Pukkelpop dag 3: Fatima Yamaha, Clap! Clap! en The Chemical Brothers blazen iedereen omver

Niet meer al zwetend uit de tent kruipen, want de constante zon van de afgelopen dagen heeft plaatsgemaakt voor een hemel vol wolken. Vol goeie moed vertrekken we naar de weide want vandaag is er weer een boel goede artiesten te zien en ontdekken. 

Eerste vandaag is Woodie Smalls, een rapper uit Sint-Niklaas die in smetteloos Engels rapt. Hij geeft wat vibes à la Tyler The Creator en Odd Future. "I got a story to tell" zegt hij, niets is minder waar. Woodie is een kerel die plezier heeft en dat zie je.  Wanneer Planet Shrooms gedraaid wordt, is onze prille dag reeds goed begonnen. Woodie is een levensgenieter, hij is een gekke kerel die het neemt zoals het is en dat straalt hij uit. Wanneer ook Pass The Dutch en Champion Sound de revue passeren, is het tijd voor een collectieve fuck you naar Donald Trump, "say it like you mean it", laat Woodie nog verstaan. 

Aan de andere kant van het festival, in Dance Hall, is het ondertussen ook al feesten geblazen met die andere jonge Belgen, Compact Disk Dummies. Het West-Vlaamse duo weet nog meer te imponeren dan op hun recente invalbeurt op Dour, voor het verrassend vroege Holy Love hebben ze zelfs een blaasorkest meegenomen. Lekkere upgrades. Zanger Lennert is weer in zijn energieke zelve op pareltjes zoals Mess With UsGirls Keep Drinking en tijdens The Reeling springt de man uiteraard in het publiek. Sfeer alom.

Aansluitend aanschouwen we poprevelatie Anne-Marie. We kennen de jonge Londense vooral als zangeres bij Rudimental maar tegenwoordig doet ze het solo en brengt ze een mix van r&b en poppy dansmuziek. Een ervaren begeleidingsband en een ietwat vertwijfelde doch loepzuivere stem is het verdict. Hitjes Boy en Do It Right werken wel, maar breken zeker geen potten. Op naar een lange Castello-rush met Tsar BClap! Clap!Romare en Fatima Yamaha dan maar.

We zien haar viool al hangen, Justine Bourgeus van School Is Cool en Vuurwerk proeft ook al van het sololeven tegenwoordig. Tsar B, dames en heren. Samen met haar sterke liveband brengt ze een mix van ietwat bevreemdende r&b met Oosterse invloeden en dromerige stemmen. Niet het meest energieke concert, maar best nog wel dansbaar. Elke keer dat de dame haar viool in de hand neemt, ontstaat er een collectieve huivering in de tent. Dat is goed nieuws.

De Italiaanse producer Clap! Clap! staat al klaar om aan zijn set te beginnen in een Castello die voor de verandering eens niet snikheet is. Voor een amper gevulde tent wel, maar we hebben al gemerkt dat de minder bevolkte optredens de betere sfeer hebben. Zijn Afrikaanse samples gemengd met bassen die door merg en been gaan brengen wat broodnodig tempo in de zaak. Een knappe set waarbij de prachtige visuals een constante zijn. De Italiaan zelf moet absoluut niet onderdoen voor het dansende publiek, wat een energie! Wanneer Ashiko en Kuj Yato op het einde nog worden gespeeld, barst de kleine menigte in een bui van extase los.

Met Troyboi nemen we even een Boiler-intermezzo in onze Castello-rush voor het betere trap-werk. Troyboi draait een goede afwisseling van bekendere nummers en onbekende pareltjes. Maar wanneer hij ook al Mura Masa begint te draaien - die normaal op dit moment zou spelen -, is het enthousiaste publiek toch even sip. De hiphop-trap van A$AP Rocky wordt opgevolgd door een remix van Swedish House Maffia's One. Ondertussen passeert banger na banger met onder andere RL Grime en TNGHT. Goed voor even maar na een tijd wordt het iets te generiek.

Terug naar Castello dan maar waar het groeiende publiek aan het dansen slaat op de wereldse house van Romare. De producer heeft Afrikaans-Amerikaanse Cultuur gestudeerd en daaruit komt het idee achter zijn muziek. De zwart-wit visuals intrigeren, het is alsof ze een verhaal vertellen. Juichende Afrikaanse vrouwen, volksdansen en dansende mensen tout court verschijnen op het scherm.

Als opvolger van Clap! Clap! in Castello zit deze man wel degelijk op de juiste plaats. Zowel disco als funk als jazz zijn een belangrijk onderdeel van de Afrikaans-Amerikaanse geschiedenis en komen dan ook geregeld aan bod en af en toe herkennen we een kleine knipoog naar Fatima Yamaha, die hier binnen een klein uurtje aantreedt. Dan haalt Romare, tot nu toe alleen achter de knoppenbakken, zijn gitaar boven. The funk ensues! Als afscheidscadeau geeft hij ons ook nog Roots om op los te gaan.

Terwijl buiten de hemelsluizen opengaan staat Fatima Yamaha al klaar, oftewel Bas Bron van De Jeugd Van Tegenwoordig. Het afgelopen jaar is de notoriteit van de producer enkel en alleen gestegen en dat is er aan te zien in Castello. De tent loopt vlotjes vol en met al het positieve dat men over deze man schrijft, zijn de verwachtingen hoog. Geen zorgen, want Fatima toont wederom waarom hij één van de vaandeldragers is van de elektronische muziek van het afgelopen jaar. Scherpe synths maken de weg vrij voor een dansbare melodie, hier nog een pakkende beat bij en we zijn vertrokken. Ondertussen is Castello helemaal vol.

De sfeer in het publiek is niet onmiddelijk wat het zou kunnen zijn, er zijn best wat mensen die gewoonweg schuilen voor de regen. Fatima's opzwepende muziek is zo aanstekelijk dat de schuilers al snel vergeten waarom ze naar de Castello zijn gekomen. Of het nu nog regent of niet, binnen maakt deze man het mooie weer. De hooggespannen verwachtingen worden zonder moeite ingelost en de synthsolo's tijdens Love Invaders en afsluiter What's A Girl To Do blijven om van te smullen. Wat een klasse, wat een feest.

Op weg naar Marquee voor Crystal Castles vangen we nog een glimp op van Craig David's TS5, die een propvolle Dance Hall moeiteloos naar zijn hand kan zetten. Een deejay en MC die poppy dance brengen volstaat uiteraard niet om het liveconcert van Crystal Castles voor te missen.

Zeker omdat Crystal Castles met Edith Frances een nieuwe zangeres op de planken heeft maar ook omdat het sinds jaren eindelijk eens nieuw werk voor ons in petto heeft. Het verdict van Edith luidt positief, haar voorganger was ondanks haar charme soms te chaotisch terwijl Frances het duidelijk wat ingetogener en mysterieuzer aanpakt. Dat wordt best gesmaakt. Na opener Concrete valt er vooral op dat het volume ongelooflijk luid staat en na een drietal nummers wagen er zich nog maar enkelingen voor de boxen. Die enkelingen dansen, springen en sleuren aan dranghekken tijdens überclassic CrimewaveCrystal Castles, schrijf ze nog niet af.

Op naar Kaytranada dan. De producer releaste eerder dit jaar nog zijn LP 99,9% en brengt zijn funky vibes mee naar Pukkelpop. Weliswaar in de Boiler, waar het publiek het iets minder apprecieert. Het is nu eenmaal geen commerciële popmuziek. Hij draait veel eigen werk, zowel eigen nummers als remixes. Zo ook Drive Me Crazy, If , Girl en Anderson .Paak. Misschien toch overwegen om dit soort acts de volgende keer niet in Boiler te plaatsen? Ons niet gelaten, het plezier dat Kaytra ons geeft is niet te vergallen.

In Marquee is het ondertussen uitkijken naar Moloko-coryfee Roísín Murphy"It's gonna be hot, it's gonna be sweaty and it's gonna be intense", stoefte de Ierse blondine al op voorhand. Ondanks de kwalitatieve muziek blijkt dat toch een loze belofte wanneer we haar concert zien uitdraaien in een verkleedpartijtje met niet eens indrukwekkende kostuums en met weinig tot de verbeelding sprekende attributen. Wanneer wij Roísín denken, denken wij feëerieke bosnymfen, en geen stoere constructiewerkers. Een gemiste kans. Dat laat niet uit dat Overpowered een geweldige plaat blijft die nog steeds enorm veel sfeer brengt. Meer muziek, minder show, Murphy!

Een weinig gevulde Main Stage is het die The Chemical Brothers staat op te wachten. De meeste pubers en popliefhebbers zijn vermoedelijk al richting Boiler vertrokken na Noel Gallaghers passage. De Britse 'broers' brengen met een leger synthesizers en drumcomputers een atmosferische intro om dan meteen hun grootste hit Hey Boy, Hey Girl te lanceren. Die wereldhit wordt slechts lauwtjes ontvangen en dat blijkt een trend te zijn voor de rest van het concert: weinig sfeer.

Onbegrijpelijk, want The Chemical Brothers is aan een echte festivalshow bezig met bijna álleen maar hitjes zoals GoSwoon en Block Rockin' Beats. Ook visueel is het waar genieten van gigantische led-schermen met prachtige en soms ludieke visuals. Als dat nog niet genoeg is vallen er tijdens Saturate gigantische ballonnen in het publiek, verschijnt er in het midden van het concert een satelietschotel die licht reflecteert uit de coulissen en tijdens het slotoffensief met onder andere Galvanize - de liveversie is schitterend - verschijnen er twee reuzachtige robots met lichteffecten om ú tegen te zeggen. Dat alles, met bijna geen sfeer. Herkent het uiterst jonge publiek dan echt geen kwaliteit meer?

Na dat huzarenstuk is het reppen naar Marquee waar misschien wel één van de beste acts op dit festival - M83 - net het podium komt opgelopen. Het resultaat zijn popsongs met dromerige intro's à la Sigur Rós, indrukwekkene visuals en instrumentale stukken à la Caribou om volledig in op te gaan. En tussendoor is het voornamelijk feesten wanneer het Franse collectief clubversies van z'n hitjes op ons dropt. Midnight City is altijd genieten, maar de meeslepende dancemix van Couleurs als slotoffensief is gewoonweg om van te smullen. M83, een geweldige band met een ingetogen frontman en een gitarist die de show - al dan niet enerverend - steelt. Het audiovisueel spektakel maakt de gitarist zijn kuren meer dan goed.

Gezien de man met het befaamde blonde haar recent aankondigde de brui te geven aan het touren is het misschien een goed idee om DJ Fresh uit te zwaaien. In Boiler is de tijd nu wel gekomen om een feestje te bouwen en wie beter dan Fresh om dat te starten? Energieke nummers zoals Golddust, Dibby Sound en Tarantula geven ons de mooie laatste kans om een dansje te leggen en een traantje te laten. Jammer genoeg draaide hij vooral  nieuwe nummers, het type waarmee hij nu 'fed up' is. Misschien moet u helemaal niet stoppen met touren, Fresh, maar simpelweg terugkeren naar de drum 'n' bass van weleer?

Een avondje eens goed commercieel gaan, dat mag ook wel eens zeker? In Boiler Room wisselen ondertussen DJ Fresh en Nadiem Shah van plaats. Nadiem is onder andere muziekredacteur bij StuBru en stelde onder andere de muziek samen voor De Maxx. We zouden ons evengoed op een kermis kunnen bevinden, maar soms gaat plezier gewoon voorop.

Maar het kan ook minder populair, want in Booth is onze favoriete Koreaan Hunee al aan de knoppen gaan staan. De man is rustig aan het housen. Leuk, dat wel, maar we missen de funk- en discosound die we van hem gewoon zijn. Eens even op Seth Troxlers deur gaan kloppen in Castello dan maar. De ietwat controversiële Amerikaan beweegt zich ergens tussen afgevlakte house en de inspiratieloze techno à la Drumcode Records die de laatste jaren zo populair is geworden. Het meest amusant zijn wellicht de visuals die Troxler afbeelden als Griekse God - ijdelheid is de man niet vreemd - waardoor het applaus aan het einde van zijn set louter uit beleefheid is.

Of om Job Jobse te verwelkomen, want in tegenstelling tot zijn voorganger weet de Nederlandse clubmeester Castello wel in gang te krijgen. Onze vraag naar melodie wordt netjes ingelost en Jobse brengt zelfs wat experiment met mysterieuze sounds en aritmische snares. Coole set, Jobse, wat houden wij toch van die Castello-afterparties. No offense, Boiler.

De niet-elektronische notie dan. Ondanks de bakken kritiek en zelfs lacherige reacties brengt NOFX wel een waardige festivalshow met hitjes en veel sfeer, Jamie Woon bewijst met een ingetogen en mooie set dat hij de perfecte vervanger van Mura Masa is en Noémie Wolfs brengt een niet onaardige maar vrij oppervlakkige set naar Wablief?!

Morgen de laatste dag.