Dour Dag 3: muzikale hoogdag

Godzijdank dat deze fantastische line-up op vrijdag staat geprogrammeerd. Ieders benen zitten nog fris, de rug toont nog geen tekens van een hernia en de zonneslag is pas voor morgen. En toch kan je na de krachtige afsluiters van gisteren een klap in het gezicht gebruiken om er weer in te vliegen. Onder de blauwe hemel aan de Red Bull Elektropedia Balzaal – laten we het vanaf nu gewoon op Balzaal houden - wordt Pierre afgelost door CYRK live.

Het Duitse duo CYRK heeft een voorliefde voor Chicago-house en vat zijn liveset aan met een half uurtje bonken. Tussen de bassen door hoor je toch af en toe een beetje melodie in de vorm van een acid-lijn, die meer overheerst naarmate de set vordert. Naar het einde toe neemt het tempo af en krijgen we even rust met een rustig intermezzo, om nadien de set te vervolledigen met ietwat eentonige beats.

Aan de andere kant van het festivalterrein, in La Petite Maison Dans La Prairie – of Maison, is Max Graef zich samen met zijn band aan het klaarmaken. Na een fikse wandeling komen we aan bij een tent die niet veel hoofden telt. Max en de zijnen beginnen zonder veel tralala aan hun set, die muzikaal zeer sterk is. De vernuftige baslijntjes worden ondersteund door drie keyboards en een hoop effecten. Jammer genoeg vinden we op het podium weinig enthousiasme terug en slaagt Max er totaal niet in om iets boeiends door de micro te zeggen, verder dan een slechte mop komt hij echt niet. "Oh, so this is where the party is at", zegt hij met veel ironie en zelfspot aangezien er niet echt veel sfeer in de tent hangt.

Snel naar de mainstage nu waar Mobb Deep klaarstaat. Mobb Deep is een Amerikaanse hiphopper die al heel lang meedraait. Maar alvorens hij begint is het kwaad al geschied. De boxen van de mainstage beginnen zorgwekkend te kraken tijdens de intro van de dj/mc. Houden die het nog wel een weekend vol? Het publiek kijkt naar het westen en tussen 18u en 21u is het dus haast onmogelijk om naar het podium te kijken door de verblindende zonsondergang. We onthouden twee zaken, Shook Ones en Survival Of The Fittest blijven goede tracks en optredens op de mainstage blijven een pijnpunt.

Onderweg naar de Balzaal, waar Maceo Plex gaat beginnen, stuiten we op Compact Disk Dummies in de Dance Hall. De twee Vlaamse broertjes vervangen er Roots Manuva.  Meteen worden we meegezogen in een show waar frontman Lennert Coorevits zich nogmaals ontpopt als waar podiumbeest dat niet bang is om zich te mengen in het publiek. Compact Disk Dummies speelt een energieke set waarin toppers als Silver, The Reeling en F.E.E.R.S. zeker niet mogen ontbreken. The Reeling mag ook rekenen op een prachtige intro waardoor het nummer nog harder aankomt. De broers krijgen een extra pluim voor de mooie pakjes die ze aanhebben, een kleine vergelijking met de Power Rangers is op zijn plaats.

De Balzaal heeft de hele dag grote namen op zijn line-up staan, maar daar zal Maceo Plex allicht de grootste van zijn. De Amerikaan speelt een dj-set van twee uur terwijl de zon achter hem onder gaat. De Balzaal staat goed vol, er staan pakweg 9000 mensen te feesten op de diepe beats van Maceo Plex. Hij schuwt geen lange intro’s en creëert op die manier een pauze tussen vele nummers. Maceo speelt (alweer) een fantastische set met veel eigen werk en de diepe heads-down techno brengt de Balzaal in no time in vervoering. Zijn eigen Conjure Floyd geeft een prachtig beeld van hoe het eraan toegaat bij meneer Maceo Plex, mocht dat nog niet duidelijk zijn.

Tijdens Maceo Plex staat Peaches in de Dance Hall. Peaches levert een performance af die aanzet tot nadenken. Stel je een dj-set voor die gepaard gaat met een eerder seksistisch verkleedpartijtje (halfnaakte leeuwen bijvoorbeeld). Terwijl Peaches uitlegt dat het volgende nummer niet "about big tits or big dicks but my big fucking vagina" gaat, komen er enkele danseressen op het podium met een vagina-pak aan. Muzikaal is het optreden wel goed. We horen punkelectro met agressieve vocals en kunnen, als we de ogen sluiten, toch nog dansen.

Birdy Nam Nam staat op de mainstage klaar met drie mannen, DJ Need, Lil’ Mike en Crazy B, om ons te voorzien van een portie turntablism. Turntablism is een genre dat je kort kan omschrijven als scratchen. Op de indrukwekkende ledscreens lezen we de namen van de artiesten, sommige track id’s en lyrics. Ook enkele blote borsten toveren een glimlach op ieders gezicht. Ze spelen een mix van dubstep, jump-up drum ‘n’ bass en electro waarvan Defiant Order ons het langste zal bijblijven. Maar wat er daarna gebeurt, dat gelooft niemand.

Floating Points, dames en heren… We noteren in ons boekje dat ze heel sterk openen en dat de visuals prachtig zijn. Al snel moeten we dat herhalen, en nog eens, en nog eens, en… Je snapt het plaatje, we zijn getuigen van het beste optreden van Dour Festival 2016. Hoewel het niet meteen de meest dansbare muziek is, brengt Floating Points een liveset om ú tegen te zeggen. Ze starten met Silhouettes en krijgen zo de hele zaal stil. Is het niet door de muziek, dan zullen de visuals je wel meedragen. Op een wit vlak worden lasers geprojecteerd die een groene lijn achterlaten, op die manier komen er fantastische figuren tevoorschijn met de Gulden Snede als rode draad.

De show is erg veelzijdig, soms heb je een heroïsch James Bond-gevoel en op andere momenten lijkt Mogwai op het podium te staan met een mix van post-rock en geniale pianostukken. Er wordt zelfs even aangegeven een stuk Pink Floyd te herkennen in de dromerige stukjes. Naast de rustige passages is er ook ruimte voor wat hardere muziek, waar moeilijk een genre op valt te kleven. Wat gebeurt er daar toch allemaal achter die Fender Rhodes - een soort synthesizeren al die versterkers? Het is moeilijk om uit te vissen, maar het lijkt op genialiteit in zijn puurste vorm. Als deze jongens nog eens op een affiche staan, twijfel dan niet, koop een ticket en zet je op de eerste rij. Floating Points live? Wauw.

Omdat Dour een festival is waar je veel keuzes moet maken, kan het zijn dat je een artiest aanduidt, maar die op het moment zelf inruilt voor een ander. Dat is het geval bij Kollektiv Turmstrasse en STUFF. De go with the flow ingesteldheid brengt ons niet naar de Balzaal, maar naar de veel kleinere en gezelligere Le Labo. Le Labo is een tent met een capaciteit van 3000 personen en is zo één van de kleinste podia op Dour, dat plaats biedt aan de kleinere artiesten en goed is voor het ontdekken van nieuwe namen. Op vrijdag staat er een band die niet zo nieuw is voor ons, namelijk STUFF., maar in Wallonië zijn ze nog niet zo bekend. Ze brachten vorig jaar hun debuutalbum uit, dat tevens goede punten scoorde in onze review.

STUFF. creëert een duistere sfeer door zijn lange intro en het gebruik van heel veel rook op het podium. Het is haast niet te zien wat de frontman vast heeft, later zou dat een elektrische saxofoon blijken te zijn. Dat STUFF. al een aardige reputatie heeft opgebouwd blijkt uit de opkomst van het - voornamelijk Vlaamse - volk. Le Labo is goed gevuld, maar toch blijft er ruimte om te dansen. Na het kijk-en genietconcert van Floating Points doet het deugd om nog eens volledig los te gaan. Erotische muziek krijgt een schop tussen de benen van ingewikkelde ritmes en een aardige streep rock. Alle muzikanten zijn top, maar hoe de drummer zich aan al die ritmes kan houden? Petje af, vriend.

Soulwax mag dan wel aan een comeback bezig zijn, ex-drummer Steve Slingeneyer doet het solo tegenwoordig, onder de toepasselijke naam One Man Party. Terwijl Slingeneyer muziek door Le Labo laat knallen drumt hij er agressief op los ter ondersteuning. Zelden zo'n energieke drumsessies gezien - en we kennen Igor Cavalera ook - waarbij het volk zo enthousiast meedoet. Wanneer Slingeneyer in alle geweld van zijn drumstel schiet om wat kleren te droppen verschijnt het woord 'BEESTIG' op zijn t-shirt. Wat een kerel. Wat een figuur.

Na al dat live geweld is het tijd voor een dj-set in de Dance Hall, waar Four Tet klaarstaat om de nacht af te sluiten. Wanneer je naar zijn muziek luistert ga je ervan uit dat het een eerder rustige set zal zijn als hij optreedt. Maar niks is minder waar, hij serveert een relatief underground set waar de stevige techno baas is. Een verrassing is het niet, maar als absoluut hoogtepunt noteren we Four Tets remix op Opus van Eric Prydz. De massa wordt gek, Four Tet bekijkt het van tussen zijn twee gigantische monitors en ziet dat het goed is.

Het was een warme dag waarop er heel veel op het programma stond. Live acts blijven meer indruk nalaten dan een dj en krijgen dus ook voorrang moest er een overlap zijn. Ook acts die niet op de mainstage geprogrammeerd staan hebben voor ons op voorhand een hoger doelpuntensaldo. Winnaar van vandaag, en misschien zelfs het hele festival, is Floating Points. Een optreden als dat is zeldzaam en moeilijk te evenaren, eens zien wie beter kan. Morgen is er alweer een dag vol plezier en goede muziek, maar misschien toch maar wat zonnecrème en water scoren vooraleer we de wei op gaan.