Pukkelpop 2016 dag 4: een laatste keer alles geven

Wakker worden met het bericht dat Mick Jenkins dan toch, twee dagen later dan voorzien, zal opdagen in Lift tovert een glimlach op de meeste katerkoppen. Beter te laat dan nooit zeker? Voor een rapper uit Chicago is de kleine Lift misschien een vreemde locatie tussen al dat opkomende talent maar geen haan die daar naar kraait. Hij speelt, daar gaat het om.

Het is voor discussie vatbaar of deze man een rapper of poëet is, en waar ligt de grens tussen de twee? "Drink more water", verkondigt hij. Water voor Mick is niet simpelweg H2O maar de zogezegde waarheid. Tussen elk nummer worden we aangemaand meer water te drinken. Hoogtepunten zijn de live-versie van Jazz, waar hij namen van jazz-grootheden opnoemt en op de achtergrond een ferme trompetsolo speelt en Martys, dewelke hij voor het einde houdt.

In Dance Hall wordt er met een downtempo future beat set geopend door het Australische duo Hermitude die met hun livekunsten ver boven al de genregenoten torent. Waarom? Omdat alles live is, en dat hebben we graag. Voor de zoveelste trap, future beat of urban -deejay aangevuld met een MC kijken wij al lang niet meer op. Via synthesizers, drumcomputers en vocals brengt Hermitude dansbare vibes zoals The Buzz en Ukiyo. We weten nu ook met zekerheid waarom Flume deze band destijds de wereld in tipte.

Onze dagelijkse portie ochtendgymnastiek in Castello houdt vandaag de concerten van Weval en HVOB in. Met het Nederlandse Weval misschien wel als één van de grootste ontdekkingen van dit festival die aan één van de revelaties van Pukkelpop 2012 Stay+ - doet denken. Het duo ramt er live op los in een mix van instrumentale meeslepende minimal waarbij elk nummer opnieuw maar niet aan zijn einde wil komen, gelukkig maar. Wakker worden is zelden zo aangenaam geweest.

Ook bij HVOB weinig ochtendhumeur te herkennen in de nog steeds bescheiden gevulde Castello. Het Oostenrijkse collectief laat in Duitsland artiesten als Mount Kimbie en Nicolas Jaar al achter zich in genregebonden hitlijsten en de band komt zich in België nu ook bewijzen. Met succes, de dansbare en volledige live gebrachte electronica van HVOB Her Voice Over Boys - werkt aanstekelijk op het vroege Pukkelpop-publiek en de stem van Anna Müller laat ons af en toe zelfs zweven. Klinkt lekker, 'her voice over boys'.

The Internet dan, de neo-soul band die net zoals Tyler The Creator en Frank Ocean uit Odd Future ontstond. Een halfvolle Dance Hall luistert naar de soulful r&b. Het iets minder begin maken ze al snel goed met Syd tha Kyds betoverende stem. Met een band bestaande uit basgitaar, drums, synth, elektronische gitaar en vocals spelen ze erop los. Dance Hall is niet de ideale stage voor de zachte, intieme muziek van The Internet en veel van deze effecten gaan dan ook verloren in de grote tent. Een zaal zoals Castello zou meer complementair zijn, zowel voor de muziek als voor de visuals. Maar voor wie dichtbij het podium staat is het intieme element wel aanwezig, en wanneer er wordt afgesloten met Special Affair en Girl, blijkt nog maar eens dat The Internet geniaal is en blijft.

Op weg richting Warhola wordt er nog snel even bij Pomrad in Wablief?! en Vice City Residents in Booth gekampeerd. Pomrad doet zijn kunstje van Dour Festival nog eens over met het geweldige Euh Ja Euh Nee en Pomslap als apotheose. De man zijn keytarsolo's en dansmoves op het podium blijven jaren na zijn doorbraak nog steeds geweldig. In Booth is het ook dansen geblazen met MVMNTBoats en Arno Lemons als residents van de legendarische Antwerpse Vice City feesten. Dansbare house gemixt met funk, soul, disco en boogie. De zon is terug!

Terug in onze vertrouwde Castello ontmoeten we Oliver Symons oftewel Warhola, het persoonlijk project waarmee hij twee jaar geleden Humo's Rock Rally won. Een tot de nok vullende tent wacht hem en zijn band op. Met een coole set-up met twee drummers begint hij aan zijn set met on point drumritmes. De kalme zangstukken geven een rustpauze in de anders zo bombastische muziek. Zowel autotune als natuurlijke stem worden gebruikt door Symons.

De vergelijking met Oscar and the Wolf qua duistere elektronische pop is snel gemaakt maar Warhola kan toch nog tot een categorie apart benoemd worden. Unravel wordt live duizend maal intenser met de twee drums. Opgevolgd door een eigen versie van Drakes Hold On, We're Going Home. Warhola's populariteit lijkt geen grenzen te kennen, na elk nummer klinkt er weer een gigantisch applaus, misschien net iets meer van het vrouwelijk geslacht.

Nog even passeren via Boiler Room waar de Luikse Compuphonic momenteel de lakens uitdeelt. Verwacht je aan old-school electro, minimal en house. Hij zit ondertussen al even in het vak maar dat heeft hem er niet minder goed op gemaakt. Met onder meer een release op Tiga's Turbo Recording heeft deze man altijd een schijf bij de hand. Een goede afwisseling met de meestal generieke muziek die doorgaans bij daglicht in Boiler gedraaid wordt. Hypnotiserende geluiden worden kracht bijgezet door de bas waardoor het nog even genieten is voordat het Main-waarts is voor Anderson .Paak.

Met een wirwar van genres gemeesterd, kan Anderson .Paak elke kant opgaan. Hiphop, soul, funk, r&b, het ligt hem allemaal uitstekend. Om te beginnen staat hij daar met hardere hiphop, gekleed in het wit, alles te geven. Van heel dichtbij zien we hem springen, trappen, slaan en dansen. Drugs slaat uitstekend aan. We merken zelfs enkele rockriffs op met de gitaar, deze vloeien gaandeweg over in felle funk. Anderson en zijn band The Free Nationals hun energie werken aanstekelijk en het publiek voelt zich verplicht om te dansen op een met zon overgoten Main Stage. Lekker.

Ondertussen is die andere held - Lone - aan zijn liveset bezig in een alweer schaars bezette Castello. De drummer zit daar het ene indrukwekkende ritme na het andere af te werken zonder op enig probleem te stuiten. Het publiek kan deze fast-paced beats welzeker appreciëren. Dat belooft wat te worden als Lone en de zijnen dit nog eens overdoen op Horst Festival

In tegenstelling tot de vorige dagen pakt Boiler Room vandaag uit met een resem house- en technogeweld met als afgezanten niet enkel Compuphonic maar ook De Sluwe VosRitonHannah Wants en Amelie Lens. Die laatste krijgt de eer om de jammerlijk zieke Eric Prydz te vervangen. Of de Vlaamse versie van Nina Kraviz een waardig vervanger is voor een electro, house- en edm-icoon als Prydz kan je best in vraag stellen maar haar set slaat wel aan in een alweer bomvolle Boiler en als aansluiter op Hannah Wants kunnen we de logica misschien wel volgen.

Veel meer dansruimte bij Soulwax-maatje Riton. We hebben de man al ontelbare magnifieke sets weten presenteren maar de Brit voelt zich vandaag duidelijk minder in zijn nopjes. Het jonge publiek heeft het sowieso al lastig met duistere techno maar ook de echte liefhebbers hebben moeite om de vibe op te vangen. Wanneer de man AudionMouth To Mouth oplegt hebben we door dat we eigenlijk naar diezelfde Audion moeten trekken in Castello. Bedankt voor de hint, Riton.

Om opnieuw op een teleurstelling te stuiten. Waar is het audiovisueel spektakel dat ons beloofd is? Wanneer wij 'Audion live' denken, denken wij de knappe driedimensionale visuals van hetzelfde team achter het legendarische ISAM Cubes van Amon Tobin zoals je in onderstaand filmpje kan zien. Niks van dat dus. Gelukkig was Audion wel live bezig en voorzag hij Castello van duistere en opzwepende technovibes ondersteund door projectie die absoluut niet kan tippen aan de show waar we ons aan verwacht hadden. Afsluiten doet de man met Mouth To Mouth. Déjà vu, met dank aan Riton.

In een intussen snikhete Castello staat Âme klaar. Deze twee Duitse heren zijn ook oprichters van Innervisions. Hun sets proberen ze zo te variëren dat ze nooit vastgeketend zitten aan één bepaald genre. Âme doet zijn best om de zwetende massa uit te putten met ophitsende techno. Ongeacht de hitte is de Castello nog eens vol. De verduisterde tent geniet, het is nooit te vroeg - of te laat - voor techno.

Op hetzelfde ogenblik is er iets geweldigs aan het gebeuren in Dance Hall. Tien jaar na de electrohype bewijst The Subs met zijn verjaardagsfeest dat het nog steeds bomvolle tenten op en neer kan laten gaan op snoeiharde punkelectro. Music Is The New ReligionVomit In StyleThe Face Of The PlanetFuck That ShitKiss My Trance, My PunkMitsubitchi en alle andere hits van weleer passeren de revue, mét succes! Frontman Jeroen De Pessemier is zijn streken ook nog niet verloren en The Subs' plaatje is volledig compleet wanneer enige echte Party Harders' 'Pope of Dope' ten tonele verschijnt voor - wat had je gedacht - The Pope Of Dope.

Eén van de absolute headliners van deze Pukkelpop-editie moet wel LCD Soundsystem zijn. De Amerikaanse band rond James Murphy is weer volledig terug na een pauze van een paar jaar. Qua publieke belangstelling schiet de band niet de hoofdvogel af, maar muzikaal en visueel zit de show perfect in elkaar met een sterk begin in het teken van Daft Punk Is Playing In My House en een slotoffensief rondom Dance Yrself Clean. Maar het absolute hoogtepunt moet zich ergens in het midden hebben voorgedaan met het fantastische Tribulations en de zogenoemde Crass version van Yeah. Het is al sinds Goose geleden - Pukkelpop 2013 - dat een concert op Main Stage nog eens zo diep is gegaan. Regelrecht klasse.

"Misschien is het eens tijd voor een hitje?", klinkt er in het publiek na een nummer of vier onbekend Soulwax-materiaal in Dance Hall"U vraagt, wij spelen", moeten David en Stephen Dewaele telepathisch terugdenken want daar klinkt opeens het fantastische KracK. Met E TalkingAnother ExcuseNY Lipps en Miserable Girl als afsluiter volgt er nog veel meer Nite Versions -plezier en dat doet de fans het decor van Dance Hall net niet afbreken.

Ook visueel zit het plaatje perfect in elkaar met een decor dat aan hun productiestudio DeeWee doet denken. Verder is het met drie drummers - waaronder Mixhell-coryfee Igor Cavalera - echt wel drummen op het podium en het totaalplaatje van deze Soulwax-comeback is volledig af. Zo denken James MurhpyMixhell en Riton er ook over, die de frontstage onveilig aan het maken zijn met champagne. Volgend jaar nog eens, aub.

Pendulum - deze keer wel komen opdagen - is ondertussen deejaygewijs Boiler in vuur en vlam aan het steken met hitjes als Tarantula en Watercolour. De Australiërs die een tiental jaar geleden persoonlijk verantwoordelijk waren voor de drum 'n' bass-hype bewijzen dat ze het nog steeds kunnen. Opvallend? De uitspattingen van MC Verse storen in tegenstelling tot de meeste van zijn collega-MC's helemaal niet. Meer zelfs, Verse is een zanger die synchroon de melodieën meezingt in plaats van een van de pot gerukte publieksopjutter. Neem daar eens een voorbeeld aan.

Om het festival af te sluiten staan we steevast op post in zowel Castello Kong & Gratts - als Booth - Kiani & His Legion. De assistent-professor statistiek heeft geen herexamen nodig om zijn Pukkelpop-diploma te behalen. Met een set vol klassiekers, onontgonnen pareltjes en vooral veel eigen werk slaagt Kiani en zijn legioen in 12-inches met onderscheiding. Ook Kong & Gratts verwennen een deze keer ijskoude Castello van het betere huiswerk en het is tot in de late Pukkelpop-uurtjes genieten van beide dj-sets.

In de rayon niet-electronica beschouwen we Arbeid Adelt! als een teleursteller waarbij frontman Marcel Vanthilt op een zekere leeftijd is gekomen waarin hij niet meer alle toonhoogtes bereikt en letterlijk de aap uithangt. Marky Ramone's Blitzkrieg daarentegen is een absoluut schot in roos en terwijl tienduizenden fans bij Oscar and the Wolf staan te bevriezen op Main Stage is het in The Shelter één van de warmste feestjes van het festival. Vooral figuurlijk, na een apotheose van Ramones-hitjes - Blitzkrieg Bop is uiteraard het hoogtepunt - schudden alle fans die voordien stonden te moshen, crowdsurfen en buffelen elkaar de hand en wensen elkaar een fantastische avond toe. The Shelter, dames en heren, het beste publiek van het festival.

Pukkelpop 2016 was een editie met enkele ongelukkige situaties zoals Mura Masa die annuleerde, een zieke Eric Prydz en een nonchalante Rihanna. Maar wat wij vooral onthouden zijn de ijzersterke sets van LCD SoundsystemSoulwaxThe Chemical BrothersFatima Yamaha, Clap! Clap!Weval en alle deejays in Booth, de verborgen parel op Pukkelpop 2016. Een parel die wat ons betreft voor altijd mag blijven.

Tot volgend jaar.