Werchter dag 2: Duivels verdriet en compensatiegedrag

Na de ravage van gisteren is het geruststellend om zien dat het festival nog een extra paar ton boomschors tegen de vlakte heeft geworpen. De zon wil nog steeds niet mee maar dat houdt ons niet tegen om al vroeg naar de festivalweide te vertrekken. Als we de planning van vandaag bekijken moeten we wel creatief zijn om electronica te vinden. Gelukkig zijn we dat.

Daughter

Het is de feeërieke Elena Tonra met haar band Daughter die zoveel volk zo vroeg naar The Barn heeft gekregen. Een ingetogen engelenstem die onwennig lacht en bloost als het publiek zich laat horen, probeer daar maar eens níet verliefd op te worden. Muzikaal is het ook genieten van een mix van indierock, folk en electronica.

Setgewijs begint Daughter met uptempo folkrock die sterk elektronisch ondersteund wordt. Na enkele postrock intermezzo’s is het tijd voor enkele intieme momenten om dan te eindigen met de hitjes. Die combinatie van een kwieke start - je wil je publiek natuurlijk meteen meehebben -, een ingetogen intermezzo en een rondje bishitjes is trouwens de rode draad van enorm veel concerten op dit festival. Niet onlogisch.

Hoogtepunt: Bishitjes Youth en Medicine doen het publiek uiteraard het hevigst bewegen maar het zijn de instrumentale slotstukken van elke ingetogen parel die van dit optreden een echte winner maken.

Opmerkelijk: Hun Daft Punks Get Lucky cover - goed voor zo’n veertien miljoen YouTube hits - is niet aan bod gekomen. Vermoedelijk wil de ijzersterke band zich niet associëren met een internetsensatie van zo’n drie jaar geleden.

Oh Wonder

Net wanneer je Elena Tonra wil gaan opzoeken op het Rock Werchter Terras staat daar opeens Josephine Vander Vucht voor je neus in KluB C. Het is niet de stralende ‘OW’ in de achtergrond die met alle aandacht gaat lopen maar Oh Wonders frontvrouw - lees: meisje - zelf. Haar wapens? Een kleurrijke zomerjurk, zeemzoete stem, schattig voorkomen en een welgemeende fuck you naar Brexit. Een politiek statement waar zowat elke Britse artiest op dit festival - en ze zijn met velen - mee afkomt. Voor die Britten is de afstand van het Europees Parlement tot Werchter just a walk in the park dus het charme-offensief is begrijpelijk.

Met keyboards, percussie, vocals en gitaren brengt Oh Wonder een soort afgelikte electropop met hier en daar een ingetogen intermezzo. Het laatste nummer heeft door z’n outro een iets groter rock ‘n’ roll gehalte maar over het algemeen is Oh Wonder een goed uitgevoerde studiosessie. Daar kunnen hitjes Without You en Lose It niet veel aan veranderen. Leuke muziek, daar niet van.

Hoogtepunt: Josephine Vander Vucht.

Opmerkelijk: Josephine Vander Vucht.

Parov Stelar

Koning der electroswing Parov Stelar en zijn band - blazers, percussie, bass en vocaliste Cleo Panther - zijn verantwoordelijk voor misschien wel het meest bruisende dansfeest in de hele Werchter-geschiedenis. Bij een electroswingband die alles live doet - waar is Stelar eigenlijk zelf mee bezig op het podium? - maakt het niet uit dat elke track praktisch identiek klinkt. Een groot hersenloos dansfeest met Catgroove en het fantastische The Mojo Radio Gang in de hoofdrollen.

Hoogtepunt: Eigenlijk telt de volledige set van begin tot eind als hoogtepunt. Maar bisnummer - het blijft even op zich wachten - All Night is toch wel een enorme klap op de figuurlijke vuurpijl.

Opmerkelijk: Het feest was al hevig maar na de tricolore treurnis en stortbuien is het hek helemaal van de dam. Compensatiegedrag op zijn best, wat-een-partij!

Niet elektronische concerten

Die waren er veel op de tweede dag van Werchter, en we hebben er enkele meegepikt. Zich nog van geen kwaad bewust speelt Black Box Revelation volledig de kaart van de thuismatch uit. Zelden zoveel - vage - bindteksten over voetbal gehoord. Gelukkig voor het tweetal komt de zon even piepen en staat de Main Stage propvol met Belgische voetbalfans. Muzikaal? Een echte festivalset met veel hitjes, sterk gebracht, classic Black Box.

Het beste aan Robert Plant and the Sensational Space Shifters is hoe gepassioneerd al deze ervaren muzikanten op het podium staan en hoe aanstekelijk hun samenspel werkt op de gemoedstoestand. Toch klinkt deze mix van blues, rock ‘n’ roll en afrobeat wat afgevlakt, alsof de band instaat voor de achtergrondmuziek van de gemiddelde openingsceremonie. Bovendien staat de tent vol met volk die stortbuien willen ontwijken en zich weinig van de muziek aantrekt. De occasionele Led Zeppelin track kan op veel enthousiasme bij het publiek rekenen, maar ondertussen horen we al ergens gebrul dat de Brabançonne moet voorstellen.

De Duivelse tranen die vakkundig in collectieve euforie zijn omgezet - men danke Parov Stelar - zetten zich gewoon voort in het KluB C concert van Puggy. Het dansfeest van voordien gaat onvoorwaardelijk verder dankzij de indiepop en happy pianorifjes van het Belgische Puggy. De dansers van dienst zijn Rammstein-haters en mensen die een dak boven hun hoofd zoeken. En ja, tijdens radiohit When You Know wordt er zelfs geswingd.

Bonus: Rammstein

Niks dan show en indrukwekkend theater bij de afsluiter van de tweede festivaldag. De verkleumde lichamen verwarmen zich letterlijk aan het concert van Rammstein en met een hitparade bestaande uit Reise Reise, Feuer Frei, Amerika en Links 2-3-4 steekt het Duitse zestal ook de figuurlijke lont aan op Werchter. Na twee dagen nattigheid werkt Rammstein ook op de lachspieren met Hier kommt die Sonne als bisnummer.

Hoogtepunt: Vuurwerk langs alle kanten, welgetimede explosies, vuur uit gitaren en stellingen die over het festivalterrein verspreid staan, een band die vanuit de hemel komt en een frontman die zijn vleugels uitslaat en een verticale vlucht maakt. Show!

Opmerkelijk: We verwachten een meute hardrockers en metalfans met fakkels en hooivorken voor onze deur na volgende uitspraak, maar eigenlijk klinkt een concert van Rammstein behoorlijk electro. Hetzij met punkelementen zoals metalgitaren, dubbele basdrums en schreeuwende frontmannen. De synths en strakke beat op 130 slagen per minuut verraden een soort pseudometal die door het leven gaat als ‘industrial’. Denk Nine Inch Nails.

Fotocredit © Jason Asare / Joris Bulckens