Tomorrowland dag 2: Diynamic haalt alles uit de kast

Dag twee van Tomorrowland ging in tegenstelling tot de eerste dag van start met een toegepakt wolkendek. De bewolking zorgde gelukkig bij momenten voor wat afkoeling. Een perfect weertje dat ervoor zorgde dat de dansspieren, die opnieuw vol aan de bak moesten, niet meteen oververhit raakten. Muzikaal stond er met Café d'Anvers invites Diynamic, Kozzmozz en Star Warz namelijk heel wat moois op het programma.

We mochten het terrein reeds betreden omstreeks 11u, een uur voor de deuren opengingen voor het grote publiek. Het was een unieke ervaring om het nagenoeg lege festivalterrein te verkennen en de indrukwekkende stagedesigns kwamen zowaar nog meer tot hun recht, zoals de prachtige Rose Garden met de briesende draak.

Om klokslag 12u stonden we paraat aan de Café d'Anvers' House Of Books waar Magdalena de Diynamic showcase op gang trok. Met gezapige beats nam de Duitse het geleidelijk toestromende publiek op sleeptouw. Na een half uurtje wist ze al een redelijke aanhang te verzamelen, waarna we besloten even een kijkje te nemen op de andere Café d'Anvers-stage waar in de namiddag de residents aan zet waren.

Met de voetjes in het zand hoorden we Cheap Charly Men op Café d'Anvers hun Tulip-podium het eerste volk lokken met platen waarin aanstekelijke percussie centraal stond. Ondertussen was Spacid ook aan zijn warming-uptaak begonnen in de Kozzmozz-tent. Hij trok stevig van leer en leverde de eerste technobeats van de dag aan een relatief hoog tempo. Dit hoefde natuurlijk te verwonderen gezien ene Len Faki na hem al zijn opwachting maakte. Het was voor ons, ondanks de strakke techokicks, wellicht nog iets te vroeg om de technobassen op onze nuchtere maag te kunnen verteren, waardoor we terugkeerden naar Magdalena.

Zij speelde ondertussen met kamerbrede glimlach voor een goed volgelopen Café d'Anvers-podium. Waar ze nog begon met chille beats, trok ze nu resoluut de kaart van zomerse beats. Zo hoorden we eerst Pele & Shawnecy hun Better For My Brain, meteen gevolgd door de geniale pianoriedeltjes van Mauro Picotto's The Whistle. Het absolute hoogtepunt van haar set was echter Dumming Dums Origins. Magdalena sloot zo dé perfecte openingsset af, waarna Karmon en NTFO overnamen.

Zij kozen resoluut voor iets minder melodie maar wel aanstekelijke baslijnen. Een duidelijke switch qua stijl waar het publiek niet om maalde. Karmon en NTFO leverden zo de perfecte zomerse soundtrack aan Café d'Anvers terwijl de zon ook kwam piepen. We hoorden wat eigen werk passeren zoals NTFO's Muncanzadar en Gasp, waaraan ook Rhadow meewerkte. De temperatuur schoot zowaar de hoogte in.

Ondertussen was Flapjackers bezig aan zijn set in de zandbak aan het andere Café d'Anvers-podium. Het volk bleef maar toestromen en werd verwend met funky baslijnen die meteen op de dansbenen insloegen. De handen werden al regelmatig de lucht in gegooid en telkens wanneer Roel na een opzwepende build-up de beats losliet, ging het publiek in de eerste regionen al vroeg in de namiddag uit zijn dak. Stevige techhouse, naadloos aan elkaar gemixt, zo kennen we Flapjackers wel. Zo passeerde The Martinez Brothers hun remix van Santos Resiak de revue. Bovendien was het één van de weinige keren dat we een MC op housemuziek wél konden appreciëren!

Wat later keerden we terug naar The House of Books waar H.O.S.H. even ervoor had overgenomen van Karmon en NTFO. Bij de Berlijnse dj en producer werden de kicks en percussie iets droger en minimalistischer vergeleken met het voorgaande werk van Karmon en NTFO. Initieel kreeg hij het publiek op zijn hand, maar gaandeweg volgden enkele dipjes waarbij het publiek de aandacht leek te verliezen. Niettemin leverde hij een meer dan degelijke set, al hadden we H.O.S.H. misschien iets vroeger geprogrammeerd.

Na H.O.S.H. was Johannes Brecht aan de beurt met een liveset. De overgang naar deze liveset verliep helaas niet vlekkeloos. Technische problemen zorgden voor constant gekraak gedurende de eerste tien minuten waardoor het publiek wat verward om zich heen keek. Na een tijdje leken de problemen opgelost, maar Brecht leek het iets moeilijker te hebben het publiek achter zich te krijgen. Nuages en Breathe deden het tij echter keren, zodat Johannes Brecht toch met een positief gevoel de decks kon overlaten aan Adriatique.

Net zoals op Extrema Outdoor liet het Zwitserse duo er geen gras over groeien. Net zoals toen klonken de beats een stuk harder dan hetgeen ze zelf doorgaans producen, maar het sloeg wonderwel aan. Na een uurtje was al duidelijk geworden dat de Zwitsers - die een grote schare fans konden lokken - toch wel voor de hardste set van de ganse dag op het Diynamic-podium zorgden. Na een uur gingen we even een kijkje nemen in de Cubanisto-tent.

Deze tent was zo hermetisch afgesloten en hing vol lichtconstructies waardoor we ons op Tomorrowland even in een vette club waanden. We hoorden de laatste platen van de sympathieke heren van ANOTR - later die avond nog front row gespot tijdens Kollektiv Turmstrasse -, waarna Maxim Lany de boel overnam.

Vanaf de eerste plaat wist hij de keet in vuur en vlam te zetten. Platen als Hatzlers remix van Oliver Koletzki werden afgewisseld met klassiekers als Oxia's Domino. Ter voorbereiding van Kollektiv Turmstrasse hun liveset iets later die avond, serveerde Maxim ons nog Sorry I'm Late, waarna we opnieuw richting Café d'Anvers invites Diynamic trokken.

Daar waren de heren van Adriatique aan hun laatste platen bezig. Hun geniale remix van Marc Romboy en Stephan Bodzins Atlas zorgde zowaar even voor een melodisch rustmoment in de voor de rest stevige set. Voor velen zal deze set ongetwijfeld als één van de beste sets van het weekend te boek gaan, terecht!

Om 22u volgde dan Kollektiv Turmstrasse. Het duo dat als sinds 1999 actief is, wist nogmaals te bewijzen dat ze ondanks hun lange carrière nog steeds hedendaags en fris klinkt. Na Adriatique begonnen ze wat sferisch en kalmer, waarna ze geleidelijk opbouwden met hun fantastische livesetting. Het publiek had even tijd nodig om de minder harde, meer melodische tracks te verwerken, maar eens op dreef was er geen houden meer aan. 

Naar het einde van de fantastische set toe stond de ganse weide met de handen in de lucht en toen moest hét hoogtepunt nog komen. Plots konden we de gekende baslijn van de grootste house-hit van 2015, Sorry I'm Late, ontwaren in het geheel. Toen de vocals hun intrede deden en de baslijn volledig kwam bovendrijven, leek er een golf van pure extase over de weide te rollen. Wat een plaat. 

Als laatste kwam opperhoofd Solomun aandraven met zijn beste platen. De Bosniër die nu al tien jaar aan het hoofd staat van zijn Diynamic, opende met zijn typerende melodische, meeslepende platen. Het volume stond wel merkelijk stiller dan bij alle voorgaande artiesten. Een jammere zaak die wel ruimschoots werd gecompenseerd door het vuurwerk.

We hoorden enkele eigen remixen en wellicht ook heel wat onuitgegeven Diynamic-werk. Naar het einde toe schakelde Solomun een tandje bij zoals met Third Knife van The Youngsters en Vena Cava van Fango, waar de Bosniër moeiteloos wat vocals doorheen samplede. "Dancing, I wanna go dancing with you all night long.", wij ook met u, heer Solomun!

Hij zorgde zo voor het perfecte einde van een mooie dag Tomorrowland, al mocht de set gerust wel nog iets langer doorgegaan zijn in plaats van iets voor 1u er al mee op te houden... We konden alweer tevreden terugkijken op een geslaagde dag en willen ook Café d'Anvers nogmaals bedanken voor de uitnodiging!