Dour Dag 4: intiem Sigur Rós en bombastisch Underworld

Ondanks de klachten van de oriëntatie, de geluidskwaliteit en het gebrek aan delaytorens blijven we The Last Arena of mainstage kansen geven met vandaag zowel Gramatik, Sigur Rós als Underworld op het hoofdprogramma.

Gramatik maakt indruk op het podium met een liveset bestaande uit synthesizers, keyboards en gitaren. Visueel verschijnt er een occasioneel Guy Fawkes-masker op de ledschermen maar muzikaal kan het ons lang niet bij de keel grijpen. De funk en jazz samples die gebroken worden door harde Skrillex-climaxen is een kunstje dat we anno 2016 al lang beu zijn. Onderweg richting de sterke bierentent is het toch nog even genieten van de Django Reinhardt samples in Gramatiks Expect Us.

Een opvallend andere geur vandaag in de Dance Hall. De mix van reggae, dancehall en drum ‘n’ bass die Stand High Patrol uitkraamt is zowaar niet veel beter. Hun wapens zijn bekende hits in een urban jasje steken en een reggae- en dubminded publiek in vuur en vlam steken. Dat laatste lukt hen dan weer wel.

Zeer indrukwekkend is de podiumopstelling bij het feeërieke Sigur Rós, die aanvankelijk wel het negatief effect van zonlicht moet ondergaan. Wanneer na drie nummers de ledmuur waarachter de band optreedt omhoog gaat, de knappe visuals tevoorschijn komen en het zonnetje langzaamaan vaarwel zegt is het visueel spektakel op zijn hoogtepunt gekomen. Als blijkt dat de melancholische muziek ook nog op en top is, kunnen we Sigur Rós tot een waar succes kronen. Hoogtepunt? Frontman Jónsi die zijn gitaar als viool gebruikt tijdens het wonderlijke Glósóli.

Wanneer mede-oprichter van het Franse droomlabel Hungry Music N’to op een podium staat wordt onze interesse altijd geprikkeld. Wanneer hij een live soloset speelt zoals op DGTL Festival, veranderen die prikkels in oprecht enthousiasme. Wanneer hij een liveband meeneemt zoals op Dour, zijn we niet meer te houden.

En terecht, zo blijkt. N’to en zijn partner in crime - allebei netjes in Hungry Music tenue - blazen stevige maar melodische house de Dance Hall binnen. Terwijl N’to de laptop en keys controleert wisselt zijn kompaan af van drum naar vibrafoon, een grote xylofoon voor de leken onder ons. N’to live Perc is een waar succes, zeker wanneer Petite in ons gezicht wordt geblazen.

Het is maar vijftien minuten pauze geweest in de Dance Hall wanneer Marek Hemmann ten tonele verschijnt. Gelukkig voor de fans van N’to trekt de Duitser de lijn van de melodische diepe house gewoon verder. Een heel leuk dansfeest, maar we vragen ons wel of hoe ‘live’ Hemmann precies bezig is met zijn laptopje. Ook jammer hoe flauw monsterhit Gemini halverwege zijn set door de tent klinkt.

De enorme lichtgevende opblaaspoppen zijn er niet meer bij maar het legertje moving heads en stroboscopen op de mainstage doet zijn werk ook tijdens Underworld. Barbara Barbara, We Face a Shining Future - hun recente plaat - staat er in koeien van letters te lezen aan het einde van hun concert. Met I Exhale, Ova Nova en Nylon Strung heeft dit concert inderdaad veel weg van een albumvoorstelling.

Niks is minder waar, de twee opa’s - ze zien er echt wel oud uit tegenwoordig - verblijden de fans met klassiekers zoals Two Months Of, Scribble, PushDark Train en Cowgirl. Terwijl Rick Smith de knoppen bedient staat frontman Karl Hyde zoals steeds te zingen en te swingen. We kunnen ook geen beter woord vinden dan ‘lekker’ om te beschrijven hoe de studioversies van de songs overgaan in melancholische bruggetjes om daarna te exploderen in fantastische climaxen. Als dat nog niet genoeg is krijgen we ook nog het fantastische Rez op ons bord en oerklassieker Born Slippy als bisknaller. We zitten met een dagwinnaar.

Het is een unicum maar de Britse housemeester Leon Vynehall haalt ons dan toch nog naar La Cubanisto Dancing, de kersverse dj-stage van Dour Festival. “Dit is echt het einde”, klinkt er vanuit het publiek en echt ongelijk kunnen we de enthousiastelingen niet geven. Vynehall springt van de hak op de tak via deephouse, Ibiza-clubmuziek en tribale sambaplaten. Wanneer Stardusts Music Sounds Better With You passeert wordt er gehoorzaam op de knieën gegaan.

In La Maison heeft Bicep blijkbaar gesnapt dat die funk- en discoklassiekers op de dansbenen werken want bij het binnenkomen klinkt de house-remix van Bill Withers Lovely Day door de boxen. Daarna kabbelt de frivole Brit richting industriële techno met AFs Teknox als absoluut hoogtepunt. Wanneer de man noodgedwongen moet stoppen is het publiek nog lang niet uitgefeest en wordt er op de camping op zoek gegaan naar een alternatieve Balzaal. Met succes.

Morgen nog een laatste veldslag leveren.

Coverfoto © Simon Grossi