Sfeer en muzikaliteit alom op uitverkocht Cirque Magique (06/08)

Ledegem werd afgelopen weekend eindelijk opnieuw het toevluchtsoord voor vele circusfanaten in de vorm van leeuwentemmers, mime-spelers, acrobaten en - bijna vergeten - muziekliefhebbers. Cirque Magique 2016 werkte een week lang op het hobbelige terrein van de Sint-Pietersstraat aan een heel knusse en innige festivalweide. De glazen bol voorspelde een uitverkochte zaterdag en dat konden we al meteen merken bij het binnenkomen. Alle zaterdagtickets en -bandjes waren de deur uit!

Op weg naar de camping werd al meteen duidelijk dat we onze beste beentje voor moesten zetten. Een verzwikte enkel zou wel eens de enige pretbederver kunnen worden dit weekend. Onze tent staat eindelijk recht, klaar om de rest te verkennen!

Binnen komen deden we – een beetje later dan voorzien – met Marco Faraone. En dat bleek meteen een goede keuze. Geen wolkje aan de lucht, veel verklede mensen en een uiterst vredige sfeer die je haast kon vastgrijpen, maar daarover dadelijk meer. De goedlachse Italiaan speelde lichtjes op veilig met een platenkeuze die bestond uit eigen producties, klassiekers en enkele nieuwe nummers. DJ Kozes remix van Bad Kingdom zorgde voor collectief kippenvel, terwijl er veel werd geshazamed op Clio’s nieuwe op Truesoul. Zonder schaamte!

Ook de energy die er tijdens zijn eigen plak Climax volgde was, om het nog bescheiden te beschrijven, intens. Het podium liep al vlug vol met collega-dj’s. De stage zelf had dan weer wat weg van een schip dat werd opgesmukt met tierlantijntjes die nergens meer zijn weg te denken.

Het gebruikelijke vierkant van de lightjockey werd omgeruild voor een pirateneiland waar de Feestgedruis-doodskop nauwlettend toekeek op de dansende massa. Terwijl Marco Faraone het einde naderde van zijn set met Age of Love (Jam & Spoon Remix), besloten wij even verder een toertje te doen en alles van naderbij te bekijken.

Even richting Zolex waar het publiek twee dagen lang kon genieten van de beste, oudste en hardste retroschijfjes. Op een klein kwartier hoorde we gemakkelijk vier klassiekers die op een tempo van om en bij de 135 tot 140 bpm ons om de oren vlogen.

Nog wat verder stond er het hoofdcircus waar op dat moment Chris Tietjen zijn meest rode neus had opgezet. Hij schotelde de mensenmassa zeer energieke en toepasselijk getinte circusplaten voor. De stage in combinatie met de open tent waren zoals verwacht in thema. Kleurrijk, vrolijk, een en al circus. Voor we het vergeten, Artscape: jullie verdienen een dikke pluim! 

Ondanks het feit dat alles was uitverkocht, was er toch nog ruimte om de leukste moves te laten zien aan de menigte. Of het nu verkleed was of gewoon lekker als jezelf. Enkel voor de oneffen grond moest je blijven opletten.

Met het ondergaan van de zon kwamen meteen de verborgen troeven van het pittoreske Ledegem bovendrijven. Een zonsondergang om U tegen te zeggen. Voordat het helemaal donker werd, besloten we om een kijkje te nemen bij het Minus-talent Hobo. Die schotelde ons nog een goed uur gezapige techno voor met minimalinvloeden. Dat het lekker schuurde konden we niet ontkennen, maar toch had hij niet iedereen mee op sleeptouw.

In de verte grepen de vele trapezedanseressen, vuurspuwers en acrobaten onze aandacht. Het was dan ook niet voor niets het middelpunt van de weide. Een waar spektakel voor het oog.

Alhoewel we nog wel even konden genieten van de lenige kunsten van de talrijke acrobaten, was het toch terug tijd om te zien wat Technasia allemaal uit zijn mouw schudde. En dat was al vrij snel duidelijk. Gul gooide hij met een techhousetaartjes die we op voorbije evementen al vaak hoorden passeren. Na een klein uur hoorden we Raffa Fl’s zomeranthem passeren en deed de Riva Starr edit van House Nation meer dan zijn werk.

Ondanks dat de sfeer er goed in zat, keerden we terug naar de Feestgedruis-stage. Sorry Technasia, wij gaan liever eens op verrassingtour met iemand die we nog niet aan het werk zagen. De Canadees Carlo Lio, die al een hele tijd bezig is aan een opmars met zowel hoogstaande producties als sets, kreeg het publiek zo mee. De gekende technotred, lange opbouwen en dropjes om van te smullen was de formule tot klokslag middernacht. Een goede interactie met het publiek zorgde dan ook voor een handvol uitbundige momenten.

Nu het ook officieel donker was, nam de magie die in de lucht hing alsmaar toe. De vele lichten, vuurblazers en rookmachines oogden erg mooi en creëerden op die manier werkelijk unieke taferelen op beide openluchtstages.

Dubfire nam over en dat viel muzikaal vlak zeker te merken. De afwisselende drops en breaks vervaagden en maakten plaats voor techno die het niet van zijn pieken moest hebben. De sfeer werd iets grimmiger en donker dan voordien door de semi-live set van de Iranese Amerikaan. Ondanks dat wij bleven dansen, was het energieniveau tussen Carlo en Dubfire wel zeer merkbaar.

Uiterst geconcentreerd en met veel oog voor de vele flikkerende lampjes in de dj-booth. Dat merkte het publiek ook. De aanslepende ‘handen in de lucht’-momenten vervormden in gezapige links-rechts bewegingen. Alsof het schip even last had van windstilte. Naarmate het einde van zijn set naderde, wist hij er toch nog een beetje extra energie in te steken. Gelukkig had de stage genoeg om zich heen om te blijven genieten. Was het niet de muziek, dan was het wel het nemen van foto’s van het vuurspuwende schip.

Wij blikten terug op een zeer aangename dag op de immer gezellige weide van Cirque Magique. Alhoewel wij toch nog fan blijven van het prehistorische bonnensysteem, was de nieuwe manier van werken zeker niet slecht.

Vooral het bekersrapen werd hier een officiële sport. Een halve euro per beker, niet slecht natuurlijk. De slimmeriken onder ons hadden na een uurtje al genoeg verzameld om de rest van de dag door te brengen zonder financiële zorgen. En voor zij die nog wat euro’s over hadden op hun bandje konden een refund vragen vanaf woensdag 10 tot donderdag 18 augustus op de website van Cirque Magique