Werchter dag 1: nostalgie en muzikaal eerbetoon

Na de vele waarschuwingen en potentiële doemscenario’s valt het allemaal wel mee, de nattigheid op Rock Werchter 2016. Het terrein is naast water overspoeld met zand, boomschors en antislipmatten. Net niet genoeg om de festivalvoeten droog te houden maar daarvoor dienen de regenlaarzen die massaal aanwezig zijn. Je publiek op voorhand goed informeren is wat een festival moet doen in zo’n barre weersomstandigheden, en dat heeft Werchter gedaan.

Zes euro voor een regenponcho die je doorgaans maar één keer kan dragen, dat is de enige kritiek op het antiregenbeleid van Werchter. Zonnebrillen, petjes en andere nutteloze voorwerpen krijg je letterlijk naar het hoofd geslingerd. Maar iets wat je echt nodig hebt om de regen te bestrijden, kost zes euro (per regenbui). Bedankt, KBC Bank.

Ook de drukte wordt zeer goed opgevangen. Aan de ingang van Camping A1 is het even aanschuiven maar voor de rest is er op de strakke organisatie die de mensenmassa moet opvangen niet veel aan te merken. De productie die Werchter hier op poten zet in omstandigheden van terreurdreiging en wateroverlast, is één waar vele andere festivals een puntje aan kunnen zuigen.

Muzikaal was de eerste dag van Werchter een topdag met nostalgie voor elke generatie (McCartney, Gutterdämmerung, New Order, Goulding, Disclosure) en opvallend veel muzikale hommages aan overleden legendes.

Gutterdämmerung

Soms is het op Werchter even zoeken naar elektronische concerten. Gutterdämmerung is dat zeker niet, maar met een beetje fantasie en de inbreng van electroproducers Justice doen we toch even alsof.

“The loudest silent movie on earth”, luidt de ondertitel van Zweeds-Belgisch regisseur Bjorn Tagemoses Gutterdämmerung. Een soort rockopera met ‘s werelds grootste rock- en metalsterren in de rollen van hun leven, ondersteund door live muziek en visueel spektakel.

Live - de artiesten spelen voornamelijk áchter het projectiescherm - zijn het gitarist Kevin Armstrong (van onder andere David Bowie en Iggy Pop) en narrator Henry Rollins die het voortouw nemen. Maar het zijn vooral de acteurs die de euforie van Werchters Barn krijgen. Lemmy, Iggy Pop, Grace Jones, Slash, Joshua Homme (Queens of the Stone Age), Mark Lanegan, Rammstein, The Doors, Jesse Hughes (Eagles of Death Metal), Tom Araya (Slayer), Nina Hagen, Volbeat en Justice. Het passeert allemaal de revue.

Het samenspel van de gewelddadige oorlogsbeelden à la Sin City, de livemuziek, de mysterieuze figuren die soms ten tonele verschijnen en de visuele effecten zoals vuur en explosies is fenomenaal. Gutterdämmerung, een totaalervaring die gemakkelijk als het beste concert van het hele festival bestempeld kan worden.

Hoogtepunt: “It’s rock and roll or death!”, klinken de gevleugelde woorden voor Motörheads Ace of Spades wordt ingezet. Alsof dat nog niet genoeg is doen ze dat kunstje nog eens over in een bishommage aan Lemmy na een emotioneel eerbetoon door Henry Rollins.

Opmerkelijk: In dat bisrondje speelt frontman Brent Vanneste van het Belgische Steak Number Eight een hoofdrol met zijn stem en gitaar. Ook in de hardrock versie van Carl Orffs Oh Fortuna eist onze landgenoot - met klasse - de hoofdrol op. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de passages van Hilde Van Mieghem en Piet Goddaer of zelfs geluidsman Pascal Braeckman die varia in beeld komt. Denk er gerust het uwe van.

Ellie Goulding

Wie nog niet zo lang geleden een simpel meisje was - weliswaar met steengoede muziek en een loepzuivere stem - is anno 2016 uitgemond tot een ware popster. Ellie Goulding, die met haar liveband - zelf ook een gitaar in de hand - wel degelijk laat zien dat ze iets kan op een podium. Alle scepsis wordt weggevaagd vanaf de eerste minuut, dit is een goed concert met goede muziek.

Muzikaal passeren er voornamelijk hits zoals Lights, Anything Could Happen en Calvin HarrisI Need Your Love die op het podium een opmerkelijk andere invulling krijgen. Een duidelijke meerwaarde dus, die liveshow van Goulding. Potten brekend? Dat misschien niet.

Hoogtepunt: Lights live, niet meer, niet minder.

Opmerkelijk: De visuele effecten die overheen de livebeelden op de videoschermen afgespeeld worden slaan op niet veel, en zijn zelfs lelijk. Alsof deze show zit te wachten op nog meer bling bling op de schermen. Storend is een understatement.

New Order

De opstelling van new-wave legende New Order is op voorhand al om van te watertanden. Gitaar, vocals, bass, synthesizers, drumpads, percussie en nog meer keys. Wie durft te zeggen dat New Order niet elektronisch is, komt bedrogen uit. Dat blijkt al vanaf de eerste noot.

Visueel worden we verwend met fragmenten van Amos Poes Empire II en energieke en kleurrijke beelden van New Orders laatste plaat Music Complete (2015). Van die langspeler wordt Plastic al netjes meegezongen door het publiek en ook klassieker The Perfect Kiss kan op veel bijval rekenen. We houden van bands die hun studiowerk op een livepodium tot een hoger niveau kunnen krikken. New Order hoort daar zeker bij.

Hoogtepunt: Frontman Bernard Sumner maakt er niet veel woorden aan vuil maar de gevleugelde woorden “Joy Division Forever” en foto’s van de overleden Ian Curtis zeggen genoeg. Love Will Tear Us Apart als bisnummer en ultiem eerbetoon. Magie.

Opmerkelijk: Het geluid is de eerste vier nummers om van te wenen. Niet de kwaliteit, maar de mix. Kan het echt de bedoeling zijn dat de bas er amper doorkomt en je je trommelvliezen enorm moet filteren om toch maar dat greintje synth op te vangen? Waarschijnlijk niet, want na Tutti Frutti - wat eigenlijk een eerste hoogtepunt moet zijn - wordt de bas opeens opgetrokken en bij de geweldige live versie van Blue Monday horen we eindelijk de synthesizers even de bovenhand nemen. Opgelost.

James Blake

“Dat zijn nu eens echt drie zielige mannen op een stoeleke.”, klinkt het zonder enige minachting vanuit het publiek. En inderdaad, erg energiek ziet het er allemaal niet uit bij James Blake en zijn twee luitenanten aan de drums en de gitaar. Wat op het podium ontbreekt aan energie wordt ruimschoots goedgemaakt door concentratie én passie, een niet voor de hand liggende combinatie. Setgewijs neemt Blake en de zijnen het publiek meteen mee met uptempo tracks om halverwege volledig stil te vallen in ingetogen epiek.

Hoogtepunt: De liveversie van I Hope My Life die uitmondt in een techno-apotheose met bassen die vanuit Berghain Club zouden kunnen komen en distortion op het niveau van Goose en Soulwax. Dus James Blake resulteert toch nog uit in een groot dansfeest?

Opmerkelijk: Limit To Your Love is voor ons dan weer een moodkiller. Het merendeel van het publiek gaat uiteraard uit de bol maar die zware subbassen die de maag doen omkeren zijn niet voor iedereen weggelegd.

Disclosure

De Britse gebroeders Guy en Howard Lawrence die een vijftal jaar geleden de deephouse een boost richting commerce gaven mogen de eerste festivaldag van Werchter afsluiten. Dat is geen geschenk, als je weet dat je festivalweide na Paul McCartney half leegloopt. Gelukkig wordt de dansende jeugd halverwege versterkt door de dromers die net James Blake hebben mogen meemaken.

De enorme troon waarop de jongens hun ding doen en het indrukwekkend lichtspektakel komen nochtans wel tot zijn recht op de Main Stage en met When A Fire Starts To Burn is het eerste hoogtepunt meteen bekend. Ook Help Me Lose My Mind doet het goed bij de moderne jeugd en met Willing And Able halen de broeders gastzanger Kwabs even op het podium. Al dan niet geslaagd.

En dan nog even een rechtzetting aan alle rockers die er van uitgaan dat Disclosure deejays zijn. Synths, percussie, basgitaar, vocals. ‘Nough said.

Hoogtepunt: Latch is zeker niet Disclosures beste plaat. Maar de manier waarop het live gebracht wordt en hoe het publiek erop reageert blijft toch steeds een magisch moment.

Opmerkelijk: Starten met White Noise, een gewaagde maar klaarblijkelijk geslaagde zet. Enkel jammer voor de fans die op dat moment nog bij James Blake stonden. Zelfs op Werchter is het soms keuzes maken.

Niet elektronische concerten

En dan nog een notie van de non-electronica. Sam Henshaw en zijn band mogen het festival openen en zij doen dat met energieke pianorifjes, een diepe soulstem, rock ‘n’ roll en zelfs gospel. Halverwege zijn set wordt het allemaal iets te emotioneel en gelukkig eindigt de man terug in zijn intussen gekende energieke folk.

In de categorie ‘pretentieus op een gitaar tokkelen’ schiet Barns Courtney zonder twijfel de hoofdvogel af. Een soort Engelse versie van Paolo Nutini. Iets ruiger misschien, maar evengoed een ladieskiller, gezien zijn bindteksten uitsluitend naar de vrouwtjes gericht zijn. Een energieke singersongwriter waarvan het even overwegen is of dit nu pure klasse of enorme bagger is. Uiteindelijk weegt het eerste oordeel harder door.

Niet Daniel Radcliffe - de mop is dikwijls gepasseerd - maar Nathaniel Rateliff is het die zijn The Night Sweats mag voorstellen in The Barn. Met het houten orgeltje is er nochtans wel magie aanwezig op het podium en de mix van country, folk, blues en meeslepende instrumentale stukken doet sterk aan Elton John denken. Zeker Hogwarts­-waardig.

En dan hebben we Kaiser Chiefs nog. Wat tien jaar geleden nog een subheadliner was op Werchter - en een volledige op Pukkelpop - lijkt nu wat een ondankbare plaats te krijgen. Of is het een tactiek om je volk vroeg op de festivalweide te krijgen? Hoe dan ook, vol staat ze wel, die modderpoel. Terecht ook, frontman Ricky Wilson slaagt er nog steeds in om alle aandacht in zijn richting te trekken en dan maakt het muzikaal niet meer zo veel uit wat er gebeurt.  Als je Everyday I Love You Less And Less, Ruby en Oh My God - in een verrassend knap elektronische versie à la Soulwax - laat passeren, kan je in principe niks fout meer doen. Kaiser Chiefs staat er nog steeds.

Bonus: Paul McCartney

Niks elektronisch aan deze Beatle. Maar je kan moeilijk een concert van de grootste nog in levende muzieklegende aanschouwen en er niks over te vertellen hebben. Twee uur en een half neemt Paul McCartney de tijd om te laten zien wat hij nog kan op zijn 74-jarige (!) leeftijd.

MaCa ontpopt zich in zijn bindteksten ook tot grootste komiek van de wei en brengt regelmatig een eerbetoon aan John Lennon en George Harrison en aan de nog maar net overleden Beatles-producer George Martin. Wie denkt dat MaCa daar triestig van wordt - intern misschien wel - komt bedrogen uit want zijn muziek is niks dan feelgood en eigenlijk zijn we er ook van verbaasd dat de man visueel spektakel heeft meegenomen zoals vuur en vuurwerk.

Hoogtepunt: De vuurwerkshow aan het einde van Let It Be en Live And Let Die die overgaat in het gelukzalig meezingmoment dat Hey Jude heet. Wij zijn getuige geweest van een uniek moment in de muziekgeschiedenis.

Opmerkelijk: Tijdens datzelfde nummer wordt de weide vakkundig door MaCa opgesplitst in man en vrouw. Wat blijkt? De mannen zingen veel beter mee dan de vrouwtjes. “Naa-naa-naa-na-na-na-naa, na-na-na-naa, hey Jude” is dan ook een moeilijke tekst om te memoriseren, natuurlijk.

Coverfoto © Jason Asare / Joris Bulckens

Gerelateerd