Tomorrowland dag 1: deadmau5 en Eric Prydz boven alles

De kop is eraf! De eerste dag van Tomorrowland hebben we achter de rug en het moet gezegd, het was een start om u tegen te zeggen.

We waren er ’s middags als de kippen bij om ook de vroeg geprogrammeerd artiesten die we hadden aangestipt zeker te kunnen meepikken. Zo gingen we om half één, nog voor we goed en wel het terrein eens konden verkennen, spoorslags naar de Opera Stage waar deadmau5 en Eric Prydz hun mau5trap VS Pryda line-up cureerden.

Daar opende Yotto de debatten. Het publiek druppelde binnen en hij wakkerde de goesting aan met de gepolijste melodische house waarmee hij de afgelopen zes maanden al drie Essential New Tunes scoorde bij BBC Radio 1. Op dat moment van de dag moet je nog geen wilde taferelen verwachten maar de Canadees slaagde er toch in om best wat euforische reacties los te weken.

Zijn remix van Coldplays Adventure Of A Lifetime halverwege de set miste zijn effect niet maar het hoogtepunt was logischerwijs de afsluiter. De intro van The Owls kwam nog maar net door de mix of het publiek begon al te joelen en te fluiten – hier was sprake van best wat fans en kenners. Simpelweg een bommetje om twee uur in de namiddag, straf.

Tijd om eens een ommetje over het terrein te maken en wat indrukken op te doen. Vlak naast de Opera Stage, die onveranderd en dus nog steeds knap was, stond al een eerste nieuwigheid te blinken onder de hete zon: de Rose Garden. Een vrouwelijke draak die vanuit het water het land op kronkelt met onder haar rokende bek de dj booth.

Onderweg merkten we ook nog het mooie House of Books, waar Café d’ Anvers zijn intrek had genomen, maar dat verdween toch snel in het niets vanaf het moment dat we de Mainstage zagen opdoemen in de verte. Langs achteren overvalt je eerst weer die enorme omvang maar wanneer je op de heuvel staat en je alles in je kunt opnemen dan valt je mond open en stel je vast dat het ook dit jaar een absoluut pareltje is waar je naar kan blijven kijken.

Qua visuele sensaties zit je aan die kant van het festival gebeiteld maar voor de auditieve geneugten verplaatsten wij ons terug richting de Opera. Attlas was daar zijn mix techno en electro aan het etaleren. Het was best stevige kost die enkel onderbroken werd door af en toe een break met een vocal. Ook hier werd de grootste hit gespaard voor het einde, Ryat vanop zijn pas uitgebrachte Bloom EP zorgde voor een aangename melodische eindnoot bij een set die iets teveel de nadruk legde op dreigende electro en niet genoeg Attlas zijn breekbare kant toonde.

Oudgediende Gregor Tresher pikte gepast in door met zijn eerste nummer het melodische van Ryat verder te zetten maar daarna af te buigen naar de hooky techno die we van hem kennen. Zijn set vertoonde minder pieken en dalen dan die van Attlas en had een perfect tempo. De spanning bouwde goed op en tegen het einde passeerden een aantal van zijn recente toppers. De basslijn verzorgt bij hem vaak ook de leadmelodie en dat zorgt voor nummers die best catchy zijn en altijd een goede drive hebben. Perfecte voorbeelden daarvan zijn Quiet Distortion en Goliath, waarmee hij eindigde en echt iedereen mee had.

Een kleine rust- en drankpauze later bevonden we ons plots voor een grote boekenkast. Gelukkig was het er één met ingebouwde luidsprekers want we stonden er om de live set van Matador over ons heen te laten rollen. Die begon vrij rustig en melodisch om dan op te bouwen naar zijn bekendere en ook stevigere nummers, net zoals Gregor Tresher zijn set en wat ons betreft de juiste aanpak voor een set in de vooravond. Eén van de beste nummers in dat opzicht was natuurlijk Remember vanop zijn album Ructions dat je meesleept zonder een echte knaller te zijn.

Terug op weg naar de Opera om de Britse legende Sasha aan het werk te zien, passeerden we plots een spektakel waar we toch even halt voor moesten houden. Niemand minder dan basketballegende Shaquille O’Neal aka DJ Diesel was namelijk pompende trap aan het draaien onder de draak in de Rose Garden. Toegegeven, muzikaal niet meteen een hoogstandje, maar we zijn wel blij dat we zagen hoe hij Alison Wonderland met beide handen de lucht instak vlak voor ze haar set begon.

Door dat kleine intermezzo kwamen we met wat vertraging aan bij Sasha. Het spreekt voor zich dat hij het energieniveau van de Shaq Attac niet wist te overtreffen, maar toch hadden we op dat moment graag wat meer panache gezien. Het was pas in het laatste half uur van zijn set dat we de neiging kregen om echt te beginnen dansen, onder meer dankzij nummers als zijn laatste single Pontiac, een topnummer.

Extra jammer was het dan ook dat die opgebouwde energie een deuk kreeg door de krakkemikkige wissel met Adam Beyer en Ida Engberg. Het laatste nummer klonk plots stiller en kraakte langs alle kanten tijdens het wisselen van de decks waardoor iedereen wat om zich heen begon te kijken en de interesse wegebde. Dat had vloeiender gemogen. Onze focus legden we dan maar even op een stevige portie frieten Bij Swa en Marieke, lokale helden met een plekje op het festival, en wat rust voor de benen.

Adam en Ida hadden tegen onze terugkomst een stevig publiek vergaard, hun populariteit was overduidelijk. Hun recept is ondertussen bekend, maar we kunnen niet ontkennen dat ze iedereen toch heel goed aan het dansen kregen. Ze legden een hoog tempo op en leverden het publiek opgezweept af voor het laatste hoofdstuk van de dag: deadmau5 VS Eric Prydz.

Op het podium van de Opera stond al een hele dag een installatie lichten en lasers te blinken die speciaal voor hun show waren aangevoerd en tot dan volledig onaangeroerd waren gebleven. Ook aan een gewone dj booth hadden de heren niet genoeg. Het hele podium werd vlak voor hun set omgebouwd en de setup die ze samen de afgelopen weken in mekaar hadden gestoken, werd in positie geschoven. Dat allemaal onder de constante verwachtingsvolle aanwezigheid van een soort ‘wachtbeat’.

Na een kwartier schoot de show dan uit de startblokken, een intro van aanzwellende strijkers, synths en rode lichten mondde uit in een niet gereleasete techno knaller van Prydz zijn Cirez D alias. Wat volgde was een show om u tegen te zeggen. Een prachtig verweven set van oude en gloednieuwe tracks uit de impressionante cataloog van dit duo grootheden. Daarbij bleef zo goed als geen enkel nummer in zijn originele vorm.

Synths werden continu aangepast of er kwamen nog extra melodieën bij, Joel en Eric voelden zich duidelijk thuis in hun speeltuin. Hoogtepunten waren er genoeg: een edit van klassieker On/Off, een acidversie van Rebel XX, de kraker FML en de heerlijke lead van Melo. De absolute climax laat zich al raden, de volle negen minuten van Opus. Vanaf het moment dat de eerste noten van de trage arpeggio werden aangeraakt ging het publiek aan het schreeuwen en in een spontane sitdown om dan na die ellenlange opbouw compleet te exploderen. Hemels!

Op deze eerste dag hoorden we een aantal sterke sets die getuigden van vakmanschap, maar wat deadmau5 en Eric Prydz los lieten op Tomorrowland was volledig van een andere orde. Hun onuitgegeven performance siert hen omdat ze de moeite en de durf aan de dag legden om iets echt speciaals te doen. Het was een prachtig cadeau van deze helden aan het publiek, dat het met open armen en vol euforie in ontvangst nam.