Awakenings Antwerp: Day Two (16/04)

Vorig jaar was het ons meest gelezen en gedeeld artikel. Nu, het weekend van 15 en 16 april, is het eindelijk van dat. Awakenings vindt eindelijk voor het eerst plaats in België. De meest uitgelezen locatie om hun productie neer te zetten was de Antwerpse Waagnatie. De evenementenhal die al voor tal van evenementen een onderdak wist te vinden. 

Vier jaar geleden vertelde oprichter Rocco Veenboer, dat Awakenings niet meteen toe was aan uitbreiding. Gelukkig voor ons heeft hij zich bedacht. Het was dan ook met blijde verwachting dat we twee dagen geleden mochten gaan piepen en onze ongezoute mening mochten geven over het intussen beroemde event Awakenings.

Day 2 was in tegenstelling tot Day 1 niet uitverkocht. Enkele dagen voor het evenement zagen we nog vele acties verschijnen via radiostations of partners. We hadden dus meer dansruimte dan de dag voordien, wat voor het publiek enkel maar een voordeel kon zijn. Eens aangekomen, werd er een heuse controle verwacht. Een metaaldetector bijvoorbeeld, die wel regelmatig afging, maar er kraaide geen haan naar. Allicht door de grote aanwezigheid van riemdragers? 

Eenmaal binnen viel ons meteen op hoe vergelijkbaar het festival is met het Nederlandse dagfestival in juni en de edities die in Gashouder plaatsvinden. Dezelfde indeling, dezelfde efficiëntie, vriendelijkheid en nergens wachtrijen. Kwam dat door de iets mindere opkomst in vergelijking met de dag voordien of gewoon het jaren vakmanschap en ervaring in stroomlijning? Om jullie een idee te geven. Om 23u waren we binnen en nog geen tien minuten later stonden we truiloos en gevuld met bonnetjes aan de tegenovergestelde zijde van de zaal. Dus laten we het op de laatste optie houden.

We stapten Joachim voorbij die de keet rustig aan het opwarmen was. Want Kr!z was voor ons toch even de man van het moment. De Token-labelbaas had er een ellendig einde van het jaar opzitten. Een domper op de feestvreugde als je plots in het ziekenhuis lag met een ellenlange revalidatie voor de boeg. Maar het blijft een harde Belgennoot om te kraken want met veel steun en toeverlaat heeft hij de trein terug op de rails kunnen krijgen. Eind maart stond hij nog in Berghain, gisteren nog in een club in Georgië. Nu in ons Antwerpen. 

Gelukkig staat zijn liefde voor muziek mijlenver voor op de pijn die hij nog van zijn operatie ondervindt, want daar merkten we buiten zijn beperkte bewegelijkheid helemaal niets van. Hij speelde een ideale openingsset waarmee hij ons goed warm stoomde voor de nog lange avond. Na een signature move à la Dave Clarke - een kleine backspin en een dijk van een eindtrack - mocht hij zijn speelgoed doorgeven aan de andere Belg in de rij, Marco Bailey.

Marco mag je waarschijnlijk ook wel de meest onderschatte technobelg noemen. Gemiddeld zit deze technorot om de twee dagen in een ander land en heeft hij elke maand wel releases op zijn eigen MBR Limited of een ander hoogaangeschreven label. Hij pakte uit met een puike set op Awakenings. Samen met zijn rmx-1000 en futuristisch getinte bonkers zorgde hij al vlug dat we een klein Berlijns gevoel kregen. De bass was alomtegenwoordig, enkel de hoge tonen waren soms voor ons iets te veel. Gelukkig hebben we altijd onze graaggeziene oordoppen bij die voor ons alles filterde.

Tussendoor zijn we even gaan piepen bij Maya Jane Coles waarvan we bijna vergeten waren hoe mooi deze verschijning wel niet was. Net zoals de helft van de mannelijke bezoekers had zij haar petje achterstevoren en stond ze te genieten van haar eigen set. Waar het in de andere zaal een streep rechtdoor gaan was, was het bij Maya met meer gevoel en ingetogenheid. Ondanks dat haar producties soms aan de rustigere kant zijn, was haar set dat zeker niet. Het aantal dansers ging intussen ook de goeie richting uit, maar aangezien wij onze zinnen hadden gezet op de Belgen van de avond besloten we terug te keren.

Stage Y was voorzien van een mooie kubusproductie, die samen met de drie LED-walls voor ontelbaar veel leuke lichtcombinaties zorgde. Dat de productie achter Awakenings een kleine voorliefde heeft voor kubussen is al langer bekend. Qua grootte iets minder dan pakweg een productie in de Gashouder, maar dat komt allicht door het relatief lage plafond van de Waagnatie.

De andere stage was iets soberder en had een stelling van drie torens met de achterkant van de middelste toilet als projectiescherm. Met een aantal lasers maakte de soberheid al vlug plaats voor verblindende lichtpartijen die gepaard gingen met de vele opbouwende breaks. Beide podia waren voorzien van enkele CO2-kannonen en ook met vuurwerk werd er gespeeld. Dit alles zorgde voor mooie momenten die niet snel van ons netvlies zullen verdwijnen. Om een goed overzicht te krijgen van de impact kon je terecht op de gezellige tribune. Een iets kleiner formaat dan bij de Nederlandse edites maar it did its job.

Terug over naar de muziek dan. Marco Bailey deed ons intussen verder genieten van een sterke set. Het tempo ging steeds hoger, de sfeer werd steeds intiemer en de reactie van het publiek werd alsmaar uitbundiger.

Dat was ook bij Oscar Mulero het geval. Hij nam subliem over na een korte intro en leverde met meer rollende technobaslijnen en een vleugje acid een wel heel intense set af. De Spanjaard die in ons land een graag geziene gast is - vooral bij Kozzmozz - nam meteen het publiek in de tang.

Tussendoor moesten we toch onze magen even voorzien van wat Awakenings ons culinair te bieden had, het eten dan wel te verstaan. Zoals een broodje UNOX (lees: een hotdog). Wij kozen resoluut voor een bakje met fruit onder het motto 'het is nooit te vroeg om gezond te doen'. Verder kon je ook nog een assortiment aan ijsjes verkrijgen, stukken fruit of een sober broodje met kaas of ham. Niet te zot, maar wel allemaal niet té dure snacks die ons niet te veel tijd kostte om te verorberen.

Na een set die voorbij vloog en enkele gekende “Awakenings are you ready”-momenten die met veel liefde werden ingesproken door de Awakenings-oprichter, Rocco Veenboer, was het tijd voor de Engelse eindbaas, Dave Clarke. Eindbaas zal voor sommigen licht overdreven zijn, maar dat was het voor ons zeker niet. Met een sample - "This Is Belgium" - die hij te pas en te onpas doorheen zijn set gebruikte, startte hij de twee uur durende gekkenwerkset.

Waar we voordien nog vaak moesten gissen naar een track, kwam Dave met een afwisseling van tijdloze klassiekers en minder gekende kletsers. Zoals enkele lekkere tracks van 2000 and One, Spanish Fly en Kawasaki. Een echt kippenvelmoment kregen we toen hij plotseling deze vergeten parel ertussen gooide, de Robert Hood remix van Debby’s Groove. Genieten.

Geen minuut bleef ongemanipuleerd en met een resem effecten, het betere kapwerk en zijn intussen alombekende backspins ging elke technoliefhebber wel even uit zijn dak. Na zijn set werd Dave Clarke bedankt met een luid applaus. Intussen nam de Nederlander Speedy J over met gekletter dat nog steeds in stijgende lijn zat. Wij hadden het ondertussen wel gezien op Stage Y en besloten om de closing van Joseph Capriati mee te nemen.

Rocco Veenboer zat zijn Italiaanse amigo te vergezellen tijdens een lekkere afsluiter. Met zijn bakken aan traktor, delay pedals en een resem effecten liet Joseph Capriati zien waarom hij tegenwoordig als techno-icoon mag aanschouwd worden. Samen met de gevoelige berichten van de MC liet hij ons genieten tijdens de laatste uren van het Awakenings-weekend in Antwerpen.

Wie nog niet genoeg had, kon rechtstreeks naar club Ampere. Daar stond Speedy J nog op de line-up samen met Igor Vicente. Naar verluidt duurde de afterparty tot klokslag twaalf ’s middags, of later?

Kort samengevat is Awakenings Antwerp een hele aanwinst voor België en men mag dit in de toekomst wat ons betreft nog organiseren. Beide stages wisten ons op hun eigen manier te bekoren met telkens een mooi opbouwende line-up met oog voor toppers van eigen bodem, aangevuld met Awakenings-klassiekers. De productie was er eentje waarbij alles zeer goed in elkaar stak.

Van gratis toiletten, gratis water, strak lockersysteem tot een bar waar we nooit hebben moeten aanschuiven. Het enige minpunt dat we eventueel kunnen aankaarten is het geluid. Dat was grotendeels te danken aan de grootte van de zaal en de beperkte aanwezigheid van akoestiek. Desalniettemin hebben ze dit nog goed aangepakt door het gebruik van vele doeken en een goede (geluids)inrichting.  

Wij zien jou alvast terug in de zomer en hopelijk volgend jaar terug ergens in België. Thanks Awakenings!

Foto's © Tom Doms, Christof De Maeyer