Awakenings Dag 2: Schwarzmann Koningen!

Na een heel intense dag 1 hadden we de broodnodige nachtrust wel verdiend. Bij het opstaan in de bungalows van Droompark Buitenhuizen, die Awakenings-feestgangers konden huren, zagen we dat het weer ons wederom gunstig gezind was. Tijd voor een tweede dag vol dilemma’s, een match van de Belgen en techno!

Om 12u stapten we naar de uitgang van het park waar de pendelbus al mooi stond te wachten. Blijkbaar waren we zeer vroeg want de teller van buspassagiers stond slechts op zes. Dat maakte ons natuurlijk niet uit! Wij waren immers in een mum van tijd aan de ingang van het festival.

We hadden vandaag eigenlijk maar één groot kruis op ons schema staan en dat was Schwarzmann (live). Op aanraden van een van de weinige pendelaars besloten we onze benen voldoende doorbloeding te geven op de muziek van Prunk. De Nederlander speelde een kleine thuismatch voor een gezellige tent die alsmaar meer geïnteresseerden aantrok. We hoorden tech house met een gematigd energieniveau, maar wel heel lekker om op heen en weer te bewegen. Wat consumpties later moesten we Prunk genoodzaakt verlaten om daarna de laatste track van Awanto 3 mee te pikken.

Gelukkig waren de stages nog geen 50 meter van elkaar verwijderd en dat zorgde ervoor dat we nog snel een plekje vooraan konden verzilveren.

Henrik Schwarz & Frank Wiedeman (de helft van Âme) slaan voor sommige gelegenheden graag de handen in elkaar. Wanneer dat gebeurt treden ze op onder de naam Schwarzmann. Met enkele synths en laptops waren ze klaar om het publiek te bespelen. De setting was wederom ideaal. Zon in de nek, bar aan onze linkerzijde en nog genoeg ruimte om te zweven. Ze begonnen met een eigen interpretatie van de remix van Think Twice. De toon was gezet, de trap naar de zevende hemel was open en kon gebruikt worden op eigen risico.

De synths werden live bespeeld en afgewisseld met percussie die vaak als opbouw fungeerde. De tussenstukken waren om van te smullen en daar dacht het publiek ook zo van. Op de afwisselende deuntjes die de twee magiërs uit hun vingers toverden vlogen de minuten wederom voorbij. intens, emotioneel en voor ons al meteen dé beste set van het weekend. Indien je deze twee heren op een line-up ziet staan, wees er dan als de kippen bij!

Na deze magistrale set wisten we even niet waar we naartoe wouden. Even uitrusten van al dat kippenvel en eens langs de main passeren. Daar waren Nicole Moudaber en Victor Calderone samen furore aan het maken voor een zwarte wolk van mensen. Toen we echter tussen die mensen gingen staan was er ineens wel nog verbazend veel plaats.

Het was voor een keer eens iets gemakkelijker om de Belgen terug te vinden in het technopretpark. Even was het alsof opzettelijk veel Belgen samentroepten in het midden van de mainstage. Vele vlaggen, gekleurde wangen en enkele toeters zorgden voor een erg gezellige sfeer. Er werd nochtans verdacht veel gepraat dan dat er naar muziek geluisterd werd. Of kwam dat omdat de muziek drie keer stil viel in bijna evenveel minuten. De stiltes – die van heel korte duur waren – werden wel telkens goedgemaakt door een stevige tracklist. Velen lieten het dus niet aan hun hart komen en dansten lustig verder onder het goedkeurend oog van een weelderige haardos en een blinkende kale knikker.

Al vlug nam het duo Pan-Pot het roer over. Ze zette het goede werk van Nicole en Victor verder, maar dan zonder onverwachte stiltes. Het publiek namen ze zonder al te veel moeite weer mee op sleeptouw en al snel verloren we het uur uit het oog. Oudere, elektronische klassiekers zoals Energy Flash en The Age Of Love (Jam & Spoon Mix) werden feilloos gemixt met hedendaags stampgeweld. Denk maar aan de nieuwe remix van Coyu, acid!

De Belgische vlaggen troepten samen en er werd al lustig gegokt naar de eindstand. De ene had er al een beter oog op dan de andere, maar plezier hadden we allemaal. We besloten om nog een half uurtje Alan Fitzpatrick mee te nemen vooraleer we de vierde kale knikker van de dag gingen bekijken.

Wat waren wij blij met die keuze. Net zoals vorig jaar - wanneer zijn track Love Siren de anthem van het weekend was – kwam hij terug met onuitgebracht werk. Of het terug op Drumcode uitkomt, zal nog even afwachten zijn. De hihats en de bassen vlogen ons om de oren net zoals de opzwepende woorden van Rocco.

Even genoeg technogeweld, we zakten af naar Marco Carola waar we helemaal werden ondergedompeld in de betere tech house-vibes. Hierbij varieerde de tracklist weer tussen oud en nieuw geweld. Zo haalde hij zijn plak boven die steeds werkt: Flash van Fix.

Sorry Belgen, wij supporteren vandaag even mee in ons hoofd want Marco was te lekker bezig om hem te verlaten. Dat bleek een goede zet te zijn aangezien de Belgen al vlug 1 – 0 voorstonden. Hop richting de bar, dat moesten we vieren. Met de lekkere groove die Marco ons voorschotelde, ging de zon onder en genoten we met volle teugen verder van het zeer dansbare materiaal. 

Na de set van Marco geraakten we even op de dool en belandden we uiteindelijk bij de man met de hoed! Met Kölsch afsluiten, daar kan je niets fout mee doen. En dat bleek nog maar eens waar te zijn. Het laatste half uur dat we er stonden werden we getrakteerd op praktisch alle klassiekers. Opa, All That Matters, Loreley, Goldfisch… Zelden zo lang kippenvel gehad.

Met een oranje hemel op de achtergrond en CO2-kanonnen die de haren achteruit bliezen, sloten wij ons technoweekend af!

Als jij nog even terug wil gaan in de tijd, raden we je aan om je even neer te zetten voor deze aftermovie. Awakenings, tot volgend jaar!