Miss Melera en Nico Morano maken het mooie weer op Frontline Festival (20/08)

Het West-Vlaamse festivallandschap breidt de laatste jaren aanzienlijk uit op vlak van elektronische muziek, denk maar aan Ostend Beach, Cirque Magique en WECANDANCE. Maar ook de kleinere, lokale festivals moeten niet onderdoen. Aan de voormalige frontlinie van de Eerste Wereldoorlog in Zonnebeke, ging op zaterdag 20 augustus de vierde editie van Frontline Festival door. Met Miss Melera, FCL ft. Lady Linn, Nico Morano, Fred Hush en Tofke wist de organisatie een smakelijke line-up samen te stellen, dus besloten we even een kijkje te nemen!

Na twee edities aan Jeugdhuis De Moane in Zonnebeke, koos de organisatie voor het tweede jaar op rij nu voor het grotere terrein aan OC 't Zonnerad. Een mooie locatie met bovendien nog heel wat groeimogelijkheden. Net zoals de voorbije jaren serveert Frontline het beste van twee werelden: aan de Main Stage kon je terecht voor de meer toegankelijke muziek van onder meer Lester Williams, Audiophonic en Neon, maar wij waren er vooral voor de Club Stage, waar we werden voorzien van house- en technobeats. 

Bij onze aankomst op het volledig met hout gedecoreerde terrein, waren Housebrotherz - een vaste waarde op Frontline - aan het einde van hun set gekomen aan de Club Stage. Het wispelturige weer zorgde ervoor wat vertwijfeling bij het publiek, maar enkelen lieten het niet aan hun hart komen en feestten op de techhouse die het duo bracht. 

Erna kwamen Rupert Harvey & JLN aan bod. Ook zij trokken resoluut de kaart van de diepere techhouseplaten met denderende, zomerse bassen. Het hielp evenwel niet om het dreigende wolkendek te verdrijven... Een stevige wolkbreuk later kwam de zon er gelukkig wel volledig door voor de rest van de avond. Rupert Harvey & JLN schakelden een tandje bij en het publiek bleef gestaag groeien. Naar het einde toe meenden we zelfs klassieker Jump 2 My Beat van Wildchild te herkennen.

Om 18u30 was Nico Morano aan zet. De immer sympathieke dj leek in het begin een klein beetje gas terug te nemen om vervolgens geleidelijk over te schakelen op zijn typerende melodische house. Na enkele minuten had hij het aanwezige publiek al op sleeptouw met tal van effecten en remixen van onder meer Edu Imbernon en Nic Fanciulli

In het tweede luik van zijn technisch feilloze set gooide Nico zowaar een classic in de mix. Na D-Nox & Beckers hun Aurora volgde Sasha's remix van Hot Chips Flutes. Tal van handen werden de lucht in gegooid en vanaf dit moment was de trein helemaal vertrokken. De laatste tracks fungeerden als het ware als een ereronde voor Nico.

Na Nico Morano mochten Red D en Lady Linn zich in de frontlinie begeven. Wat volgde was een twee uur durende set vol houseklassiekers en eigen werk, begeleid door Lady Linns stem. Waar we Red D vooral kennen van zijn diepere We Play House Recordings-sound, koos hij in Zonnebeke eerder voor iets gekender werk met hier en daar een meezinger erin verwerkt. Denk bijvoorbeeld aan Larse zijn versie van Candi Station - Hallelujah Anyway.

Het publiek lustte er duidelijk pap van en Lady Linn kon haar beste troeven uitspelen. Natuurlijk kon ook hun eigen culthit It's You niet ontbreken. Op het einde volgden zowaar nog meer classics met onder meer B Code's Feel Good

Na het Gentse duo was het tijd voor de headliner: de Nederlandse Miss Melera. De Amsterdamse dj heeft al jaren ervaring op de teller staan, iets wat meteen duidelijk werd in Zonnebeke. Vanaf de eerste beat kon ze het publiek perfect lezen en bracht ze een eveneens perfect opgebouwde set met een gezonde afwisseling van gloednieuw werk en minder recente tracks.

Zo vormde Loveland van D-Nox & Beckers een eerste hoogtepunt, waarna Miss Melera het iets stevigere werk uit haar platentas toverde. Even later haalde ze het nog maar net uitgebreachte Maasai van OC & Verde boven, een knaller van een plaat waarbij het feestgejoel enkel maar crescendo ging. Miss Melera denderde verder naar het einde van haar technisch zeer knappe set en tekende zo wellicht voor dé set van de avond aan de Club Stage

Tofke kreeg vervolgens een perfect opgewarmd publiek voor zijn neus en hij wist met een fijne platenselectie de topsfeer te bewaren. De koude leek weinigen te deren en met tracks als Adriatiques remix van Stephan Bodzin en Marc Romboy hun Atlas, niet veel later gevolgd door DJ Koze zijn Splasher remix van Mano Le Tough, wist Tofke een warme gloed doorheen het publiek te sturen. 

Iets na middernacht besloot de man op het geschikte moment dat het tijd was voor een stevige streep techno. Zo passeerden eerst Tale Of Us en Radio Slave de revue, die respectievelijk Alex Smoke zijn Dire Need en Trentemøllers Moan door de blender haalden. Wat later was het hek volledig van de dam toen Love Siren over de weide schalde. 

Als laatste nam Fred Hush de decks over. Hij gooide het over een wat andere boeg en zorgde voor een meer duistere invalshoek. Na Tofkes set met wat gekender werk, leek Fred Hush het wat moeilijk te hebben om het publiek geboeid te houden met de soms eentonige maar altijd denderende techno zoals Dave Angel zijn Guru. De aanwezigen leken de aandacht wat te verliezen, al lag dat wellicht ook deels aan de koude. Zo trok een aanzienlijk deel reeds huiswaarts of richting Main Stage, waar Zolex en Frank Biazzi b2b Jamie Dill de avond afsloten.

Voldaan keerden we huiswaarts na een topavond. Een dikke pluim voor de organisatie voor het mooie decor, de vlotte barbediening en de excellente sound! Op naar een vijfde editie van Frontline Festival!