Pitch 2016 - De triomfantelijke terugkeer van Soulwax en veel meer

Afgelopen weekend vond in Amsterdam de zesde editie van Pitch Festival plaats, met op de line-up onder andere Lunice, Anderson.Paak, Santigold en DJ Shadow. Maar wat ons betreft was de echte blikvanger het optreden van Soulwax, het eerste sinds lange tijd. Kunnen de broers Dewaele het nog? Lees vooral verder voor het antwoord.

We beginnen het weekend op vrijdagmiddag rond een uur of vijf, maar missen al meteen Floating Points door het aanschuiven en omdat het nog een beetje zoeken is op het terrein. Jamie Woon dan maar, die vlak bij de ingang van het festival in de zogeheten Westertent speelt. Zijn recente hit Sharpness klinkt ook echt scherp, maar de show wordt toch enigszins gestolen door de back-up zangers, die naast Woon op het podium staan. De band maakt het allemaal heel erg funky, wat afsteekt tegen de melancholische stijl van Woons muziek, maar je hoort ons niet klagen. De tent staat nog maar half vol, maar er wordt al wat met de heupen gewiegd en de band zelf lijkt er ook wel van te genieten. 

Jamie Woon - © Tom TiepermannVlak daarna reppen we ons naar de Gashouder, de imposante zaal waar ook Awakenings regelmatig technofeestjes organiseert. Daar staat David August al klaar met zijn liveband, en de jonge producer krijgt de zaal na een kort opwarmmoment al meteen stevig aan het dansen. Verschillende nieuwe nummers zoals Ouvert en JBY worden strak afgewerkt, en na een tijdje knalt het dak er af. Geen wonder dat Resident Advisor de liveset van August de beste ter wereld noemde. David August live - © Tom Tiepermann

Na het optreden steken we het plein over naar het Transformatorhuis, waar we enkele nummers van Tom Misch meekijken. Hij klinkt op plaat erg goed maar kan ons live niet echt boeien. De beats verdwijnen teveel naar de achtergrond en we staan meer naar een singer-songwriter te kijken. Wat niet de bedoeling kan zijn bij iemand uit de Soulection-stal. Sorry Tom, maar je zal toch iets steviger uit de hoek moeten komen volgende keer.

Een wereld van verschil dan ook wanneer we terug naar de Gashouder gaan voor Dusky, die zich ondertussen tot de meest gerodeerde performers in het vak mogen rekenen. Hun nieuwe liveshow is een opeenvolging van hoogtepunten, met natuurlijk veel eigen werk. Een song als Ingrid is a Hybrid leent zich perfect voor een liveset, maar ook de rest van hun brede oeuvre wordt moeiteloos vertaald naar een interessantere liveversie. Skin Deep en Yoohoo klinken zoals het hoort, Dusky trapt de avond stevig op gang. 

Dusky in de imposante Gashouder - © Tom Tiepermann

Hierna maken we rond een uur of negen de pijnlijke fout om naar de Rode Duivels te gaan kijken, die tegen Wales spelen en anderhalf uur afsnoepen van onze avond. Veel Belgen hadden de oversteek gemaakt voor Pitch, en het festival was dan ook zo vriendelijk om de match uit te zenden op groot scherm. Jammer genoeg was de muziek interessanter geweest.

Santigold is in de Westertent aan haar optreden bezig, maar deze show hebben we al te vaak gezien, ook al klinkt ze wel goed. Op Dour festival vorig jaar zagen we haar ook al aan het werk en sindsdien lijkt er weinig veranderd. Toch heeft ze een enthousiast publiek verzameld, en staat de tent meer dan vol. Bij L.E.S. Artistes hoor je absoluut dat Santigold het nog niet verleerd is, en ook het decor en de inkleding zijn op topniveau, maar daar blijft het ook bij.

We gaan dan maar op zoek naar een tussendoortje bij de silent disco, een afgebakend gedeelte waar je bij het binnenkomen een koptelefoon krijgt. Het is muisstil op dit stuk van de wei, maar als je de schelpen over je oren trekt zit je meteen in het feestje. Mairo Nawaz speelt een aangename mix van soul, funk, hiphop en trap, en we blijven iets langer staan dan gepland. Whitney Houston wordt afgewisseld met A$AP Rocky, en met een beetje Chaka Khan erbij verliezen we de tijd uit het oog. Sfeer in de silent disco - © Tom Tiepermann

Wanneer we de silent disco weer verlaten is het einde van de avond al in zicht en besluiten we om naar Kane West te gaan kijken. De producer van Kero Kero Bonito draait eigen werk, zoals zijn remix voor Tiga’s Let’s Go Dancing die twee minuten lang compleet ondansbaar is. Respect dat hij deze dan ook volledig laat uitspelen. Een groot deel van het publiek snapt het niet helemaal en gaat lopen, maar wie blijft staan krijgt ook Mexicans te horen, waarna er stevig gedanst wordt. Vreemde gast die Kane West.

Beesmunt Soundsystem staat op het programma als afsluiter in de Gashouder. Deze Amsterdammers produceren zelf eerder droge house, maar wisselen al snel naar de classics en draaien een erg funky set. Als uitschieters noteren we onder andere Bohannons Let’s Start The Dance Again en Don’t Go Lose It Baby van Hugh Masakela. Met Sylvesters You Make Me Feel (Mighty Real) krijgen ze heel de zaal aan het juichen en sluiten ze de dag perfect af. 

Dag 2: de échte headliners

Waar je vrijdag nog vrij rustig over de wei kon wandelen is dat zaterdag definitief verleden tijd, zo blijkt al meteen als je de rij voor de inkom ziet. Het gaat allemaal wel vlot maar het is ook duidelijk dat de echte publiekstrekkers vandaag geprogrammeerd staan. 

We beginnen de dag bij Weval, die de Gashouder mag openen. Deze jonge technokerels weten goed waar ze mee bezig zijn, getuige hun album Weval dat dit jaar verscheen. Hun set is dansbaar, stevig, zit vol gevoel en maakt ons weer helemaal blij dat Pitch twee dagen telt in plaats van maar eentje. De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat de zaal niet heel erg vol staat, maar dat heeft eerder te maken met het vroege uur dan met de kunde van de heren. Volgend jaar een geheide kandidaat voor een beter timeslot denken we dan.

Stormzy - © Tom Tiepermann

We verlaten de Gashouder net voor het einde van het optreden omdat in de Westertent een man staat die ongetwijfeld een van de grootste publiekstrekkers is voor Pitch 2016: grimeheld Stormzy is in het kielzog van Skepta meegedreven op de grimehype en heeft een echt boerenjaar gekend. De tent staat goed vol, en iedereen heeft er zin in, Stormzy zelf nog het meest. Na het eerste nummer volgt al een uitroep - “I can tell this is gonna be a good one, aye?” - en zo geschiedde. Where Do You Know Me From en Shut Up leiden allebei tot een stevige moshpit terwijl Stormzy zich op het podium in het zweet werkt. Bevlogen performer, en een heel sterk optreden.

Nog een beetje zweterig reppen we ons naar de Westerunie, waar op dat moment Polynation net begonnen is. Deze jonge Nederlanders timmeren al even aan de weg, en de doorbraak lijkt er nu ook echt aan te komen. Met een drumstel en een paar keyboards toveren ze prachtige soundscapes tevoorschijn, en zanger Marlon Penn komt ook een duit in het zakje doen. De zaal is donker - op wat blauw licht door de ramen na - en staat van voren tot achteren vol. De sound zit goed, alles is zachtjes dansbaar, en een groter podium zou deze jongens geen kwaad doen. We moeten helaas iets te vroeg weg, want het hoofdgerecht van het weekend begint waar Stormzy daarnet nog stond… 

Soulwax! Eindelijk! De broers Dewaele zijn terug en ze hebben een nieuwe liveshow bij, die deze zomer maar op een paar plaatsen te zien is, waaronder Pukkelpop. Erg spannend dus, en van de opstelling gaan we al watertanden. Links, in het midden en rechts op het podium staan op een verhoogje drie drumstellen opgesteld, en in het midden staan twee synthracks rug tegen rug te wachten op hun baasjes. Alles is wit, en als de groep op het podium komt hebben ze ook allemaal een wit hemdje aan met stropdas. Alleen Stephen Dewaele heeft een soort vuile stofjas aan, terwijl hij richting de microfoon loopt en de eerste tonen klinken.

Soulwax! - © Tom TiepermannAl snel blijkt dat het hier vooral zal gaan om een greatest hits-show. We krijgen bijvoorbeeld KracK en Miserable Girl uit Nite Versions, en ook het legendarische NY Excuse passeert tot onze grote blijdschap de revue. De band klinkt fris, en het ziet er echt uit alsof ze er zin in hebben. Ex-Sepultura drummer Igor Cavalera - ook gekend van Mixhell - werkt zich compleet in het zweet en ramt een einde weg op een futuristisch uitziend Staccato-drumstel. Kortom: Soulwax zoals we ze kennen, vol stijl, met koude, harde synths, een feest om naar te kijken en om op te dansen.

Next up, Anderson.Paak. Met zijn eigen sound die een soort mengeling is tussen hiphop en funk won hij al veel harten, en dat is ook wat hij hier op de wei doet. Zijn album Malibu wordt vol brio afgewerkt, met als toppers The Season/Carry Me en Heart Don’t Stand A Chance. Alles klopt honderd percent, en dat is ook het enige minpunt dat we kunnen bedenken, het is allemaal net iets té gelikt. Zelfs de improvisaties - zoals .Paak die zelf achter het drumstel kruipt - lijken gerepeteerd. Voor de rest een geweldige show en wat ons betreft een van de beste van het weekend. Am I Wrong is een perfecte afsluiter. 

Anderson.Paak - © Tom Tiepermann

Verder naar Lunice dan, die in de enorme Gashouder met alleen zijn laptop op het podium staat. Het is een beetje een vreemd beeld, er is geen moeite gedaan om visuals te voorzien dus het podium voelt erg leeg. Daarnaast is het wel gewoon een feest, met verschillende TNGHT-toppers zoals Higher Ground die de zaal uit elkaar laat spatten. Daarna klapt Lunice zijn laptop dicht en verlaat hij snel het podium, het voelt allemaal toch een beetje als gemakzucht.

De spanning stijgt nu wel echt ten top en de zaal staat eivol. We wurmen ons naar voren want zo meteen begint man of the moment Skepta. De VK-rapper extraordinaire bracht met Konnichiwa dit jaar het beste grime-album van de laatste tien jaar uit. Skepta zelf oogt een beetje ongeïnteresseerd en laat veel werk opknappen door de deejay en door het publiek, dat lustig alle rhymes van That’s Not Me of Shutdown meebrult. De ene moshpit na de andere host door de hal, terwijl It Ain’t Safe en Man ons in de oren knallen. Hoewel de man zelf dus niet per se hyperenthousiast is, zorgt de zaal zelf wél voor de sfeer. Dit was misschien wel het drukste optreden van heel het weekend, en Skepta mag zich ook de meeste meezingers toerekenen. 

Skepta - © Tom TiepermannMet Skepta is de laatste grote headliner gepasseerd voor de avond en is het dus kiezen hoe we de nacht in gaan. We kiezen voor DJ Paypal, die ons met zijn ghetto beats serieus aan het bootyshaken krijgt. Na hem schakelt de immer onvoorspelbare Aardvarck nog een versnelling hoger met breakbeat, dubstep en drum ’n' bass. Een beetje onverwacht, maar wat een geweldige set is het van deze muzikale veelvraat.

Na dat uitstapje richting vroege jaren 2000 is het nog even richting Tom Trago voor wat zware houseknallers, en dan zit Pitch 2016 er opeens op. Wat een festival weer, met als hoogtepunten Soulwax, Anderson.Paak, Stormzy, Dusky en Beesmunt Soundsystem. Volgend jaar mogen de boekingen wel weer iets spannender, maar gedanst wordt er hier altijd.