Until it Hertz: de allerlaatste knaleditie

“Requiem finem”, klinkt het bij het team achter Hertz. Het legendarische technofeest gaf er dit weekend na zes succesvolle jaren de brui aan en hield voor de allerlaatste keer een zesentwintig (!) uur durend knalpotfestijn in de Antwerpse Petrol Club. In hun afscheidsinterview las je al dat het artwork een belangrijk element is in het Hertz-concept en daarom zetten we het artwork van Acid Hazel in deze review nog eens extra in de verf. De no photo policy van Hertz heeft daar misschien ook iets mee te maken.

Bij de blijde intrede zijn huisdeejays Double U Jay en Redhead er al flink een lap op aan het geven met een drie uur durende openingsset waarbij het nu al geweldige M1 van de kersverse Deetron - Endless EP als allereerste hoogtepunt passeert. De zweverige en soms zelfs frivole techno weet al heel vroeg veel volk naar Petrol te lokken. Na een kwartier of drie schiet het tempo de hoogte in en sleurt het heerschap er enkele Detroit knallers doorheen. Alweer een plaat van Deetron - The Last Dance - komt aan het einde nog eventjes piepen voor ‘ie te snel wordt weggemixt voor het allerlaatste wapenfeit van Redhead en WJ, namelijk oerklassieker Acid Phase.

Blij dat we zijn is het achterplein ook weer geopend waar men kan genieten van Bar Leopards lekkernijen, zoals dat op Dacru’s verjaardagsfeest ook het geval was. Het is al voorbij twaalf uur wanneer de organisatie halsoverkop de deuren van de Boogloods openwerpt omdat Parheim dringend aan zijn liveset moet beginnen. Via controllers en enkele knoppenbakken wenkt die laatste al enkele nieuwsgierigen richting zijn set door middel van een atmosferische intro.

Een intro die op z’n Roman Hieles al snel evolueert richting obscure geluiden en dubbele basdrums. Wanneer het volume eindelijk de hoogte ingaat, laat Parheim het aritmische voor wat het is en begint flink rechtdoor te knallen à la Karenn met tussendoor nog de bekende quote “Yes, I’m mad!” van de Oscar-winnende prent Network. Een degelijke liveset, maar er is nog ruimte voor dat tikkeltje meer rock ‘n’ roll.

Aansluitend in Boogloods gaat Hertz al de internationale tour op met Abdulla Rashim die in tegenstelling tot wat zijn naam doet vermoeden een blonde Zweed is. Het publiek onthoudt van Rashim vooral dat hij af en toe vinyl in zijn set stopt, degelijke techno draait, zijn platen soms wat lang laat aanslepen en voor de rest heel bescheiden - zoniet gesofisticeerd - overkomt.

Met “Fucking Belgium!” als eerste boodschap van headliner Vatican Shadow is ‘gesofisticeerd’ niet meteen het woord dat voor deze gekke Amerikaan in aanmerking komt. Na nog wat onverstaanbaar verwijt richting het publiek begint de man aan een knallende liveset met stevige bassen en zeer veel claps. De dynamische lichtshow van Petrol doet ook weer netjes zijn werk maar Vatican Shadow maakt zelf ook nog wat meer sfeer door met een zaklamp het publiek in te schijnen. In een poging om wodka uit te delen raakt een overenthousiaste griet kletsnat en ook de nietsvermoedende knaap die met zijn telefoon staat te prullen moet eraan geloven, “You don’t care!”.

Vatican Shadow brengt al bij al een knappe set die aan het slot net niet evolueert tot schranz techno. Toch blijft de indruk hangen dat zijn producties over het algemeen beter zijn dan wat hij nu brengt en gezien hij meer vóór dan achter zijn apparatuur staat om het publiek op te jutten, kan je ook een groot vraagteken plaatsen bij hoe ‘live’ zijn door software aangestuurde set nu precies is. Wacko kerel!

Ondertussen is het flink aanschuiven aan de inkom en na de energetische set van Vatican Shadow haalt ø [Phase] het ritme terug naar beneden in de grote zaal. Na een lange opbouwende intro heeft het toch zo’n twintig minuten geduurd voor de Brit volledig op het gewenste tempo is gekomen om dan op dat ritme rustig verder te knallen. Een propere set. Fast forward doorheen zesentwintig uur technogekraak brengt ons naar publieksfavoriet Rrose - een geweldige liveset - en Lucy in Boogloods en Takaaki Itoh, A. Brehme en Border One in Petrol al meteen naar zondagavond.

Headliner en Berghain-coryfee Function laat op zich wachten waardoor Etapp Kyles vier uur durende set uitloopt tot een vijf uur en een half durende set. Op een doorsnee feest noemt men zoiets een ‘all nighter’, op Hertz één van de dertien performances. Geen enkel probleem voor de poulain van Ben Klock en na een periode van veel breaks introduceert de Oekraïner nog een slotoffensief dat begint bij Jaydees Plastic Dreams. Daarna komt de euforie na ondertussen zo’n twintig uur Hertz tot een absoluut hoogtepunt en gaan de handjes collectief in de lucht voor de industriële bangers van Kyle.

Hoezéé, Function is gearriveerd! De tijd om rustig op te bouwen is hij verloren dus begint de man meteen industriële techno te knallen met hier en daar een subtiele lijn acid onder de melodie. Doch Function goed aan het knallen is, geeft zijn set toch nog een verfijnde indruk, in plaats van een hersenloos beukfestijn. Ook de Berlijnse legende zet een specifiek slotoffensief in met vooral retroklassiekers zoals Crispy Bacon (Laurent Garnier), opnieuw Plastic Dreams (Jaydee), een technoremix van Go (Moby) en het geweldige The Age Of Love (The Age Of Love). Alsof de man het publiek even voorbereidt op Studio Brussels The Greatest Switch die voor de deur staat.

Voor de verrassingsact die werd aangekondigd als ‘retro closing’ blijft Function gewoon staan en krijgt hij de hulp van zowel CJ Bolland als Steve Cop, twee Antwerpse technolegendes die al gespot werden in het publiek met andere bekenden zoals Trish Van Eynde en Double U Jay. Hier wordt technogeschiedenis geschreven en het enthousiaste publiek is er nog van op de hoogte, ook. Gezien Bollands klassieker Horsepower een graag geziene gast is in de gemiddelde Function-set, komt deze unieke collab niet zomaar uit de lucht gevallen. Terwijl Function even pauze neemt, werpen Bolland en Cop bruut retrogeweld richting het publiek en wanneer Joey Beltrams Energy Flash passeert komt de Berliner zich terug moeien in de debatten om het zessentwintig uur durend technorelaas - dat eigenlijk achtentwintig uur heeft geduurd - af te sluiten.

Hertz, het ga je goed.

Coverbeeld © Acid Hazel