Dour Dag 5: de laatste veldslag

Zelfs zonder een schijnende zon is het warm op de camping van Dour. We drijven uit de tent en voelen dat het lichaam op z’n laatste krachten teert. Desalniettemin staat er vandaag veel op het programma, de Balzaal heeft een schitterende line-up en in de tenten zijn er goede optredens die je enkel op Dour terugvindt.

De Balzaal van Red Bull Elektropedia wordt vandaag vakkundig geopend door Amelie Lens, die sinds kort op het platenlabel Second State staat door haar sterke producties. De Antwerpse vangt haar set aan voor een select publiek, maar naar het einde toe krijgt ze een aardige menigte aan het dansen.

Amelie speelt haar typische, donkere techno en dat slaat goed aan. Het tempo ligt nog niet zo hoog maar in deze hitte is dat niet erg. Er passeren enkele van haar eigen producties, te herkennen aan de zachte vocals, waar we momenteel nog geen naam op kunnen kleven – nieuw werk dus.

Amelie Lens wordt afgelost door Louisahhh!!!. De Amerikaanse steekt er vanaf het begin wat meer pit in en laat hier en daar een break toe in de beats. Meer en meer volk waagt zich aan de stoffige hitte en Louisahhh!!! weet daar wel raad mee. Ze geeft de Balzaal een voorsmaakje voor vanavond en laat een klassieker van Len Faki op ons los. Naast techno probeert ze ook wat electro-invloeden in haar set te verwerken en daar komt ze goed mee weg.

Popof speelt de eerste liveset van de dag. Ondertussen staan we al zo’n drie uur recht in de blakke zon en Popof stelt zich in één van z’n nummers dan ook de terechte vraag “Are you on ecstasy?”. De drang naar verfrissing en schaduw is te groot om nog bij Popof te blijven staan, wanneer we later te horen krijgen dat zijn set niet overdonderend was blijkt dat geen slechte keuze.

De elektronische reggae- en dancehallvibes van Manudigital klinken als een lokroep voor zij die even willen chillen. Ze toveren bestaande reggaeklassiekers om tot soms nog meer dansbare zomerhits. Vooral drum ‘n’ bass, dub en ragga komen aan bod tijdens een amusante liveset in de, hoe toepasselijk, Dance Hall.

Ook in de Maison ligt een klein leger tegen de plankenvloer om te ontsnappen aan de zon. Hier staat Nosaj Thing klaar om te beginnen. Hij is vooral bekend als producer van ene Kendrick Lamar, maar ook als solo-artiest heeft hij een goede show achter de hand. Nosaj Thing speelt rustige house met vele vleugjes dub. Om het zomergevoel helemaal compleet te maken haalt hij het tempo omlaag met hiphop en luchtige trap. Hij blijft sprakeloos achter na een verdiend applaus en geeft er, tien minuten te vroeg weliswaar, de brui aan.

David August gooit het over een andere boeg met een liveband. HUMO vergelijkt hem met Nicolas Jaar, maar daar zijn we niet altijd met akkoord. Ze combineren funky baslijntjes met mooie synthesizers die soms best stevig zijn, maar andere nummers zijn perfect om je lief eens goed vast te pakken. De rook op het podium en de lichten achter de drie heren geven het concert een leuke gezellige sfeer. Er staan alweer drie heel goede muzikanten op het podium die maar al te goed weten waar ze mee bezig zijn.

De zon zakt, de wei koelt gestaag af en de laatste eetbonnen worden uitgegeven. Elk greintje energie dat nog beschikbaar is, is broodnodig voor de komende uren. Uit het dilemma Boys Noize versus Etienne De Crécy geraken we al snel uit wanneer we zien wat voor een massa er voor de mainstage, en dus Boys Noize, staat. Er wordt resoluut voor Etienne De Crécy gekozen, die zijn album Super Discount 3 voor het derde jaar op rij komt voorstellen. In de Dance Hall vinden we meer dansruimte en beter geluid.

Etienne laat er geen gras over groeien en bewijst meteen dat we een goeie keuze hebben gemaakt. Naar goede gewoonte speelt hij stevige electro die hij zelf live manipuleert. Als een koning op zijn troon staat Etienne De Crécy tussen de woorden Super en Discount, die fungeren als lichtbakens. De man zelf is niet goed te zien aangezien er niks van frontlicht brandt. De langwerpige, verticale ledtubes achter hem en een zeldzame stroboscoop maken het plaatje compleet.

Eén van zijn bekendste hits, Prix Choc, krijgt een sterke make over. De live versie is stukken steviger en nog meer dansbaar dan het origineel. Ook Someone Like You krijgt spreekwoordelijke peper in het achterwerk gepropt en maakt de tent nog een graadje warmer. 

Vorig jaar sloten we Dour Festival af bij Kiasmos, maar dit jaar zal het er iets anders aan toe gaan. Randomer sluit de Maison af met een portie duistere techno. De Brit kwam in mei bij ons langs voor een interview en daar legde hij zijn visie uit, die sterk te herkennen is in zijn set. Als hoogtepunt noteren we Bring, een plaat die stevige bassen huisvest en toch wat melodie bevat. Zalig als afsluiter, maar nu gaan de boeken toch toe.

Tot volgend jaar Dour. Nu volgt de welverdiende rust.