Zon, zee, strand en puike muziek: Thé Dansant - Le Plage (05/06)

Een hele week kregen we her en der in ons Belgenlandje te maken met een stortvloed aan regen. Kelder onder water bij de ene, modderstroom bij de andere. Een ding deden we waarschijnlijk allemaal: uitkijken naar zondag. Want dan was het eindelijk terug het eerste weekend van een nieuwe maand. Voor de ene is dat niets speciaals, maar een doorwinterde Thé Dansant-ganger had zijn stoutste outfit al weken klaar liggen. Op 5 juni trokken wij voor het eerst naar een editie van Thé Dansant, namelijk in de Lilse Bergen. Deze keer stond alles in teken van de zon, de spreekwoordelijke zee en het strand. Le Plage.

Wat we bij Thé Dansant nog even extra in het licht willen zetten is het goede doel dat zij steunen. Bij Le Plage ging een deel van je inkom integraal naar een goed doel. Deze keer is dat ACE Animal Care Espana / SHIN – Spaanse Honden in Nood. Elk jaar na het jachtseizoen heeft het centrum in Fabienne Paques een zware periode te verduren. Jachthonden worden genadeloos gedumpt door hun baasjes omdat ze niet meer nodig zijn. Op straat, aan de poort of in dodingsstations. Onnodig, apatisch en degoutant. De bijdrage van Le Plage zorgt ervoor dat deze organisatie meer honden kan verzorgen, opnemen en laten doorstromen naar volwaardige nieuwe baasjes.

Los van jullie broodnodige financiële bijdrage werd er ook een samenwerking aangegaan met Ecofest. Zo gebruikten ze duurzame en ecologische bekers die de afvalberg inkrimpten en de opkuis achteraf vergemakkelijkten. Het was dan ook een hele opluchting om na vijf uur dansen niet elke keer weer een berg aan bekers opzij te moeten schuiven. De rondzwervende blikjes zijn hier echter nog een klein werkpuntje.

 

Net zoals op Extrema Outdoor Belgium kregen we ook hier de wind langsachteren van de plaatselijke weergoden. Slechts enkelingen verkochten hun ticketje omdat ze te veel belang hechtten aan de loze woorden van Frank De Boosere. Zij hadden echter ongelijk, op Thé Dansant schijnt de zon altijd! 

Zoals het een goed concept betaamt, was het merendeel van de feestgangers verkleed. Zij die dat niet waren, werden noodzakelijk gelabeld met een ludieke I Forgot The Dresscode-sticker. En maar zeer terecht, wie heeft er nu niet ergens een bloemenkrans, zwemshort, onesie of brede bast waar hij mee kan showen? We hebben het echter maar over de minderheid. 

We kwamen om 14u aan op het domein waarna we een eerste zicht van de eigenlijke locatie kregen. Een sheltertent tussen de bomen, een langgerekt strand en een erg leuk ingeklede stage. Doe daar nog wat plaatselijk bloot, wat strandballen, een blakende zon, een afgebakend zwemstuk en veel versierde mensen bij, en dan krijg je sfeer!

Cheap Charly Men kreeg de eer om de eerste gestrande feestganger te ontvangen. Met wat zwoele, melodische tracks puurden ze de eerste danspassen uit ieders benen. De zon was nog wat aan het opwarmen en de eet- en drankstanden begonnen stilaan op volle toeren te draaien. Alles bleek lekker mee te zitten voor een optimale Thé Dansant-ervaring. 

Het podium werd leuk versierd met tentakels, een duikershelm, enkele opgezette flamingo's, en de eerste 100 gasten kregen een Thé Dansant-strandbal. Of je dat laatste in je eigen bezit hield of in het rond gooide, had je zelf voor het kiezen. 

Steve Slight mocht aantreden voor meer zomerse deuntjes. De man uit Londerzeel zit al even in het elektronische milieu en bewijst dat met enkele mooie releases op o.a. Armada Music, Hot Fingers en Sound Avenue. Qua samenwerkingen loopt het ook goed. Een EP maken met Rob Hes of herwerkt worden door Gabriel Ananda, dat zijn toch zaken die niet onopgemerkt voorbijgaan. 

Zijn set was een mooie verderzetting van Cheap Charly Men, af en toe passeerde een schurende baslijn met een dromerig tussenstukje. Hij deed het allemaal heel melodisch en gezwind. Het eerste uur vloog voorbij waarbij de zomerhit van 2015 - Acamar van Frankey & Sandrino - het hoogtepunt was.

De zon hijgde in onze nek en logischerwijs waagden de eerste feestgangers zich aan wat verfrissing in het afgebakende meer. De kledingstukken verdwenen hoe langer hoe sneller en het bruinen was voor een heel aantal feestvierders begonnen.

15u op de klok en nog een uur te gaan voor Steve Slight. Die deed rustig verder zonder dat we er iets op konden aanmerken. Met Woods van &ME en Tayo van Gorge stevende hij af op het einde van zijn set. Een set die wij zeker konden appreciëren!

Nu was het tijd voor Flapjackers. Hij had de dag voordien al een stevig feestje achter de rug in Café d’Anvers en dat zat blijkbaar nog wat in de benen. Daar merkte je evenwel niets van eens die eerste plaat achter de rug was. Die eerste plaat was trouwens een niet zo alledaagse edit/remix van het nummer van Coco. Je weet wel, die grijsgedraaide plaat van vorig jaar die over niets ging. Dat gezegd zijnde, ging hij vlot over naar meer beweeglijke en zomers getinte house. Come As You Are van Emmanuel Satie, See Line van Denis Cruz en Talk On van Nathan Barato passeerden vlotjes de revue.

De zon gaf ons ervan langs, maar dat bleek niemand erg te vinden. De massa bewoog lustig op de aanstekelijke muziek van Flapjackers. De briesjes wind die meer en meer kwamen opzetten werden met open armen onthaald.

Tegen etenstijd merkten we dat heel wat magen begonnen te knorren. De wachtrijen aan de snackbars werden wat langer en ook de plekjes met schaduw werden vakkundig ingenomen. Even snel nog naar het toilet, een korte danspas placeren op René Opsedee’s strakke discovibes en terug naar het podium waar Feestgedruis-piraat Whizz ging beginnen.

Die schakelde het eerste half uur een klein beetje terug om daarna stelselmatig diepere oorden op te zoeken. Het volk had het naar zijn zin en dat was zeker het geval toen Whizz een edit van Enjoy The Silence van Depeche Mode bovenhaalde. Het ideale moment om even weg te dobberen op je opblaasbare boot!

De tijd was onverbiddelijk en ging veel te snel voorbij. Het was immers weer een maand wachten op de volgende Thé Dansant!

Na de set van Whizz zagen we even wat verontrustends. Tussen en boven de bomen begon de lucht donkergrijs te kleuren. Na het bekijken van onze buienradar zag het er inderdaad even twijfelachtig uit. Gelukkig wisten we dat de Kempense weergoden ons altijd goedgezind zijn als het op een feestje aankomt. Rakelings passeerden de grijze wolken en werden we getrakteerd op verfrissende druppels die na tien minuten helemaal verdwenen waren. Ondertussen had Solemn Eye zijn plaats achter de dj-tafel ingenomen.

Dat was ook meteen het geknipte moment voor de helft van Throb Circle om de The Sky is Pink-klassieker boven te halen. De timing kon niet beter! De baslijnen werden dieper, de synths schuurden nog iets meer en je voelde het einde van de avond naderen. Het kersverse lid van Atmosphere Records liet horen waarom we hem in de toekomst nog in het oog moeten houden.

Zijn eerste release op Atmosphere Records, Aura, werd al positief onthaald. En dat geldt eveneens voor zijn set. De sfeer werd intenser en met een niet zo alledaagse combinatie van Don’t Stop No Sleep van Radio Slave en XTC van DJ Koze wist hij de kers op de taart te zetten.

Voordat de laatste act het podium mocht betreden, hadden we het genoegen om Koning Deephouse even aan de tand te voelen met enkele rake vragen. Inderdaad wij interviewden Nico Morano over zijn toekomstplannen en visie. Daar mag u zich binnenkort aan verwachten!

Morano is verre van een onbekende voor velen van ons. Met zijn gekende formule varieerde zijn set tussen melodische deephouse en feelgoodklassiekers. Gecombineerd met enkele rake armbewegingen en opzwepende woorden van MC Thé Dansant was het laatste uur en een half eentje om goed van te genieten. De setting was dan ook subliem. Een zonsondergang die weerkaatste op het kabbelende water, een innige sfeer die beter werd naarmate het einde naderde en nog een zakje met enkele drankbonnen. De tijd mocht even stilstaan voor ons.

We werden echter terug wakker uit onze droom wanneer de muziek klokslag 22u gestopt werd. Even dachten we allemaal please Thé Dansant, be gentle. En dat gebeurde ook! Op aanvraag nog even een laatste collectieve oerkreet van het publiek losweken om dan de allerlaatste van de dag op te leggen. Nico Morano koos voor de Joris Voorn remix van Beachball, en meer dan terecht!

Wij mochten terugblikken op een meer dan geslaagde dag waarbij de organisatie, het strak uitgewerkte concept, de leuke mensen en gevarieerde sets ons bijbleven. Het is nu terug een kleine maand wachten tot we de volgende locatie van Thé Dansant kunnen bezoeken. Tijd om naar de tweedehandswinkel te gaan en je een bruidsjurk of strakke tuxedo op de kop te tikken, want het volgende thema is The Marriage op zondag 3 juli (domein Kasteel van Leeuwergem)!

Thanks Thé Dansant voor deze leuke zondag!

Fotografie: © NACHTSCHADUW