WECANDANCE 2016 - Dag 1: meer ogen dan oren de kost geven (13/08)

We trokken met hoge verwachtingen naar het strand van Zeebrugge voor de vierde editie van WECANDANCE. Een conceptueel sterk festival waarbij dan ook nog eens erg smakelijke muziek gepresenteerd wordt, daar lusten wij wel pap van. Gangmakers voor onze zonnige zaterdag en zondag waren onder meer DJ Tennis, Roy Davis Jr en Vaal

Het festival werkt jaarlijks met een nieuw thema waar alles rond draait en dit jaar was dat 'space'. WCD liet dit vooraf ook duidelijk weten aan zijn volgers door een perfect uitgekiende promotiecampagne. Vooraf zagen we Zeebrugge ingepalmd worden door honderden ruimtevaarders, althans de vrouwelijke versies ervan.

Het mannelijke geslacht had de dresscode, zoals vaak, niet allemaal even goed begrepen. Het festivalterrein was voor de gelegenheid omgetoverd tot een maanlandschap dat in het teken stond van mode, kunst, food en muziek. Die eerste drie waren tot in de puntjes uitgewerkt, chapeau voor de organisatie! Wij kwamen echter voornamelijk voor de muziek. 

De allereerste acts op WCD moesten we spijtig genoeg skippen - het Belgisch wegennetwerk werkte ons behoorlijk tegen - maar we waren gelukkig wel nog op tijd om een stukje van de set van Beazar mee te pikken. De Stavroziaan bracht in zijn gekende stijl een erg smakelijke set vol melodische en minimalistische elektronische muziek. We hoorden de oprichter van Moodfamily onder meer I Like It Here Can I Stay van de Duitser Isolee droppen aan de Container Stage. Belgisch talent waar we fier op mogen zijn!

Wat verder hoorden we smakelijke funky house door de Funktion One-speakers galmen aan de Kitsch & Magic Stage. Bart Ricardo trok de eerste festivalgangers aan met een mengelmoes van chicago house, deep house en disco edits. We menen ook de nieuwe van Doc Link (Clap Your Hands) gehoord te hebben. Degelijke set, waarin hij ook deze van 7th Movement dropte: 

Na een set doorspekt met chicago house nam voormalig lid van de 303-gang Phuture (hij nam destijds de plaats in van DJ Pierre) Roy Davis Jr de honneurs waar. Aangezien hij in de jaren '80 ook talentscout was voor het toonaangevende Strictly Rhythm, zijn onze verwachtingen hoog gespannen. 

De - omgeven door een gigantische VIP-ruimte - dansvloer was leuk gevuld toen Roy Davis Jr zijn eerste beats op de ruimtevaarders losliet. Een trip, doorspekt met typerende 808 en 909 sounds, doorheen pure house werd ons allen voorgeschoteld in het stralende zonnetje. Erg leuk, zeker omdat het festival nog maar aan zijn eerste uren toe was.

Computer Madness van Steve Poindexter zorgde voor een glimlach op ons gezicht, maar de aanwezigen leken zijn platenkeuze niet allemaal even goed te begrijpen. Hij probeerde het nog eens met Acid Tracks van Phuture, maar ook hier kwam bitter weinig respons op. Wij genoten alleszins wel van Roy Davis Jr zijn set, zeker nadat hij recentelijk werd getroffen door MS. Dat heet dan liefde voor muziek.

Tussendoor namen we nog de tijd om te genieten van een fris pintje in de blakerende zon. De prijs hiervan viel ons echter wat tegen. We vragen ons stilaan sterk af wanneer de stijgende drankprijzen op (al!) onze Belgische festivals gaan stagneren.

WECANDANCE pakte wel uit met een indrukwekkend assortiment van dranken, gaande van traditionele winnaars als een fris pintje bier en frisdrank tot Fiji-water en mooi verzorgde sterke dranken. Gedurende het hele weekend hoefden we slechts 5 minuten aan te schuiven voor een dorstlesser aan een mooi afgewerkte 'toog'. Complimenten voor WCD!

Thang had inmiddels de booth ingewisseld voor Roy Davis Jr en leek er zin in te hebben. De Gentenaar is dan ook een man met bakken ervaring in het muziekwereldje en wist perfect hoe hij het WECANDANCE-publiek moest aanpakken. Openen deed hij met een bombastisch stukje filmmuziek en ging hierna over naar Silent Space van Tale of Us. You Don't Know Me van Armand van Helden passeerde ook nog de revue, alsook deze van Audion

Tijd voor het slot van de avond, de heren van Woo York brachten een sterke live performance naar voren met hun herkenbare melodisch, zwevende techno. Ze boeiden ons een uur lang met hun mengelmoes van onuitgebrachte platen en bekender materiaal. Doch leek de vlam niet volledig in de pan te slaan bij het aanwezige publiek. Producersgewijs zien we de heren echter hoge toppen scheren in de toekomst.

Vaal kabbelde verder en liet heel wat Life & Death-materiaal los op het Zeebrugse strand. Als één van de headliners op de Nachtvogels en Roots of Minimal Stage mocht ze wat meer brengen met haar status. Het bleef allemaal nogal ééntonig. Even hoopten we op wat verbetering toen ze Those Cracks In Your Face, Do They Hurt? van Clouds op de mat bracht, maar helaas. 

Jean le Rouge hoorden we aan de Magic x Kitsch club Stage bekende house en techno afwisselen met onbekendere platen. Zo passeerden Inspector Norse van Todd Terje, Lazerbeams van Green Velvet en Spanish Fly van 2000 and One de revue. Het festivalpubliek leek dit wel te smaken. 

Naarmate de avond vorderde en de zon in de zee leek neer te dompelen, werd het terrein alleen maar mooier. De stages kwamen nog beter tot hun recht in het donker. Qua inkleding is WECANDANCE één van Belgisch mooiste festivals, dat is zeker. 

Faisal eindigde de avond in de BLOODYCANDANCE-tent, genoemd naar de Brusselse club Bloody Louis. De Playground-resident verwent deze zomer dagelijks menig volk op StuBru met zijn mix van verscheidene genres. Logischerwijs dachten we dat dit ook zou lukken op de Bloody Louis Stage, maar dat lukte erg moeizaam.

Dat lag niet aan Faisal, integendeel. Wat een uitstekende set van de uitgeweken Limburger. Hij haalde alles uit de kast door naar het einde toe ook wat meer herkenbare hip hop door de geluidsinstallatie te knallen, maar het publiek reageerde hier lauw op. Waarom?!

DJ Tennis sloot op hetzelfde moment de Container Stage (Nachtvogels x Roots of Minimal) af in zijn eigen gekende stijl. Hij kreeg het publiek helemaal op zijn hand toen hij Eric Prydz' Opus in de herwerking van Four Tet door het geluidssysteem pompte. Kippenvelmoment! 

Bij het naar huis gaan hoorden we de opperbaas van WECANDANCE, Monsieur Moustache, afsluiten met Purple Rain van Prince, prachtig!

De eerste dag van WECANDANCE liet zich opmerken door een concept dat ijzersterk in elkaar zit. De organisatie mikt op een heel specifiek publiek door zich ook te focussen op extra elementen als mode en kunst.

Jammer genoeg leek een deel van dit publiek op de eerste dag die elementen belangrijker te vinden dan het kloppend hart van een festival: muziek. We konden ons op de eerste dag niet van de indruk ontdoen dat voor velen gezien worden belangrijker was dan genieten en uit de bol gaan.

Spijtig, want de organisatie zorgde voor alle, en meer, ingrediënten die aanwezig moeten zijn om er een leuk feest van te maken. Chapeau.