)

Er hing een gezellige sfeer in de Magdalenazaal afgelopen vrijdag. Er was slechts een handjevol liefhebbers komen opdagen voor de nochtans betrekkelijk aangename affiche die avond. De grote zaal werd afgesloten en de concerten gingen door in de kleine hal. De hele avond baadde bijgevolg in een sfeer van een vrij podium in uw hyperlokaal watering hole. We verwachtten elk moment dat een volstrekt ongrappige komiek of een goochelaar met muffe truuks de bühne zou bestijgen. Gezellig als de pest, dat wel.

Het werd Dijf Sanders, die zich bij gratie van zijn grieperige toestand verstopte achter een doek met daarop projecties van beelden waar David Attenborough geil van zou worden. Dijf heeft vorig jaar een van de fijnste plaatjes van 2015 uitgebracht, Moonlit Planetarium genaamd. We keken dan ook uit naar een interessante vertolking daarvan (lees zeker ons interview met hem!). De eerste live vertolking ook, zo vertrouwde hij ons toe. Onze Fear Of Missing Out ebde weg in de warme gloed van ’s mans muziek.

Verschillende nummers van het nieuwe album passeerden de revue, met uitblinkers Retired Sportswatch, Moonlit Planetarium en Indian Cashregister die ook live zeer goed overeind bleven. Dat Dijf niet gezegend is met een kippenvel inducerende zangstem, wisten we op voorhand ook al, maar dat kon de pret die voor het rapen lag onder de prachtige melodieën en opzwepende ritmes niet drukken. Kwatongen zouden het muzak noemen, wij genoten met volle teugen.

Dat het optreden uit meer bestond dan samples triggeren en knoppendraaien (bon ton in de elektronische muziekwereld), zorgde voor extra credit. Wij loven overigens een gerstenat uit aan de persoon die ons de naam kan vertellen van het vreemde werktuig dat Dijf achter zijn doek met hamertjes aan het bewerken was.

Toen de laatste noten van Sanders’ exotische oerwoudmuziek uitstierven was het de beurt aan Larry Gus. De Griek, die gebukt gaat onder – of gesterkt wordt door – een degelijke livereputatie, moest het deze keer doen zonder festivalpubliek in de lage landen. We waren benieuwd naar hoe de man deze intieme sfeer zou omzetten in een min of meer feestelijke stemming, naar analogie met zijn muziek. Spoiler: dat lukte niet helemaal.

Zijn liveset bestaat uit een sampler-sequencer, zijn stem, een shitload aan effectpedaaltjes, en dansmoves waarvan we vermoeden dat ze zijn afgekeken van een epilepsiepatiënt. Wij bij Fuzz Magazine zijn doordeweekse, lauwwarme fans van zijn muziek, maar sinds dit optreden snappen we het plaatje helemaal.

Als een wervelwind op speed stuiterde hij van de ene kant van het podium naar de andere, onderwijl ijlend de teksten (ja toch?) van zijn poppy nummertjes kraaiend. Beat na beat loopte hij, de lagen van zijn in se al repetitieve nummers op- en afbouwend. En op. En af. Fascinerend was het, om te zien hoe de man in trance raakte bij het brengen van zijn eigen muziek. Zingen, dat is een middeleeuwse praktijk. En falsetto’s zijn terug van de eighties.

Tussendoor brabbelde hij hier en daar een ‘thank you’ en een uitnodiging tot een trio met zijn vrouw in de micro, wat ons op zijn uitstekend gevoel voor humor wees. Kwatongen zouden dit een novelty-act noemen. Wij gewoon een interessante mens, en een prima optreden. Danku Cactus!

Foto's: (C) Tom Leentjes

Ontdek meer...Event
Artiesten in dit artikel