Beestenboel in technojungle @ RIMBU (16/09)

RIMBU, het concept dat dit jaar ontstond, maakte zich op voor een tweede editie in hun stulpje genaamd Kompass Klub. Het concept groeit mondjesmaat in het hardere technomilieu van Gent en omstreken. Vrijdag 16 september was de dag die ze hadden aangepind met een dikke duimspijker. Nadat ze de heren van South London Analogue Material uitgenodigden, was het nu de beurt aan het Nederlandse label MORD. “The Greatest of Gazers”, was de slagzin waarbij de bezoekers zich al wat konden inbeelden. Om die slagzin nog wat kracht bij te zetten, zorgden ze voor een vrijwel volledig internationale line-up waarbij de ware muziekliefhebbers van het hardere werk spontaan water in de mond kregen.

Bij het binnenrijden van de parking werden de eerste verwachtingen al gedeeltelijk ingelost. De parking stond namelijk iets voor twaalf uur al zo goed als vol. Eens we een plaatsje hadden gevonden, stapten we gehaast naar de loods die zich tussen het gezellige industrieterrein had verscholen. Bij het betreden van het eerste deel, nog voor de kassa, werden we al ondergedompeld in het thema van de avond: een heuse beestenboel … Jungle- en oerwoudgeluiden waren er te horen tijdens het kwartiertje wachten aan de inkom, samen met enkele geprojecteerde beelden van roofdieren. Dat het geen alledaags techno-uitje werd, was al snel duidelijk.  

Tijdens het binnenkomen hadden we al een kleine indruk van de sfeer en gemoedelijkheid deze avond. Zo was de security zeer vriendelijk en waren de kassiersters dat uiteraard ook. Er waren zelfs nog enkele beestachtige maskers over die de organisatie op zeer creatieve wijze had gemaakt. Eenmaal binnen zagen we dat TWAN al zeer mooi van jetje aan het geven was in de main. Een tragere warm-up is duidelijk niet echt besteed aan de resident van Rimbu want aan hoge snelheden van ongeveer 138 beats per minuut joeg hij al de ene na de andere stamper op zeer eclectische wijze door de speakers.

Wij hadden echter genoeg aan zijn laatste dertig minuten om onze benen volledig doorbloed te krijgen. De co-founder van het beestvriendelijke concept zit in een positieve spiraal. Eerder die week bracht hij namelijk samen met [KRTM] een EP uit op MadBack Records. Een EP die zeker een aandachtige luisterbeurt waard is als je het wel hebt voor distorted bass, acid en wat industrial synths.

We zijn niet enkel te spreken over TWANs productietalenten, hij weet ook wel van wanten als het aankomt op het mixen van harde technoplaten. Zeker wanneer hij met een snoeiharde remix van Paul Birken zijn set afsluit. Het publiek staat warm en is duidelijk klaar voor een nachtje vol ongegeneerde bewegingen.

Om half één begon Endlec aan zijn liveset en hij duwde tegelijk het gaspedaal weer wat meer in. De baslijnen vormden samen met de synthgeluiden voor een mooi geheel dat veel grauw- en duisterheid uitstraalde. Waar het eerste half uur meer in het teken stond van de percussie, hanteerde hij in het tweede half uur meer melodie. Beuken deed het alleszins in beide delen van zijn set en onder de indruk waren we ook.

Wat vooral opviel, was dat alle afzonderlijke avondelementen als een perfect geoliede machine in elkaar pasten en zo een fantastisch totaalplaatje leverden. De locatie, de niet zo alledaagse techno en de leuke mengelmoes aan interessante mensen deed ons soms denken dat we op een illegale Londense rave zaten. Gelukkig was het hier net iets beter geregeld en was er zekerheid op muziek tot zeven uur.

Met nog enkele herkenbare samples van The Prodigy in zijn set, werkte Endlec zich naar het einde toe.

Bas Mooy was de volgende grote gast in de rij. Het contrast live naar dj was gelukkig niet al te groot en dat was mede te danken aan de strakke, snelle opeenvolgende platenkeuze van de Rotterdamse labelbaas. Zonder al te veel lange breaks of pauzes wist hij ons te trakteren op een resem mysterieuze geluiden die tussen de snelle ongepolijste bassen voor enige houvast zorgden. Het tempo bleef behouden en op zeldzame momenten zorgde hij toch voor een iets langere break die op luide respons onthaald werd.

Als je er dan nog wat eigen remixen en enkele klassiekere harde tracks doorgooit, heb je al snel een volle zaal die uit je handpalm eet. Naar het einde van zijn set toe slopen er enkele verwaarloosbare beatmatchfouten in die voor ons enkel maar een bevestiging waren dat er nog steeds een mens achter de draaitafels stond. Gelukkig voor ons kwam op dat nietsvermoedend moment de security, en daarna de RIMBU-aap, rond met verfrissende raketijsjes. Strakke zet RIMBU!

Het hoge tempo had slechts één negatief punt, wij hadden enkele rustpauzes meer nodig dan voorzien. Pauzes die we besteedden aan het inspecteren van de locatie. Zo viel ons meteen het buitenplein, opgebouwd door Klankstad, op dat ons direct deed terugdenken aan de leuke tijden in het buitengedeelte van de Berlijnse club Sysiphos. De gelijkenissen waren zeer treffend en enkel maar positief. Een boomhut, kleurrijke afdakjes, caravans … Enkel spijtig van de korte regenbui die vooraf viel.

Binnen hadden we nog een kleine tweede stage. Hier kreeg lokaal, jong talent de kans om aan de zijde van de cocktailfabrikanten hun kunnen te tonen. Naarmate de avond vorderde was er een select doch groot genoeg publiek om van de kleinere stage ook een sfeervolle boel te maken. Een variatie van hardere techhouse met techno zorgde voor een goede afwisseling tussen de stomende mainroom.

Verder willen we het pronkstuk van de avond belichten. De vj van dienst was niemand minder dan OCTOHEDRON en dat mag iedereen gerust noteren. Wat een magnifieke visuele avond hebben wij gehad. Tussen de razernijen aan bassen door konden we de momenten niet op een hand tellen dat we onszelf betrapten op het staren naar de gigantische olifant. Minutenlang stonden we op eenzelfde tred te bewegen terwijl onze gedachten verdwaalden in de talrijke patronen.

 

Een video die is geplaatst door Fien (@fienva) op 16 Sep 2016 om 7:15 PDT

Van magische settings tot trippy bewegingen naar toepasselijke jungle-invloeden, enkel de vervormde vrouwenhoofden tijdens het begin van Ansome en Keepsakes deden ons even met de wenkbrauwen fronsen qua visuals. Verder mogen we alle hoedjes en maskers af doen voor deze visuele troef van de avond.

Na de twee uur ronkende set van Mord-master Bas Mooy was het tijd voor de gebivakmutste Amerikanen van 138. Wij herinneren ons nog een liveset van deze twee heren vorig jaar in Antwerpen. Daar onthielden we vooral dat die hard was, met een tikkeltje acid maar dat die wel nog meer samenhang kon gebruiken. Mocht dat minpunt nu net hetgeen zijn waarin ze deze avond uitblonken.

De twee heren deden nog een schepje bovenop het tempo van Bas Mooy en zaten in een mum van tijd op kruissnelheid. De halve tafel stond gevuld met analoog ongedierte. Daaruit kwamen futuristische melodieën die goed samengingen met het betere percussiewerk en net op de momenten dat wij het idee kregen dat het té kakofonisch werd, haalden ze uit met een kleine aanpassing die voor een maximaal effect zorgde. Die hectische momenten zorgden er ook af en toe voor dat we ons op een intieme goa waanden. Na gemiddeld twintig seconden werden we gelukkig van die waanideeën verlost doordat de bas weer dropte.

Voor ons mochten de livesets van 138 en Endlec gerust nog een kwartier tot een half uur langer duren. Zo was voor ons wel het verschil tussen de live en dj-sets merkbaar qua consistentie en samenhang.

Op het einde van de avond kregen de twee graaggeziene gasten Ansome en Keepsakes de gelegenheid om tijdens hun graveyard shift de laatste RIMBU-gangers aan hun trekken te laten komen. De massa die naarmate de avond vorderde, enthousiaster werd, had het duidelijk naar zijn zin. Ook de maskers die niemands hoofd verlieten, zorgden voor leuke effecten in de zaal. De drop na de geheimzinnige en duistere intro had de toon gezet voor praktisch de rest van de avond. Uitzinnig werd er gefloten van genot en de baslijnen werden nog net een tikkeltje harder en vuiler dan voordien.

De twee headliners van de avond hadden het duidelijk naar hun zin met de Gentse ravers voor hun neus en met een mengeling van eigen producties en beenharde notenkrakers stevenden ze af op de ochtendzon die tussen de industriële pijplijnen tevoorschijn kwam.

Voor – slechts – een tweede editie van Rimbu moeten we wel duidelijk stellen dat deze organisatie een duidelijk doel en concept voor ogen heeft. De underground, hardere, technoscene terug in Gent doen herleven. En dat doen ze met verve! Met strak uitgedachte ideeën, een samenhangende crew en een goed inzicht weten ze al een heel deel van Gentse ravers te overtuigen.

Enkel het geluid bleek niet voor iedereen even goed. Voor de ene was het te dof, de andere stond dan weer net op de plek waar je een soort van delayeffect had. Niet altijd even simpel in een rechthoekige stenen zaal. De geluidsman deed er alleszins, hoorbaar, heel veel aan om het geluid optimaal te laten klinken tussen de verschillende sets door. Voor ons kon het zeker door de beugel al zouden enkele akoestische doeken tegen de muur misschien wel een deel van de probleempjes kunnen oplossen.

Met die kleine kanttekening eindigen we onze RIMBU-avond. Een avond die wij, net zoals velen, positief hebben beleefd en waar onze benen al na een ruime vijf uur begonnen te verkrampen door de intensiteit. RIMBU, als er een derde editie aankomt, laat het ons zeker weten!

Foto's: © Shoot Your Shot Photography

Ontdek meer...Event
Artiesten in dit artikel
138