Paradise City Festival 2016: dagen vol dilemma's

Een unieke locatie, een doordachte line-up en een enthousiast publiek, de perfecte ingrediënten voor twee dagen aan puur festivalgenot. Net zoals het voorbije jaar wist ook nu de organisatie van het Paradise City Festival in Perk (Steenokkerzeel) de twee eerste elementen zelf te voorzien, een dansende menigte moest dan maar volgen. 

Dag 1

De eerste dag werd op de Feestgedruis Stage op gang getrokken door Murvin Jay. Terwijl de motregen voor een grauwe sfeer zorgt, weet de Brusselse veteraan de eerste danspassen te ontlokken van de reeds gearriveerde bezoekers. Nico Morano op zijn beurt schakelt direct een versnelling hoger en weet de dansvloer in geen tijd goed te vullen. Zijn selectie van melodische house is alvast een sterk wapen tegen slecht gezinde weergoden. 

De liefhebbers van de betere live electronica worden op hun wenken bediend door Red Bull Elektropedia en ABSTRKT. Samen stelden ze een programmatie samen om u tegen te zeggen. Binnenlands talent als Oaktree, Stavroz en Vuurwerk mochten de toon zetten voor een resem aan internationale toppers als Pional, Red Axes, Mattheis, Kiasmos en afsluiter Stimming. Wij onthouden vooral de eerste zonnestralen tijdens het fenomenale optreden van Stavroz en de donkere wegdroommomenten geschonken door het Ijslandse duo Kiasmos.  

Ook op de Love Stage gehost door Attar! stond garant voor een selectie aan top artiesten. Space Dimension Controller en San Proper speelden beiden degelijke sets maar hadden geen verhaal tegen de bij momenten heftige regenbuien die over het festivalterrein in Perk trokken. 

Hunee daarentegen ontpopte zich tot de publiekslieveling van de dag. De In Amsterdam gevestigde Duitser bekoorde de dansende menigte met zijn mix van obscure disco, afrobeat en house. Zelden het publiek zo uit een dj zijn hand zien eten. 

De vroege avond afsluiten deed een groot deel van de festivalgangers aan de Red Bull Elektropedia en ABSTRKT live stage met Kiasmos en Stimming. Het Ijslandse duo Kiasmos kwam, zag en overwon simpelweg. Onevenaarbaar hoe ze het publiek mee hadden en hoe ze keer op keer voor kippenvelmomenten zorgden.

Bij Stimming, die zijn nieuwe album Alpe Lusia voorstelde, ging het er iets rustiger aan toe, maar van onderdoen voor het Ijslanders is er geen sprake. Voor de blijvers was er nog Agoria die als afsluiter de Love Stage in vuur en vlam zette. Er werd zonder problemen achter de dj-booth gekropen, vrolijk gedanst en er werden vuurwerkstokjes uitgedeeld. De stage had zijn naam niet gestolen. 

Paradise City Festival draait om veel meer dan enkel en alleen de muziek, naast een line-up van top artiesten maakte de organisatie ook een selectie van uitstekende foodtrucks. Enkele aanwezigen: Balls & Glory, The Dutch Weed Burger, Table d'Ho en Bugs & Mugs. De liefhebbers van het verfijndere eten konden ook terecht bij niemand minder dan Sophie Dumont. In samenwerking met het festival stelde ze een driegangenmenu samen gebasseerd op de locatie van het festival. 

Dag 2

Na een korte en verdiende nachtrust, die vooral bestond uit het gebrul van een tractor die auto's van de parking sleept, werden alle kampeerders beloond met een gratis ontbijt aan de foodtruck van Le Pain Cotidien. Met nieuwe suikers en cafeïne in de aders trok de bemodderde meute richting festivalterrein voor het tweede hoofdstuk.

Petje af voor de de organisatie. Na een volledige dag het beste van zichzelf te geven hadden ze ook 's nachts hun handen vol met de grootste vijnd van Paradise City: de regen. Als voorzorgsmaatregel overdekten ze de Love Stage en werden er paden tussen de stages aangelegd met stro. Een geschenk uit de hemel (de eerste uren toch).

Dansend de dag starten kon bij Coma, een Duits trio dat de Red Bull Elektropedia en Play Label stage warm mocht maken met hun funky en zomerse house. Gelukkig hokte er al wat volk samen dankzij de regen en de nabije ligging van de ingang bij het podium.

Hun aantreden werd opgevolgd door dat van Lake People, maar het was Christian Löffler die de tent voor de eerste keer deed vollopen. Deze reuzachtige kerel torende boven zijn booth uit en bracht een set vol eigenheid en heerlijke melodieën, die af en toe aan impact inboetten door zijn speelsheid met de volumeknop. 

Een tweede plaats waar uitgeregende mensen toevlucht konden zoeken was bij de Love stage. Aan liefde geen gebrek onder dit tentzeil. Compuphonic bracht al vroeg op de dag een lach op het gezicht met zijn platenkeuze, ondanks dat deze niet in key waren gemixt. Gezelligheid is bij dit podium het codewoord.

Opgejaagd door disco- en stevige housenummers van Aeroplane hobbelden de planken van de stage mee met het tempo en werd er vrolijk gedanst. Tuff City Kids zette deze trend verder en haalde discoklassiekers van onder het stof. Zelfs de zon kon het niet laten om eens een kijkje te komen nemen naar de groovende menigte.

De Silo stage was het adres voor het stevigere technowerk. De drie uur durende b2b set van The Black Madonna met Mike Servito werd meer dan gesmaakt en vertoonde hier en daar een vleugje acid. Het zweet (of was het regen?) op de voorhoofden had niet veel kans om te drogen want goede vriend Mano Le Tough kreeg de opdracht om het Belgische elftal naar de volgende ronde te knallen. Het publiek bewoog gezapig mee, hij controlleerde volledig en kreeg een gemeend applaus, maar toch waren vele ogen gericht op dat verdomde groene ledscherm in de rechter ooghoek. 

Niet enkel België won die avond. Ook Henrik Schwarz en Frank Wiedemann. Soms was er sprake van een welbepaalde chaos tussen de arpeggiators en melodieën, maar elke keer lukte het de Duitsers om op een geniale manier op elkaar in te spelen, elkaar uit te dagen en elkaar een slok vodka te laten nemen. Misschien was dat laatste de oorzaak van al het voorgaande. 

Als laatste stond Stephan Bodzin op het verlanglijstje. Bij velen blijkbaar, want de Red Bull Elektropedia en Play Label stage liep aardig vol. Hij bewees anderhalf uur lang dat hij - en enkel hij - de eindbaas van deze tweede dag Paradise City was. Met zijn opzwepende basslines, zijn toonbaar genot en minimalistische zwart-wit visuals had hij een toprecept in handen.

Stapje per stapje bouwde hij aan een climax. Een climax die je van ver zag aankomen, maar nog steeds voor kippenvel zorgde: Zulu. Hij goot de track zelfs in een ander jasje om hem nog een tweede keer te spelen, opnieuw ging iedereen uit zijn/haar dak.

Moe, vuil en nat, maar voldaan. Zo voelde de gemiddelde festivalganger in Perk zich dit weekend. Een topaffiche (vol dilemma's weliswaar), een heerlijke sfeer, veel eetmogelijkheden én je hebt er een kleinere ecologische voetafdruk aan overgehouden, wat wil je nog meer? Het uitkijken naar de volgende editie kan beginnen.

Official Paradise City Film

Dear Citizens, Here is the Official Paradise City Festival Film. We had some rain, some mud but most of all, we had a lot of fun. Play it loud and in HD. 回 Share the video and win 2 Holiday Tickets for Paradise City on 24th - 25th June 2017. Credits: CAMELTOWN
Geplaatst door Paradise City Festival op donderdag 4 augustus 2016