Werchter dag 4: hemelse Jamie xx en rampzalige Macklemore

Het einde is in zicht met een dag waar de gemiddelde electronicaliefhebber weer vertwijfeld naar de programmatie kijkt. Wat gaan we nog uitsteken tot Jamie xx eraan begint?

Låpsley

“Well, I’m ready”¸ grapt Låpsley voorzichting richting het publiek dat al vijftien minuten ongeduldig wacht op de start van het electronicaproject van de Schotse deerne. Eén van de vier synthesizers - dat voorspelt al veel goeds - doet het namelijk niet, dat voorspelt dan weer weinig goeds.

Wanneer de show uiteindelijk dan toch begint met subtiele electronica en jazzpercussie zijn er twee dingen meteen duidelijk. Eén, dit is goede muziek en twee, maar niet goed genoeg om Iggy Pop voor te laten vallen. Operator - alsook de DJ Koze remix - en radiohit Hurt Me zijn de redenen waarom deze band op Werchter staat, voor wie het zich afvraagt.

Hoogtepunt: Geen, de show is voor zijn start al in het water gevallen. Ondanks de goede muziek.

Opmerkelijk: Technische problemen kunnen zich bij elke artiest voordoen. Je kan die beter zo snel mogelijk vergeten en er toch nog een goede show van maken. Maar Låpsley en haar band lijken er echt geen zin in te hebben deze keer.

Macklemore & Ryan Lewis

Enkele afgelikte producties die grijsgedraaid worden op radiostations en Scoutsfuiven zijn blijkbaar genoeg om deze klucht een topplaats te geven op het hoofdpodium van een groot popfestival. De kwaliteit van het concert op zich, is daar duidelijk aan ondergeschikt. We prijzen ons zelf gelukkig wanneer de ellenlange bindteksten over sociaal engagement en American values - zijn speech over terror is dan weer wel geslaagd - eindelijk stoppen zodat de muziek kan beginnen.

Te vroeg victorie gekraaid. Wie zich verwacht aan een hersenloos dansfeest om uit de bol te gaan kan maar beter terug naar de Doghouse gaan want Macklemore en de zijnen proberen ook muzikaal iets te bewijzen met een soort van pseudohiphop en platgestreken ballades op de piano. “Oh My God!”, dat vinden wij er ook van Mackie, maar dan op een andere manier.

Poging drie om er toch nog iets waardevols van op te pikken zijn hitjes Thrift Shop en Can’t Hold Us. O ja, die liedjes gaan zo weer, laat het maar gewoon vallen dan, we geven het op. Niks tegen grijsgedraaide popmuziek - au contraire -, maar dit is ronduit slécht. Het volk aan de Main vindt het wel allemaal geweldig, dus het zal wel weer aan ons liggen.

Op weg naar de KluB - in looppas - horen we nog net PrinceKiss op de weide vallen. Leuk voor het eerbetoon, maar voor de manier waarop heeft men zich al voor minder in zijn graf omgedraaid.

Hoogtepunt: De stilte tijdens de technische storing.

Opmerkelijk: Het merendeel van de toeschouwers vindt dit concert geweldig. Zijn twee dansbare - en best wel goed geproduceerde - radiohits dan echt voldoende om de armzalige kwaliteit van de rest van dit concert te negeren? Blijkbaar wel.

SX

Na tien seconden slaan we onszelf al voor het hoofd. Hebben we het grootste deel van deze pracht en praal gemist voor die twee pipo’s uit de States? Pure magie is het in KluB C bij Stefanie Callebaut en haar Amatorski-bandleden. Omdat iedereen aan de Main Stage staat voor Macklemore & Ryan Lewis is er heel veel dansruimte bij SX. Hoewel feeëriek uit een lotusbloem ontpoppen bij dit optreden een betere omschrijving is dan ‘dansen’.

Hoogtepunt: Tijdens Shimona - prachtnummer trouwens - zien we twee frontvrouwen opkomen op het podium. Blijkt dat er een tweelingzus in het spel zit. Geinig.

Opmerkelijk: Het publiek zit in een soort van zoete trance tijdens SX en laat zich tijdens de onbekende nummers niet veel minder gaan dan tijdens radiohits Gold en Black Video. Dit is duidelijk een publiek dat voor een totaalervaring komt, in de plaats van enkele hitjes waarop het wild kan gaan omdat men het kent van op de radio.

Jamie xx

Een vinylset van Jamie xx is misschien wel het grootste lichtpunt van deze dag van gemengde successen. Starten doet de man met eigen productie Gosh en ook later passeren nog Jamiekes zoals I Know There’s Gonna Be (Good Times) en superhit Loud Places. Ondertussen zien we Låpsley in het publiek goedkeurend knikken op de rustige beats en is ook zij ervan overtuigd dat Macklemore & Ryan Lewis geen tweede passage op Werchter verdient.

Maar daarna is het gedaan met eigen werk wanneer Jamie de funk- en discowereld aan The Barn voorstelt om later zelfs door te gaan met techno en breakbeat. De set wordt even stilgelegd, de enorme discobal in de achtergrond licht op en het publiek steekt collectief de hand op voor The xx remix op Florence + The Machines You’ve Got The Love.   

Hoogtepunt: In de finale laat Jamie één van de grootste technoklassiekers - Oxia’s Domino - overgaan in één van de grootste soulklassiekers - Ben E. Kings Stand By Me. En hij komt er nog mee weg ook.

Opmerkelijk: Geweldig hoe een dj-set met weinig eigen werk en zoveel verschillende genres en crossovers toch een permanente collectieve euforie kan teweeg brengen. Het publiek heeft door dat dit het laatste feestje van het festival is en laat zich duidelijk gaan.

Niet elektronische concerten

Het valt op dat er bij levende - is hij nog in leven? - legende Iggy Pop betreurenswaardig weinig volk op de Main Stage staat. Kan de man nog maar op zo weinig belangstelling rekenen of eist het vroege uur op zondag zijn tol? Het zal ons worst wezen, de man is in vorm en hij brengt ons de meest rauwe gitaren die we dit weekend al zijn tegengekomen met hits zoals The Passenger, I Wanne Be Your Dog en het geweldig snerpende bisnummer Search And Destroy.

Het beste feestje van de dag danken we aan Jamie xx maar muzikaal krijgt het project van Miles Kane en Alex Turner - The Last Shadow Puppets - een eerste plaats op ons denkbeeldig hoofdpodium. Of hoe twee macho’s en hun band een festivalweide kunnen inpakken met niet eens zo’n bekende muziek. Pik ze deze zomer zeker nog mee op Pukkelpop en geniet dan van de geweldige strijksolo’s in The Age Of The Understatement en My Mistakes Were Made For You. Kippenvel.

Ietwat een vreemde keuze misschien maar het is wel degelijk Florence + The Machine die het festival dit jaar mag afsluiten op de Main Stage. Het publiek wil uiteraard een popster om naar op te kijken maar wij vinden Florence Welch' - zoals steeds in haar energieke zelve - geweldige stem toch iets te dominant afgemixt. De prachtige muziek van de liveband gaat daardoor verloren. Na de Calvin Harris hitjes Say My Name en Sweet Nothing is er aan het einde nog ruimte voor You've Got The Love. Op dat moment zitten wij nog steeds met de Jamie xx versie in ons hoofd.

Rock Werchter 2016 zit er alweer op. Een natte editie met een strakke organisatie - waarvoor dank -, voornamelijk goede muziek en één podium te weinig. Tot volgend jaar.

Coverfoto © Jason Asare / Joris Bulckens