3 maal euforie met 3 podia op 3 jaar Where House (06/08)

Het is alweer drie jaar geleden dat de organisatie achter Where House CJ Bolland uitnodigde in Magiq Spiegeltent. Die verjaardag moet uiteraard gevierd worden met voor elk jaar één zaal brutaal technogeweld in de Antwerpse Petrol Club. 3Y Where House / 3 Rooms is een feit.

Main Room (Petrol)

Four Tet look-a-like Pallando trapt het hoofdpodium met internationale toppers zoals Unit Moebius, Gaja en Datasmok af met gezapige opwarmtechno. Het warme weer en de Where House Residents die het beste van zichzelf geven in de Boogloods op het achterplein houden de vroege vogels voorlopig nog weg van de grote zaal. Maar het select groepje wiegelaars op de melodieuze tonen van Pallando heeft meer dan gelijk, dit is een geslaagde vinylset. Wanneer de grote zaal volloopt reist de Brusselaar richting stevige techno- en acidoorden met het idee om Unit Moebius te lanceren.

Maar Moebius legt het strak technotempo onmiddellijk plat met zijn liveset. Via laptop en controllers serveert de Nederlander een atmosferische intro om ú tegen te zeggen aan de Antwerpse technoliefhebbers. Het opzettelijk gebruik van feedback en het gebrek aan een baslijn om op te dansen maken deze liveset zo ontoegankelijk dat de meeste aanwezigen richting de andere twee zalen vluchten. Wanneer de technobeat er na twintig minuten dan toch doorkomt staan er nog maar een tiental geïnteresseerden in de grote zaal van Petrol.

De rest van Unit Moebius zijn set typeert zich door duistere tonen, aritmische breaks, overstuurde samples, opzettelijk gebruik van feedback en hier en daar toch nog een techno-intermezzo. Een knappe set voor de meerwaardezoeker of parels voor de (feest)zwijnen? Vul zelf maar in.

Als vaste klant op de Hertz-feesten krijgen we met Double U Jay terug een bekend gezicht voor onze neus. De Mechelse technodeejay beschrijft zichzelf als ‘no nonsense, just techno’ en ongelijk kunnen we de man niet geven. Hij neemt het strakke ritme dat Moebius ergens liet vallen terug op en verwent het publiek met een zeer opzwepende set waar hier en daar wat acid insluipt. Mooi zo.

Maar echt onder de indruk zijn we van de daaropvolgende Gaja. De Berlijnse Italiaan stelt ons met veel plezier een mix van eigen producties en variabele technoknallers voor. Het publiek is volledig mee op een set die in het teken staat van een enorm hoog tempo, ronkende distortion, zijn recente Money Create Taste EP en invloeden van nineties-rave en zelfs psytrance. We zitten met een winnaar.

Terwijl de andere zalen al afgesloten zijn moet het feest in de Main Room nog maar beginnen met de Nederlandse Datasmok. Klokslag zeven klinkt het al in de kerktorens maar Where House denkt nog lang niet aan stoppen, en de nog steeds ruim aanwezige feestvarkens blijkbaar ook niet. Hardtechno, breaks, acid en core. Rang tang tang Datasmok, dames en heren. Een waar genot.

Horny Room (Piaf)

Nostalgie in tweevoud voor loyale Petrol-fans. Niet enkel muzikaal door de Antwerpse technolegendes op het programma maar ook door de lange gang tussen Petrol en Piaf die zoals vroeger toegankelijk is. Eenmaal aangekomen in Piaf - of Horny Room voor de gelegenheid - is het even schrikken dat je bonnetje van twee euro vijftig zijn waarde verliest en je drie euro in cash moet neertellen voor een drankje. Wanneer je dan een glas geserveerd krijgt van drieëndertig centiliter in plaats van een klein bekertje zoals in de grote zaal, verandert die schrik in een brede glimlach. Merci, barmoeder!

Cultfiguren Steve Cop, Trish Van Eynde, JRD en Coupé brengen een vijf uur durend technorelaas van ups en downs. Coupé bijvoorbeeld neemt een wat twijfelende start om een half uurtje later alles weer goed te maken met een strak tempo om Trish Van Eynde te lanceren. Trish zelf - zoals steeds in haar betoverende zelve - kroont zich met atypische geluiden en een uiterst dansbare beat tot publieksfavoriet.

Maar onze favoriete legende van de dag is Steve Cop, die om middernacht de aftrap neemt in Horny Room. Opvallend is de dynamische belichting en de reuzachtige stroboscoop achterin Cops dj-booth die wonderen doet tijdens de climaxen. Tussen de claps en cymbalen op z’n Dave Clarkes door zijn die ruim aanwezig, de climaxen. Zoals een traditionele technoset het betaamt passeren er veel klassiekers de revue met Emmanuel Tops Acid Phase als absoluut hoogtepunt.

Hangar (Boogloods)

In drie jaar tijd heeft Where House een aardig potje huisdeejays bij elkaar gesprokkeld. Vincent, Beanz, Nick Bollaert, MÖRG, Waldorf en opwarmer Désir zorgen voor de plaatjes in de gezellige Hangar op het achterplein. Met goed weer, zitplaatsen, veggieburgers en vers fruit voor zeer democratische prijzen en technoplaten in de achtergrond is het aangenaam vertoeven op het achterplein. Zeker met Vincent aan de knoppen, die voor de zoveelste keer aan zijn ‘laatste set ooit’ bezig is. De man legt lekkere platen op met hier en daar wat acid-invloeden en laat ook technisch zien wat hij allemaal kan met de turntables. Het volume staat nog niet te luid, babbelen kan, dansen kan, alles kan. Het is hier leuk, mede dankzij dit pareltje van Slam.

De bebaarde en van voetbalarm uitgeruste Beanz introduceert met succes het industrieel karakter waar Where House voor staat. Stevig, rauw en af en toe een rustpauze met gloeiende breaks. De zaal loopt vol.

Nicky B is weer zwaar aan het knallen”, klinkt er in het publiek wanneer we na Unit Moebius het slotoffensief van Nick Bollaert meepikken. Beter kunnen we het inderdaad niet verwoorden. De main man van Where House zet de Hangar in brand met loeiharde technoknallers zoals Perc en Truss’ remix op T99Anasthasia - eentje die Ansome ook al had opgelegd op de vorige editie van Where House - en Bollaerts visitekaartje Acid Badger. Waaw.

In tegenstelling tot wat zijn naam doet vermoeden (meurig?) ziet MÖRG er verdacht fris uit wanneer hij zijn liveset aanvangt. Vorige zomer bracht hij nog een knallende liveset onder de noemer Highway Noise maar met MÖRG zoekt hij duidelijk experimentelere paden op. Dat resulteert in een knappe liveset - af en toe bijgestaan door Max Flapy - met veelvuldig gebruik van dubbele bas, harde breekpunten en dansbare ritmes. Zelf beschrijft hij het met onderstaand filmpje.

Organisator en resident Waldorf kunnen we niet meer aanschouwen omdat het achterplein noodgedwongen afgesloten wordt wegens geluidsoverlast. Een welgekend probleem voor Petrol waar het publiek alle begrip voor heeft. Na acht uur muziek op het achterplein valt er moeilijk te klagen, natuurlijk.

Met de definitieve sluiting van Petrol Club in het vizier is het nog even afwachten hoe de toekomst van Where House eruit zal zien. Maar voorlopig nog niet getreurd voor de Antwerpse fans van het brutale technogeweld, want zowel in september als november volgen er nog goeie foaven van Where House. Tot dan.

Coverfoto © Alan van Zitteren