Over Tijd: vloek of zegen? (12/03)

In Antwerpen vond dit weekend het kakelverse festival Over Tijd plaats. In vijf clubs kon je terecht voor een line-up om van te smullen, wij waren er maar al te graag bij.

Er is dus a new kid in town, en eentje die meteen z'n naam alle eer aandoet. Zo was er een kleine twee maand terug nog niets geweten over dit gebeuren. Het zou de opvolger van 10 Days Off zijn volgens sommige tongen, wegens ook hier 5voor12 als organisator achter de schermen. Maar die vergelijking gaat niet helemaal op. Zo was 10 Days Off een brede waaier van genres die best uiteenlopend kon zijn, en is deze Over Tijd het meer alternatieve neefje dat zich ook bezighoudt met workshops, talks en kunstinstallaties.

Het doet ons plezier dat deze nobele sprong nog gewaagd wordt en we waren er met alle plezier bij, maar er doken ook enkele twijfels op bij deze eerste editie. Zo kan het ons inziens niet de bedoeling zijn dat nagenoeg elke locatie amper halfvol stroomde. Te laat aangekondigd? Een te moeilijke collage van artiesten? Te weinig voedingsbodem in ons Belgenland, terwijl onze noorderburen er met De School en Dekmantel wel pap van lusten? Wij kennen het antwoord niet, maar hopen dat hiermee de toon niet gezet werd voor mogelijke opvolgers. Want het zijn deze nachten die het 'm doen, meneer.

Piaf

Zo stonden in Piaf Joakim en Leon Vynehall als toppers aangekondigd op zaterdagnacht. Nu, we zouden al heel wat doen om deze twee los van elkaar aan het werk te zien, maar dat ze dan ook nog eens een line-up delen, was niet alleen voor ons een grote win.

Joakim

Want het aanwezige volk, nooit meer dan een kleine 100 man, had er duidelijk zin in. Waar Joakim Bouaziz, de Franse labelbaas van Tigersushi Records, eerder wijfelend het publiek stond te aanschouwen, ging dat vlotjes uit de bol. Met korzelige house van Roman Flügel en Dude Energy mende hij het aanwezige volk met enige gelatenheid en een hemd dat net iets te strak in de broek zat gestopt.

Het was pas bij classics als Bar A Thym en Brighter Days dat hijzelf de bezorgdheid liet varen en meegenoot. De gekleurde bollen aan het plafond zwierden gedwee mee. Enig genoteerd minpunt: tijdens een stillere plaat van bijvoorbeeld Floating Points hoorden we de Petrol denderen tot in Piaf. Niet aangenaam.

Nadien was het de beurt aan de gemutste Brit Leon Vynehall. Hij koos z'n platen meer in de richting van loggere, slome beats. Een slechte gok, want de schwung sloop weg uit Piaf. Waar bij Joakim nog voldoende belletjes, franjes en futuristische bleepjes op, onder en rondom de nummers zaten, bleef er bij Vynehall enkel iets te cleane, hypnotiserende house van HNNY, Barnt of The Maghreban over.

Net als z'n voorganger kwam Vynehall overigens niet bij elke mix even strak uit de hoek - ook dat kwam de sfeer niet ten goede. Uiteindelijk gooide ie het over een andere boeg met Herbert en Move D en rond de klok van 6 kwamen zelfs groovy baslijntjes van onder meer James Brown langs. Het proberen waard om de attente enkelingen nog een fijne ochtend te bezorgen. Vynehall had het niet onder de markt, maar leverde al bij al best een goede set af. Vooral de gelatenheid bij beide heren was frappant, alsof het een inwisselbare clubavond was en het echt niet uitmaakte of nu zij of de lokale resident er stonden platen te bakken.

Petrol

Met weinig verwachtingen arriveerden we op de parking waar al meteen een containerconstructie onze aandacht ving. "Hé waarom is de parking nu half zo klein?", was ons eerste gedacht. Het tweede gedacht was dan weer iets minder cru. X-vormige TL-lampen in een rij containers met wat UFO-achtergrondgeluiden. Dat het een futuristisch, flashy effect had, hadden we meteen ook weer bijgeleerd.

Na dit culturele intermezzo begaven we ons naar de ingang. Aangezien we aan de late kant arriveerden, waren we ook meteen blij met het nieuws dat Recondite een half uur later begon aan zijn liveset. Nog voor we ons in de zaal konden begeven, was onze eerste indruk van Edward zeer positief. Zelfs tot in de wachtrij kon hij reacties loskrijgen aan de hand van enkele gilletjes met hoge frequentie. Toen we dan ook daadwerkelijk binnenstonden, zagen we dat het publiek klaar was voor de act van de avond.

Nog enkele leuke muzikale stukken later, onthouden we over Edward enkel maar goeds. Het publiek ging gezapig van links naar rechts met nog enkele vrije plekken. Met een sublieme laatste plaat kwam de muziek tot een einde. De pientere enkelingen hadden al vlug in de mot dat het aan de andere kant van de zaal te doen was. En jawel, nog geen dertig seconden later ging het doek open en vond er volksverschuiving plaats. Niet dat het overladen vol zat, maar het was toch een gezellige boel. 

Recondite begon aan zijn set met een zweverige intro waarvan de eerste baslijn, zoals gebruikelijk, enthousiast onthaald werd door het publiek. Met vooral oude klassiekers en wat onuitgebracht werk liet hij ons een uur lang genieten. Tussen de melodische en geheimzinnige toch diepe tussenstukken was het vaak zwemerig op zoek gaan naar je innerlijke zelf.

Eens je dan je zelf had gevonden, kon je met hem meegaan naar verdieping twee. Daar ging hij heen na een goede 40 minuten. Tandje bij, een vitesse hoger. Aan de hand van zijn sterkhouders werd het aanwezige publiek beloond. Zo kwam DRGN2 heel lekker binnen. 

Het lichtwerk dat met het beginnen van Recondite op gang kwam, krijgt van ons ook een eervolle vermelding. Al hebben we toch enkele stukken als een Chinees moeten volgen. U kan wel raden waarom. 

Tijd dan voor Kettenkarussell. De tweede Giegling-act besloot om een versnelling terug te schakelen tijdens het eerste half uur van hun set. We kregen dan ook even spijt dat Recondite maar een uur voor ons wilde spelen. Met iets te rustige tracks hield een deel van de gelimiteerde mensenmassa het voor bekeken. Dat ze naar Piaf zijn gegaan, lijkt ons heel straf. Misschien richting Ampere of wie weet gewoon naar huis? Alleszins wij bleven nog even om te zien wat voor moois er nog uit de speakers kon komen.

Het was een set van ups en downs. De downs waren vooral te wijten aan de vaak monotone klanken. Goede muziek, zeer zeker, maar het wiegde ons soms richting de slaapwereld. Op bepaalde momenten kregen we het gevoel in een pop-up praatcafé te staan. Maar net toen wij ook een babbeltje wilde slaan, sloegen ze erin om de aandacht te trekken door een lekker diepe break.

Tussendoor kon je ook nog een kijkje gaan nemen in Piaf. De deur die de tussengang tussen Piaf en Petrol voorstelde, was geopend. Maar eenmaal we een kijkje gingen nemen, zagen we een teleurstellend aantal dansers. Voor Piaf kwamen we echter niet, terug naar de andere zaal dan maar. 

De ups van Kettenkarussell bestonden voornamelijk uit leuke instrumentale en zweverige tussenstukken die telkens weer loskwamen op een droge technobaslijn. Zeker niet slecht maar wij hadden af en toe eens een creatieve noot verwacht om het voorspelbare te doorbreken. Desalniettemin, dansbaar was het wel!

Het voorziene eindtijdstip bleef ongewijzigd voor het duo, een half uurtje minder; maar dat vonden we op zich geen ramp. Tijd om terug naar de beginsituatie te gaan. Het doek werd terug gesloten en we mochten ons naar de iets gezelligere voorkant begeven waar Konstantin net niet besloot om een vitesse terug te schakelen. Integendeel, hij besloot om een frisse doch duistere technowind door de zalen te laten blazen. Tracks van Rødhåd, Radioslave en consoorten legden de toon voor de laatste uren.

Eindbalans

Over Tijd kwam en zag, maar kreeg de overwinning niet in de schoot geworpen. Over de bestaansreden gaan wij niet foeteren - daarvoor is het concept veel te fijn - alleen hopen we dat een mogelijke kater op te lossen valt met niet meer en niet minder dan wat Dafalgan.

Ontdek meer...Event
Artiesten in dit artikel